1 Kings 11

¹A król Salomon miłował wiele cudzoziemek, wraz z córką faraona, kobiety z Moabitu, Ammonitu, Edomu, Sydonu i od Chetytów;

²z narodów, o których Pan powiedział synom Izraela: Nie wchodźcie między nich, ani oni niech wchodzą między was; albowiem na pewno odwrócą wasze serca od bogów swoich: Salomon przywiązał się do nich miłością.

³Miał siedemset żon, księżniczek, i trzystu służebnic; i jego żony odwróciły jego serce.

⁴Albowiem stało się, gdy Salomon postarzał się, że jego żony odwróciły jego serce od innych bogów; i serce jego nie było doskonałe u Pana, jego Boga, jak było serce Dawida, jego ojca.

⁵Albowiem Salomon chodził za Asztorą, boginią Sydonów, i za Milkomem, ohydą Amonnitów.

⁶Salomon czynił to, co złe w oczach Pana, i nie chodził całkowicie za Panem, jak chodził Dawid, jego ojciec.

⁷Wtedy Salomon zbudował wyżynę dla Kemosza, ohydy Moabu, na górze przed Jerozolimą, i dla Molecha, ohydy synów Ammonu.

⁸Tak uczynił dla wszystkich swoich żon cudzoziemek, które przepalały kadzidło i składały ofiary swoim bogom.

⁹Pan gniewał się na Solomona, albowiem jego serce odwróciło się od Pana, Boga Izraela, który ukazał mu się dwukrotnie,

¹⁰i rozkazał mu w tej sprawie, aby nie chodził za innymi bogami: lecz on nie strzegł tego, co Pan rozkazał.

¹¹Dlatego Pan powiedział do Solomona: Ponieważ tak uczyniłeś i nie strzegłeś przymierza mego i ustaw moich, które ci nakazałem, na pewno oderwę królestwo od ciebie i dam je twojemu słudze.

¹²Wszakże w twoich dniach tego nie uczynię, ze względu na Dawida, twojego ojca: lecz oderwę je z ręki twojego syna.

¹³Jednakże nie oderwę całego królestwa; dam jedno pokolenie twojemu synowi, ze względu na Dawida, mego sługę, i ze względu na Jerozolimę, którą sobie wybrałem.

¹⁴Pan wzbudził przeciwnika Salomonowi, Hadada Edomiję: on był z rodu króla w Edomie.

¹⁵Albowiem stało się, gdy Dawid był w Edomie, i Joab, wódz wojska, poszedł pochować zabitych, i zabił każdego mężczyznę w Edomie,

¹⁶(albowiem Joab i cały Izrael pozostali tam sześć miesięcy, aż zabił każdego mężczyznę w Edomie);

¹⁷że Hadad uciekł, on i pewni Edomiici ze sług jego ojca z nim, aby pójść do Egiptu, gdy Hadad był jeszcze małym dzieckiem.

¹⁸Wyruszyli z Midjanu i przybyli do Paran; i wzięli sobie mężczyzn z Paran, i przybyli do Egiptu, do faraona, króla Egiptu, który dał mu dom, i wyznaczył mu żywność, i dał mu ziemię.

¹⁹Hadad znalazł wielką łaskę w oczach faraona, tak że dał mu za żonę siostrę swojej żony, siostrę Tahpenes, królowej.

²⁰Siostra Tahpenes urodziła mu Genubata, jego syna, którego Tahpenes wychowała w domu faraona; i Genubat był w domu faraona między synami faraona.

²¹Gdy Hadad usłyszał w Egipcie, że Dawid usnął ze swoimi ojcami, i że Joab, wódz wojska, nie żyje, Hadad powiedział do faraona: Pozwól mi odejść, abym mógł pójść do mojej ojczyzny.

²²Wtedy faraon powiedział do niego: Ale czego ci brakuje u mnie, że oto szukasz pójść do twojej ojczyzny? On odpowiedział: Niczego: jednakże pozwól mi tylko odejść.

²³Bóg wzbudził mu przeciwnika innego, Rezona, syna Eliady, który uciekł od swojego pana Hadadezeera, króla Soby.

²⁴Zgromadził sobie mężczyzn i został wodzem drużyny, gdy Dawid ich zbił z Soby: i poszli do Damaszku i zamieszkali tam, i panowali w Damaszku.

²⁵Był przeciwnikiem Izraela przez wszystkie dni Solomona, oprócz nieszczęścia, które wyrządził Hadad: i nienawidził Izraela, i panował nad Syrią.

²⁶Jeroboam, syn Nebata, Efraimita ze Zeredzy, sługa Solomona, którego matka nazwała się Zerua, wdowa, on również podniósł rękę przeciwko królowi.

²⁷Oto powód, dla którego podniósł rękę przeciwko królowi: Salomon budował Millo i naprawiał szczerbę miasta Dawida, jego ojca.

²⁸Człowiek Jeroboam był mocnym i dzielnym; i Salomon widział młodzieńca, że był pracowity, i wyznaczył mu władzę nad całą pracą domu Józefa.

²⁹Stało się w tym czasie, gdy Jeroboam wyszedł z Jerozolimy, że prorok Ahijas ze Szilo spotkał go w drodze; i oto on odziany był w nową szatę; i obaj byli sami na polu.

³⁰Ahijas chwycił nową szatę, która była na nim, i poderwał ją na dwanaście kawałków.

³¹Powiedział do Jeroboama: Weź sobie dziesięć kawałków; albowiem tak mówi Pan, Bóg Izraela: Oto oderwę królestwo z ręki Solomona, i dam ci dziesięć pokoleń,

³²(lecz on będzie miał jedno pokolenie, ze względu na mego sługę Dawida i ze względu na Jerozolimę, miasto, które wybrałem z pośród wszystkich pokoleń Izraela);

³³ponieważ opuścili mnie i wielbili Asztorę, bogini Sydonów, Kemosza, boga Moabu, i Milkoma, boga synów Ammonu; i nie chodzili w moich drogach, aby czynić to, co słuszne w moich oczach, i strzegać moich ustaw i moich przykazań, jak czyni Dawid, jego ojciec.

³⁴Wszakże nie wezmę całego królestwa z jego ręki; lecz uczynię go księciem przez wszystkie dni jego życia, ze względu na Dawida, mego sługę, którego sobie wybrałem, który strzegł moich przykazań i moich ustaw;

³⁵lecz wezmę królestwo z ręki jego syna, i dam je tobie, nawet dziesięć pokoleń.

³⁶Jego synowi dam jedno pokolenie, aby Dawid, mój sługa, miał zawsze lampę przede mną w Jerozolimie, mieście, które sobie wybrałem, aby położyć tam moje imię.

³⁷Wezmę ciebie, i będziesz panować zgodnie ze wszystkim, co twoja dusza pragnie, i będziesz królem nad Izraelem.

³⁸Będzie tak, jeśli będziesz słuchać wszystkiego, co ci rozkazuję, i będziesz chodził w moich drogach, i będziesz czynił to, co słuszne w moich oczach, by strzegać moich ustaw i moich przykazań, jak czyni Dawid, mój sługa; że będę z tobą, i zbuduję ci pewny dom, jak zbudowałem dla Dawida, i dam ci Izraela.

³⁹Będę z tego powodu uciśniać potomstwo Dawida, lecz nie na zawsze.

⁴⁰Salomon dlatego szukał zabić Jeroboama; lecz Jeroboam powstał i uciekł do Egiptu, do Sziszaka, króla Egiptu, i był w Egipcie aż do śmierci Solomona.

⁴¹A pozostałe czyny Solomona, i wszystko, co uczynił, i jego mądrość, czyż nie są napisane w księdze czynów Solomona?

⁴²Czas, w którym Salomon panował w Jerozolimie nad całym Izraelem, wynosił czterdzieści lat.

⁴³Salomon usnął ze swoimi ojcami, i został pochowany w mieście Dawida, jego ojca: i Roboam, jego syn, panował na jego miejsce.