1 Kings 17

¹I Eliasz Tiszbityta, który był spośród przybyszów Gileadu, rzekł do Achaba: Jak żyje Pan, Bóg Izraela, przed którym stoję, nie będzie rosy ani deszczu przez te lata, tylko według mego słowa.

²I słowo Pańskie przyszło do niego, mówiące:

³Odejdź stąd i zwróć się na wschód, i ukryj się przy potoku Kerit, który jest przed Jordanem.

⁴I będzie, że będziesz pić z potoku; a ja rozkazałem krukom, aby cię tam żywili.

⁵Poszedł więc i uczynił według słowa Pańskiego; poszedł bowiem i mieszkał przy potoku Kerit, który jest przed Jordanem.

⁶A kruki przynosiły mu chleb i mięso rano, i chleb i mięso wieczorem; i pił z potoku.

⁷A stało się po pewnym czasie, że potok wysechł, bo nie było deszczu w ziemi.

⁸I słowo Pańskie przyszło do niego, mówiące:

⁹Powstań, pójdź do Sarefty, która należy do Sydonu, i mieszkaj tam; oto rozkazałem wdowie tam, aby cię utrzymywała.

¹⁰Wstał więc i poszedł do Sarefty; i gdy przybył do bramy miasta, oto wdowa była tam zbierająca drewno; i zawołał do niej, mówiąc: Przynieś mi, błagam cię, trochę wody w naczyniu, bym się napił.

¹¹A gdy szła po nią, zawołał do niej, mówiąc: Przynieś mi, błagam cię, kęs chleba w swojej ręce.

¹²Ona zaś rzekła: Jak żyje Pan, twój Bóg, nie mam placka, lecz tylko garść mąki w dzbanku i trochę oliwy w butelce; i oto zbierałem dwa kawałki drewna, abym wszedł i przygotował to dla mnie i dla mego syna, abyśmy jedli i potem umarli.

¹³I Eliasz rzekł do niej: Nie bój się; idź i czyń tak, jak powiedziałaś; ale najpierw zrób mi z tego mały placek i przynieś go do mnie, a potem przygotuj dla siebie i dla swojego syna.

¹⁴Albowiem tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzbanek mąki nie opróżni się, ani butelka oliwy nie uschnie, aż do dnia, w którym Pan zześle deszcz na ziemię.

¹⁵I poszła i uczyniła według słowa Eliasza; i ona, i on, i jej dom, jedli przez wiele dni.

¹⁶Dzbanek mąki nie opróżnił się, ani butelka oliwy nie uschła, według słowa Pańskiego, które przemawiał przez Eliasza.

¹⁷A stało się po tych zdarzeniach, że syn žony, pani domu, zachorował; i jego choroba była tak poważna, że nie było już w nim oddechu.

¹⁸I rzekła do Eliasza: Co mi do ciebie, człowieku Boży? Przyszedłeś do mnie, aby przypomnieć mi mój grzech i aby zabić mego syna?

¹⁹I rzekł do niej: Daj mi swojego syna. I wziął go z jej łona, i poniósł go do komory, w której mieszkał, i położył go na swoim łóżku.

²⁰I wołał do Pana, mówiąc: O Panie, mój Boże, czy takżeSprowadzileś nieszczęście na wdowę, u której przebywam, zabijając jej syna?

²¹I rozciągnął się na dziecku trzy razy, i wołał do Pana, mówiąc: O Panie, mój Boże, błagam cię, aby dusza tego dziecka powróciła do niego.

²²I Pan usłuchał głosu Eliasza; i dusza dziecka powróciła do niego, i ono ożyło.

²³I Eliasz wziął dziecko, i zniósł je z komory do domu, i oddał je matce; i rzekł Eliasz: Widzisz, twój syn żyje.

²⁴I kobieta rzekła do Eliasza: Teraz wiem, że jesteś człowiekiem Bożym, i że słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą.