1 Kings 17

¹A Eliasz z Tiszbe, z Tiszbe w Gileadzie, powiedział do Achaba: Jak żywy jest Pan, Bóg Izraela, którego jestem sługą, nie będzie rosy ani deszczu przez te lata, chyba że na moje słowo.

²Wtedy słowo Pańskie przyszło do niego, mówiąc:

³Odejdź stąd na wschód i ukryj się w miejscu tajnym przy potoku Cheryt, na wschód od Jordanu.

⁴Woda z potoku będzie twoim napojem, a na moją moc kruki będą ci przynosić tam pokarm.

⁵Poszedł więc i uczynił, jak powiedział Pan, mieszkając przy potoku Cheryt, na wschód od Jordanu.

⁶A kruki przynosiły mu chleb rano i mięso wieczorem; a woda z potoku była jego napojem.

⁷Lecz po pewnym czasie potok wysechł, ponieważ nie było deszczu w ziemi.

⁸Wtedy słowo Pańskie przyszło do niego, mówiąc:

⁹Powstań i idź do Sarefty w Sydonie, i zamieszkaj tam; rozkazałem bowiem pewnej wdowie, aby cię żywiła.

¹⁰Powstał więc i poszedł do Sarefty; a gdy przyszedł do bramy miasta, zobaczył wdowę zbierającą drewno; i zawoławszy do niej, powiedział: Daj mi trochę wody w naczyniu, abym się napił.

¹¹A gdy miała pójść ją przynieść, powiedział do niej: Przynieś mi także mały kawałek chleba.

¹²Wtedy ona powiedziała: Jak żywy jest Pan, Bóg twój, nie mam nic oprócz garści mąki w czarze i trochę oliwy w butelce; i teraz zbierałam drewno, aby poszła i przygotowała to dla mnie i dla mego syna, abyśmy jedli przed naszą śmiercią.

¹³I Eliasz powiedział do niej: Nie bój się; idź i czyń, jak powiedziałaś, ale najpierw zrób mi mały placek z tego i przynieś mi go, a potem przygotuj coś dla siebie i dla swojego syna.

¹⁴Albowiem to jest słowo Pana, Boga Izraela: Czara mąki nie wyczerpie się, a butelka oliwy nie opróżni się, aż do dnia, w którym Pan zześle deszcz na ziemię.

¹⁵Poszła więc i uczyniła, jak powiedział Eliasz; i ona, on i jej rodzina mieli pokarmu przez długi czas.

¹⁶Czara mąki nie wyczerpała się, a butelka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z tym, co Pan powiedział przez usta Eliasza.

¹⁷Lecz po tym czasie syn kobiety domu zboleł tak ciężko, że nie było w nim tchu.

¹⁸I powiedziała do Eliasza: Cóż mam wspólnego z tobą, o człowiecze Boży? Przyszedłeś, aby przypomnieć Bogu mój grzech i uśmiercić mego syna?

¹⁹I powiedział do niej: Daj mi syna twojego. I wziąwszy go z jej ramion, zanieśli go do swojej izdebni i położył go na swoim łóżku.

²⁰I wzywając Pana, powiedział: O Panie, Boże mój, czy posłałeś nieszczęście nawet na wdowę, u której gościłem, zabijając jej syna?

²¹I rozcią­gnąwszy się trzy razy na dziecku, modlił się do Pana, mówiąc: O Panie, Boże mój, racz sprawić, aby duch tego dziecka powrócił do niego.

²²I Pan wysłuchał głosu Eliasza, i duch dziecka powrócił do niego, i ono ożyło.

²³I Eliasz wziął dziecko z izdebni i zanieśli je do domu, i dał je jego matce, i powiedział do niej: Patrz, twój syn żyje.

²⁴Wtedy kobieta powiedziała do Eliasza: Teraz wiem na pewno, że ty jesteś człowiekiem Bożym, i że słowo Pana w twoich ustach jest prawdą.