1 Kings 1

¹A król Dawid był stary, wkroczył w dni podeszłe, i okrywali go szatami, ale nie miał ciepła.

²I mówili mu jego słudzy: Niech szukają dla pana mego, króla, młodą pannę, dziewicę, i będzie ona stała przed królem i będzie mu towarzyszką, i będzie leżała w łonie twoim, i pan mój, król, będzie miał ciepło.

³I szukali pięknej młodej panny po całym terenie Izraela, i znaleźli Abiszag Szunamitę, i przynieśli ją do króla.

⁴I młoda panna była bardzo, bardzo piękna, i była dla króla towarzyszką, i służyła mu, a król jej nie poznał.

⁵I Adonija, syn Chaggita, podniósł się, mówiąc: Ja będę panować; i przygotował sobie rydwan i jeźdźców, i pięćdziesiąt mężczyzn biegnących przed nim.

⁶A ojciec jego nie zasmucił się nim przez wszystkie jego dni, mówiąc: Czemu postąpiłeś tak? I był on też bardzo pięknej postury, i urodzona go matka po Absalomie.

⁷I rozmawiali jego słowa z Joabem, synem Serui, i z Abiatarem kapłanem, i wspierali Adonijęgo.

⁸A Sadok kapłan, i Benajasz, syn Jojady, i Natan prorok, i Szemei, i Rei, i mocarze, których miał Dawid, nie byli z Adonijąg.

⁹I ofiarował Adonija owce i woły i tuczniki przy kamieniu Zoheleth, który jest przy En-Rogel, i powołał wszystkich swoich braci, synów króla, i wszystkich mężczyzn Judy, sług króla.

¹⁰A Natana proroka i Benajasza i mocarzy i Salomona, swojego brata, nie powołał.

¹¹I mówił Natan do Bat-Szeby, matki Salomona, mówiąc: Czyś nie słyszała, że Adonija, syn Chaggita, zapragnął być królem, i pan nasz Dawid o tym nie wie?

¹²A teraz słuchaj, pozwól mi ci doradzić, błagam cię, i ratuj twoje życie i życie syna twojego Salomona.

¹³Idź i wejdź do króla Dawida, i powiedz do niego: Czyż nie przysiągłeś, panie mój, królu, swojej służebnicy, mówiąc: Naprawdę Salomon, syn twój, będzie panować po mnie i będzie siedział na tronie moim? I czemu Adonija zapragnął być królem?

¹⁴Oto, jeszcze mówisz tam z królem, a ja wejdę za tobą i uzupełnię twoje słowa.

¹⁵I weszła Bat-Szeba do króla, do komnaty wewnętrznej, a król był bardzo podeszły w latach, i Abiszag Szunamitka służyła królu.

¹⁶I ukłoniła się Bat-Szeba i oddała pokłon królowi, a król powiedział: Co tobie?

¹⁷I powiedziała do niego: Panie mój, ty przysiągłeś przez Pana, Boga twojego, swojej służebnicy: Naprawdę Salomon, syn twój, będzie panować po mnie i będzie siedział na tronie moim.

¹⁸A teraz oto Adonija zapragnął być królem, a ty, panie mój, królu, o tym nie wiesz.

¹⁹I ofiarował wołu, i tucznika, i owce w obfitości, i powołał wszystkich synów króla, i Abiatara kapłana, i Joaba, przywódcę wojska – a Salomona, sługę twojego, nie powołał.

²⁰A ty, panie mój, królu, oczy całego Izraela zwrócone są na ciebie, aby ci oznajmić, kto będzie siedział na tronie pana mego, króla, po nim.

²¹I będzie tak, gdy pan mój, król, będzie spoczywać z ojcami swoimi, że ja i syn mój Salomon będziemy uważani za zdrajców.

²²I oto jeszcze mówi z królem, a wszedł Natan prorok.

²³I oznajmili królowi, mówiąc: Oto Natan prorok; i wszedł przed króla i pokłonił się królowi, twarzą do ziemi.

²⁴I powiedział Natan: Panie mój, królu, czy ty powiedziałeś: Adonija będzie panować po mnie i będzie siedział na tronie moim?

²⁵Albowiem poszedł dzisiaj i ofiarował wołu, i tucznika, i owce w obfitości, i powołał wszystkich synów króla, i przywódców wojska, i Abiatara kapłana, i oto jedzą i piją przed nim, i mówią: Niech żyje król Adonija!

²⁶A mnie – mnie, sługę twojego, i Zadoka kapłana, i Benajasza, syna Jojady, i Salomona, sługę twojego, nie powołał.

²⁷Czyż to rzecz pochodzi od pana mego, króla, i ty nie oznajmiłeś swojemu słudze, kto będzie siedział na tronie pana mego, króla, po nim?

²⁸I odpowiedział król Dawid i powiedział: Powołajcie mi Bat-Szebę; i weszła przed króla, i stanęła przed królem.

²⁹I przysiągł król i powiedział: Na życie Pana, który odkupił duszę moją ze wszelkich ucisków.

³⁰Tak jak przysiągnąłem ci przez Pana, Boga Izraela, mówiąc: Naprawdę Salomon, syn twój, będzie panować po mnie i będzie siedział na tronie moim w moim miejscu – tak uczynię dzisiaj.

³¹I ukłoniła się Bat-Szeba – twarzą do ziemi – i oddała pokłon królowi, i powiedziała: Niech żyje pan mój, król Dawid, na wieki.

³²I powiedział król Dawid: Powołajcie mi Zadoka kapłana, i Natana proroka, i Benajasza, syna Jojady; i weszli przed króla.

³³I powiedział im król: Weźcie z sobą sług pana waszego, i przeprowadzicie Salomona, syna mojego, na muł mojego, i przeprowadzicie go w dół do Gichon.

³⁴I namaści go tam Zadok kapłan – i Natan prorok – na króla nad Izraelem, i zagracie w trąbę, i powiecie: Niech żyje król Salomon!

³⁵I wzniesicie się za nim, i wejdzie on i usiądzie na tronie moim, i będzie panować w moim miejscu, a jego wyznaczę na przywódcę nad Izraelem i nad Judą.

³⁶I odpowiedział Benajasz, syn Jojady, королю, i powiedział: Amen! Tak powiedział Pan, Bóg pana mego, króla.

³⁷Jako Pan był z panem moim, królem, tak niech będzie z Salomonem, i throne jego niech będzie większy niż tron pana mego króla Dawida.

³⁸I poszedł Zadok kapłan, i Natan prorok, i Benajasz, syn Jojady, i Kereti, i Peleti, i przeprowadzili Salomona na muła króla Dawida, i przeprowadzili go do Gichon.

³⁹I wziął Zadok kapłan róg z olejkiem z namiotu, i namazał Salomona, i zagrali w trąbę, i cały lud powiedział: Niech żyje król Salomon!

⁴⁰I wzniosło się całe naród za nim, i lud grał na piszczałkach, i cieszył się – wielką radością, i ziemia drżała od ich głosu.

⁴¹I usłyszał to Adonija, i wszyscy powołani, którzy byli z nim, i skończyli jeść, i usłyszał Joab dźwięk trąby, i powiedział: Czemu jest hałas miasta huczący?

⁴²On jeszcze mówił, a oto wszedł Jonatan, syn Abiatara kapłana, i powiedział Adonija: Wejdź, albowiem jesteś mężem dzielnym i nieśiesz dobre wieści.

⁴³I odpowiedział Jonatan i powiedział do Adoniji: Naprawdę pan nasz, król Dawid, uczynił Salomona królem.

⁴⁴I posłał z nim król Zadoka kapłana, i Natana proroka, i Benajasza, syna Jojady, i Kereti, i Peleti, i przeprowadzili go na muła króla.

⁴⁵I namazali go – Zadok kapłan i Natan prorok – na króla w Gichon, i wrócili stamtąd radując się, i miasto jest w ruchu; to jest hałas, który słyszeliście.

⁴⁶I także Salomon siedzi na tronie królestwa.

⁴⁷I także słudzy króla przyszli błogosławić pana naszego króla Dawida, mówiąc: Niech Bóg twój uczyni imię Salomona lepszym niż twoje imię, i tron jego większym niż twój tron; a król pokłonił się na łożu.

⁴⁸I także tak powiedział król: Błogosławiony jest Pan, Bóg Izraela, który dzisiaj dał mi siadającego na tronie moim, a oczy moje to widzą.

⁴⁹I trząśli się, i wstali – wszyscy powołani, którzy byli z Adonijąg – i poszli, każdy w swoją stronę.

⁵⁰A Adonija bał się Salomona, i wstał, i poszedł, i chwycił się rogów ołtarza.

⁵¹I oznajmiono Salomonowi, mówiąc: Oto Adonija boi się króla Salomona, i oto chwycił się rogów ołtarza, mówiąc: Niech przysiągnie mi król Salomon dzisiaj – nie będzie zabijał sługi swojego mieczem.

⁵²I powiedział Salomon: Jeśli będzie mężem cnotliwym – nie spadnie z niego ani jedno włos na ziemię, a jeśli złość będzie w nim znaleziona – wtedy umrze.

⁵³I posłał król Salomon, i ściągnęli go z ołtarza, i wszedł i pokłonił się królowi Salomonowi, a Salomon powiedział do niego: Idź do domu twojego.