1 Corinthians 2

¹A ja, bracia, gdy przybyłem do was, nie przyszedłem z doskonałością mowy ani mądrości, głosząc wam świadectwo Boga.

²Postanowiłem bowiem nie znać niczego wśród was, oprócz Jezusa Chrystusa i Go ukrzyżowanego.

³I byłem u was w słabości, w strachu i w wielkiej trwodze.

⁴A mowa moja i głoszenie moje było nie słowami mądrości ludzkiej, lecz w ukazaniu Ducha i mocy:

⁵Abyś wasz wierze nie opierał się na mądrości ludzi, ale na mocy Boga.

⁶Wszakże mądrość głosimy wśród doskonałych: lecz nie mądrość tego świata, ani książąt świata tego, którzy przychodzą do niczego:

⁷Ale głosimy mądrość Boga w tajemnicy, mianowicie mądrość utajoną, którą Bóg przedtem przeznaczył na naszą chwałę:

⁸Której żaden z książąt świata tego nie poznał: albowiem gdyby ją poznali, to by nie ukrzyżowali Pana chwały.

⁹Ale jak napisano: Oko nie widziało, ani ucho słyszało, ani na serce człowieka wstąpiło, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują.

¹⁰Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego: albowiem Duch przeszukuje wszystko, owszem głębokie rzeczy Boga.

¹¹Cóż bowiem wie człowiek o rzeczach człowieka, oprócz ducha człowieka, który jest w nim? Takożeż rzeczy Boga nie wie nikt, oprócz Ducha Boga.

¹²A my nie otrzymaliśmy ducha świata, ale Ducha, który jest od Boga; abyśmy wiedzieli, co nam Bóg darował.

¹³O których rzeczach i my mówimy nie słowami, którymi uczy mądrość człowieka, ale którymi uczy Duch Święty; duchovne rzeczy duchovnym porównując.

¹⁴Ale człowiek naturalne rozumny nie przyjmuje rzeczy Ducha Boga: albowiem głupstwem mu się zdają: i nie może ich poznać, ponieważ się duchovnie osądza.

¹⁵Lecz ten, który jest duchovny, osądza wszystko, a sam nie jest osądzany przez nikogo.

¹⁶Cóż bowiem poznał myśl Pana, aby go nauczał? My zaś mamy myśl Chrystusa.