1 Kings 1

¹Królem był wówczas Dawid, już podeszły w latach, i okrywali go szatami, ale nie mógł się ogrzać.

²Dlatego słudzy jego powiedzieli do niego: Niech będzie szukana dla pana naszego króla młoda dziewica, aby stała przed królem i opiekowała się nim, i leżała w jego łonie, aby pan nasz król mógł się ogrzać.

³I szukali pięknej dziewczyny po całych granicach Izraela, i znaleźli Abiszag z Sunem, i przyprowadzili ją do króla.

⁴A dziewczyna była bardzo piękna, i opiekowała się królem i służyła mu; ale król jej nie znał.

⁵Wtedy Adonija, syn Hagita, wywyższył się, mówiąc: Będę królem; i przygotował sobie rydwany i jeźdźców, i pięćdziesiąt mężczyzn biegnących przed nim.

⁶A ojciec jego nigdy go nie skarał, mówiąc: Dlaczego to uczyniłeś? A był on również bardzo przystojnym mężczyzną, urodzonym po Absalomie.

⁷I rozmawiał z Joabem, synem Serui, i z Abiatarem kapłanem; i oni, podążając za Adonią, pomagali mu.

⁸Ale Sadok kapłan, i Benajasz, syn Jojady, i Natan prorok, i Szimei, i Rei, i możni mężowie, którzy należeli do Dawida, nie byli z Adonią.

⁹I Adonija zarzynał owce i woły i zwierzęta tuczne przy kamieniu Zoheletu, który jest koło En-Rogel; i wezwał wszystkich swoich braci, synów króla, i wszystkich mężów z Judy, sług króla.

¹⁰Ale Natana proroka i Benajasza i możnych mężów, i Salomona, swojego brata, nie wezwał.

¹¹Wtedy Natan powiedział do Batszeby, matki Salomona, mówiąc: Czy nie słyszałaś, że Adonija, syn Hagita, króluje, a pan nasz Dawid o tym nie wie?

¹²Teraz zatem przyjdź, błagam cię, daj mi radę, abyś mogła ocalić swoje życie i życie twojego syna Salomona.

¹³Idź i wejdź do króla Dawida i powiedz do niego: Czy nie przysiągłeś, panie mój, królu, swojej służebnicy, mówiąc: Na pewno Salomon, syn twój, będzie królem po mnie, i będzie siedział na moim tronie? Dlaczego więc Adonija króluje?

¹⁴Oto gdy będziesz jeszcze rozmawiać tam z królem, ja również wejdę za tobą i potwierdzę twoje słowa.

¹⁵I Batszeba weszła do króla do jego komnaty; a król był bardzo stary; i Abiszag z Sunem służyła królowi.

¹⁶I Batszeba ukłoniła się i oddała pokłon królowi. A król powiedział: Co chcesz?

¹⁷I powiedziała do niego: Panie mój, ty przysiągłeś imieniem Pana, Boga twojego, swojej służebnicy, mówiąc: Na pewno Salomon, syn twój, będzie królem po mnie, i będzie siedział na moim tronie.

¹⁸A teraz oto Adonija króluje; a ty, panie mój królu, o tym nie wiesz.

¹⁹I zarznął woły i zwierzęta tuczne i owce w obfitości, i wezwał wszystkich synów króla i Abiatara kapłana i Joaba dowódcę wojska; ale Salomona, sługę twojego, nie wezwał.

²⁰A ty, panie mój królu, oczy całego Izraela zwrócone są na ciebie, abyś im powiedział, kto ma siedział na tronie pana mego króla po nim.

²¹W przeciwnym wypadku stanie się, że gdy pan mój król zaśnie ze swoimi ojcami, ja i syn mój Salomon będziemy uważani za winnych.

²²A oto gdy jeszcze rozmawiała z królem, przyszedł Natan prorok.

²³I powiedzieli królowi, mówiąc: Oto Natan prorok. A gdy wszedł przed króla, ukłonił się przed królem, twarzą do ziemi.

²⁴I Natan powiedział: Panie mój, królu, czy ty powiedziałeś, że Adonija będzie królem po mnie, i będzie siedział na moim tronie?

²⁵Ponieważ on zszedł dziś i zarznął woły i zwierzęta tuczne i owce w obfitości, i wezwał wszystkich synów króla i dowódców wojska i Abiatara kapłana; i oto jedzą i piją przed nim, i mówią: Niech żyje król Adonija!

²⁶Ale mnie, twojego sługę, i Sadoka kapłana, i Benajasza, syna Jojady, i twojego sługę Salomona, nie wezwał.

²⁷Czy ta rzecz została dokonana przez pana mego króla, i ty nie objawiłeś swoim sługom, kto ma siedział na tronie pana mego króla po nim?

²⁸Wtedy król Dawid odpowiedział i powiedział: Przywołajcie mi Batszebę. I weszła ona przed króla i stanęła przed królem.

²⁹I przysiągł król i powiedział: Jak żywy jest Pan, który wybawił moją duszę ze wszelkiego ucisku,

³⁰zapewne tak, jak przysiągłem ci imieniem Pana, Boga Izraela, mówiąc: Na pewno Salomon, syn twój, będzie królem po mnie, i będzie siedział na moim tronie zamiast mnie; zapewne uczyni się to dzisiaj.

³¹Wtedy Batszeba ukłoniła się twarzą do ziemi, oddała pokłon królowi i powiedziała: Niech pan mój, król Dawid, żyje na wieki.

³²I król Dawid powiedział: Przywołajcie mi Sadoka kapłana, Natana proroka i Benajasza, syna Jojady. I przyszli przed króla.

³³I powiedział do nich król: Weźcie ze sobą sług pana waszego, i posadźcie na moim muła Salomona, syna mego, i sprowadźcie go do Gichon.

³⁴A tam niech Sadok kapłan i Natan prorok namaścą go na króla nad Izraelem; i zagrają w trąbę, i powiedzcie: Niech żyje król Salomon!

³⁵Wtedy podążajcie za nim, a on przyjdzie i będzie siedział na moim tronie; albowiem on będzie królem zamiast mnie; i ja go ustanowiłem księciem nad Izraelem i nad Judą.

³⁶I Benajasz, syn Jojady, odpowiedział królowi i powiedział: Amen! Niech Pan, Bóg pana mego króla, powiedzie to samo.

³⁷Jak Pan był z panem moim królem, tak niech będzie z Salomonem, i niech jego tron będzie większy niż tron pana mego, króla Dawida.

³⁸I Sadok kapłan, i Natan prorok, i Benajasz, syn Jojady, i Kereci i Pelecci, zeszli i posadzili Salomona na muła króla Dawida, i przyprowadzili go do Gichon.

³⁹I Sadok kapłan wziął róg z olejem z Namiotu i namaścił Salomona. I zagrali w trąbę; i cały lud powiedział: Niech żyje król Salomon!

⁴⁰I cały lud podążał za nim, i naród grał na piszczałkach, i radował się radością wielką, tak że ziemia trzęsła się od głosu ich.

⁴¹I Adonija i wszyscy goście, którzy byli z nim, usłyszeli to, gdy skończyli jedzenie. A gdy Joab usłyszał głos trąby, powiedział: Czemu ten hałas miasta w powstaniu?

⁴²Gdy jeszcze mówił, oto przyszedł Jonatan, syn Abiatara kapłana; i Adonija powiedział: Wejdź, bo jesteś mężem godnym i przynosisz dobre wiadomości.

⁴³I Jonatan odpowiedział i powiedział do Adonii: Zaprawdę pan nasz, król Dawid, uczynił Salomona królem.

⁴⁴I król wysłał z nim Sadoka kapłana, i Natana proroka, i Benajasza, syna Jojady, i Kerecow i Peleców; i posadzili go na muła króla.

⁴⁵I Sadok kapłan i Natan prorok namaścili go na króla w Gichon; i przyszli stamtąd radując się, tak że miasto huczy. To jest ten hałas, który słyszeliście.

⁴⁶I również Salomon siedzi na tronie królestwa.

⁴⁷I ponadto słudzy króla przyszli, aby błogosławić panu naszemu, królowi Dawidowi, mówiąc: Niech Bóg twój uczyni imię Salomona lepszym niż twoje imię i uczyni jego tron większym niż twój tron; i król pokłonił się na swoim łożu.

⁴⁸I powiedział też tak król: Błogosławiony będzie Pan, Bóg Izraela, który dał jednego do siedźenia na moim tronie tego dnia, i moje oczy to widzą.

⁴⁹I wszyscy goście Adonii przerazili się i wstali, i poszli każdy w swoją stronę.

⁵⁰A Adonija bał się ze względu na Salomona; i wstał, i poszedł, i chwycił się rogów ołtarza.

⁵¹I powiedziano Salomonowi, mówiąc: Oto Adonija boi się króla Salomona; albowiem oto chwycił się rogów ołtarza, mówiąc: Niech mi król Salomon przysięże pierwej, że nie zabiję swojego sługi mieczem.

⁵²I Salomon powiedział: Jeżeli on okażę się mężem godnym, ani jeden włos z niego nie upadnie na ziemię; ale jeżeli nieprawość będzie w nim znaleziona, umrze.

⁵³I wysłał król Salomon, i sprowadzili go od ołtarza. I wszedł i oddał pokłon królowi Salomonowi; i Salomon powiedział do niego: Idź do swojego domu.