1 Kings 19

¹I Achab opowiadał Jezabel wszystko, co uczynił Eliasz, i jak pobił wszystkich proroków mieczem,

²i posłała Jezabel posłańca do Eliasza, mówiąc: Tak niech czynią bogowie i tak niech dodadzą, jeśli jutro o tej porze nie uczynię twojemu życiu tego samego, co życiu jednego z nich.

³I się bał, i wstał, i poszedł dla swojego życia, i przybył do Beer-Szeby, która należy do Judy, i zostawił tam swojego sługę,

⁴a sam poszedł na pustynię jednodniową drogę, i przybył, i usiadł pod pewnym krzakiem jałowca, i życzył sobie umrzeć, i powiedział: Dosyć już, Panie, weź moją duszę, bo nie jestem lepszy od moich ojców.

⁵I położył się i spał pod pewnym krzakiem jałowca, i oto posłaniec przybył do niego i powiedział do niego: Wstań, jedz.

⁶I spojrzał uważnie, i oto przy jego głowie chleb upieczony na gorących kamieniach i naczynie wody, i jadł i pił, i znowu się położył.

⁷I posłaniec Pana powrócił po drugi raz i przybył do niego i powiedział: Wstań, jedz, bo droga jest za wielka dla ciebie.

⁸I wstał i jadł i pił, i szedł w mocy tego pokarmu czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aż do góry Bożej - Horeb.

⁹I wszedł tam do jaskini i nocował tam, i oto słowo Pana było do niego, i powiedział do niego: Co tu robisz, Eliaszu?

¹⁰I powiedział: Byłem bardzo gorliwy dla Pana, Boga Zastępów, bo synowie Izraela opuścili Twoją Przymierze - Twoje ołtarze zburzyli, i Twoich proroków pobili mieczem, i ja sam pozostałem, i szukają mojego życia, aby je wziąć.

¹¹I powiedział: Wyjdź i stań na górze przed Panem. I oto Pan przechodził, i wielki i mocny wiatr rozdzierał góry i łamał skały przed Panem - ale nie w wietrze był Pan; i po wietrze trzęsienie - ale nie w trzęsieniu był Pan;

¹²i po trzęsieniu ogień - ale nie w ogniu był Pan; i po ogniu głos cichutki;

¹³i stało się, gdy Eliasz to usłyszał, że owinął swoją twarz w płaszcz i wyszedł i stanął przy wejściu jaskini, i oto do niego głos, i powiedział: Co tu robisz, Eliaszu?

¹⁴I powiedział: Byłem bardzo gorliwy dla Pana, Boga Zastępów, bo synowie Izraela opuścili Twoją Przymierze, Twoje ołtarze zburzyli, i Twoich proroków pobili mieczem, i ja sam pozostałem, i szukają mojego życia, aby je wziąć.

¹⁵I powiedział Pan do niego: Idź, powróć na drogę swoją na pustynię Damaszku, i wejdź, i namaż Hazaela na króla nad Aramem,

¹⁶i Jehu, syna Nimsziego, namaż na króla nad Izraelem, i Elizeusza, syna Szafata, z Abel-Mehola, namaż na proroka na twoje miejsce.

¹⁷I będzie, że ten, który ujdzie mieczowi Hazaela, zabijesz go Jehu, i ten, który ujdzie mieczowi Jehu, zabijesz go Elizeusz;

¹⁸i pozostawiłem w Izraelu siedem tysięcy, wszystkie kolana, które nie pochyliły się przed Baalem, i każde usta, które go nie ucałowały.

¹⁹I poszedł stamtąd i znalazł Elizeusza, syna Szafata, który arado; dwanaście jarzem było przed nim, a on z dwunastym; i Eliasz przeszedł do niego i rzucił na niego swoją szatę,

²⁰i porzucił woły i pobiegł za Eliaszem i powiedział: Pozwól mi, błagam, pocałować mojego ojca i moją matkę, i pójdę za tobą. I powiedział do niego: Idź, powróć, bo coż ci uczyniłem?

²¹I powrócił od niego i wziął jarzmo wołów i złożył je w ofierze, i mięso wołów ugotował w narzędziach wołów i dał ludowi, i jedli, i wstał i poszedł za Eliaszem, i służył mu.