1 Kings 19

¹En Ahab vertelde Jezabel al wat Elia had gedaan, en ook hoe hij al de profeten met het zwaard had gedood.

²Toen zond Jezabel een bode tot Elia, zeggende: Zo doen de goden mij en nog meer, indien ik uw leven niet gelijk het leven van een van hen maak morgen omstreeks dit uur.

³En toen hij dat zag, stond hij op en ging heen ter redding van zijn leven, en kwam te Beërsjeba, dat tot Juda behoort, en liet aldaar zijn knecht.

⁴Maar hij zelf ging een dagreis in de woestijn, en kwam en zat neder onder een jeneverbes: en hij bad voor zich zelf dat hij mocht sterven; en zeide: Het is genoeg; nu, o HERE, neem mijn leven van mij af; want ik ben niet beter dan mijn vaderen.

⁵En daar hij onder een jeneverbes lag en sliep, ziet, toen raakte hem een engel aan, en zeide tot hem: Sta op en eet.

⁶En hij zag toe, en ziet, er was een koekje op de kolen gebakken, en een kruik water aan zijn hoofde. En hij at en dronk, en legde zich weder neder.

⁷En de engel des HEREN kwam de tweede maal terug, en raakte hem aan, en zeide: Sta op en eet; want de weg is u te groot.

⁸En hij stond op, at en dronk, en ging in de sterkte van dat voedsel veertig dagen en veertig nachten tot aan Horeb, de berg Gods.

⁹En hij kwam aldaar aan een grot, en bleef daar; en ziet, het woord des HEREN kwam tot hem, en zeide tot hem: Wat maak je hier, Elia?

¹⁰En hij zeide: Ik ben zeer ijverig geweest voor de HERE, de God der heirscharen; want de kinderen van Israël hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren omgeworpen, en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen ben overgebleven; en zij zoeken mijn leven, om het mij af te nemen.

¹¹En Hij zeide: Ga uit en sta op de berg voor het aangezicht des HEREN. En ziet, de HERE ging voorbij, en een grote en sterke wind verscheurde de bergen en verbrak de rotsen voor het aangezicht des HEREN; maar de HERE was niet in de wind: en na de wind een aardbeving; maar de HERE was niet in de aardbeving:

¹²En na de aardbeving een vuur; maar de HERE was niet in het vuur: en na het vuur een stille, zachte stem.

¹³En het geschiedde, toen Elia dat hoorde, dat hij zijn aangezicht in zijn mantel wikkelde, en uitging, en stond in de opening der grot. En ziet, toen kwam een stem tot hem, en zeide: Wat maak je hier, Elia?

¹⁴En hij zeide: Ik ben zeer ijverig geweest voor de HERE, de God der heirscharen; omdat de kinderen van Israël Uw verbond hebben verlaten, Uw altaren omgeworpen, en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen ben overgebleven; en zij zoeken mijn leven, om het mij af te nemen.

¹⁵En de HERE zeide tot hem: Ga, keer terug op uw weg naar de woestijn van Damaskus: en wanneer gij daar komt, zal gij Hazaël zalven tot koning over Syrië:

¹⁶En Jehu, de zoon van Nimshi, zult gij zalven tot koning over Israël: en Elisa, de zoon van Safat van Abelmehola, zult gij zalven tot profeet in uw plaats.

¹⁷En het zal geschieden, dat degene die ontkomen is aan het zwaard van Hazaël, zal Jehu doden: en degene die ontkomen is aan het zwaard van Jehu, zal Elisa doden.

¹⁸Doch Ik heb Mij zeventduizend mannen in Israël gelaten, allen welker knieen zich niet voor Baäl hebben gebogen, en elke mond die hem niet heeft gekust.

¹⁹Aldus ging hij van daar heen, en vond Elisa, de zoon van Safat, die ploegde met twaalf paar ossen voor zich, en hij was bij het twaalfde: en Elia ging voorbij hem, en wierp zijn mantel op hem.

²⁰En hij verliet de ossen, en liep Elia achterna, en zeide: Laat mij, ik bid u, mijn vader en mijn moeder kussen, en dan zal ik u volgen. En hij zeide tot hem: Ga weder henen; want wat heb ik aan u gedaan?

²¹En hij keerde van hem terug, en nam een paar ossen, en doodde hen, en kookte hun vlees met de gereedschappen der ossen, en gaf het aan het volk, en zij aten. Daarna stond hij op, en ging Elia achterna, en diende hem.