1 Kings 21

¹I stało się po tych rzeczach, że Naboth z Jezreel miał winnicę, która znajdowała się w Jezreel, tuż przy pałacu Achaba, króla Samarii.

²I mówił Achab do Nabota, mówiąc: Daj mi twoją winnicę, abym miał ją na ogród warzywny, gdyż jest bliska mojego domu; i dam ci za nią winnicę lepszą od niej, albo jeśli się tobie podobać będzie, dam ci jej wartość w pieniądzach.

³A Naboth powiedział do Achaba: Niech mi Pan zabroni, żebym oddał dziedzictwo ojców moich tobie.

⁴I przyszedł Achab do domu swojego zasmucony i rozgniewany z powodu słowa, które powiedział mu Naboth z Jezreel; albowiem rzekł: Nie będę ci oddawał dziedzictwa ojców moich. I położył się na łóżku swoim, i odwrócił swoją twarz, i nie chciał jeść chleba.

⁵Ale przyszła do niego Jezabel, żona jego, i powiedziała do niego: Czemu duch twój jest taki smutny, że nie jesz chleba?

⁶I powiedział jej: Ponieważ mówiłem do Nabota z Jezreel i powiedziałem mu: Daj mi twoją winnicę za pieniądze; albo jeśli się tobie spodoba, dam ci inną winnicę za nią; a on odpowiedział: Nie będę ci oddawał mojej winnicy.

⁷I powiedziała do niego Jezabel, żona jego: Czy ty teraz panować będziesz nad królestwem Izraela? Wstań, jedz chleb, a serce twoje niech będzie wesoł; ja dam ci winnicę Nabota z Jezreel.

⁸I napisała listy w imieniu Achaba, i zapieczętowała je jego pieczęcią, i posłała listy do starszych i do możnych, którzy byli w jego mieście i mieszkali z Nabothem.

⁹I napisała w listach, mówiąc: Ogłoście post, i posadźcie Nabota wysoko pośród ludu.

¹⁰I posadźcie przed nim dwóch ludzi niegodnych, i niech zeznają przeciwko niemu, mówiąc: Ty przeklinałeś Boga i króla. A potem wynieście go i zabijcie go kamieniami.

¹¹I ludzie miasta jego, starsi i możni, którzy mieszkali w jego mieście, uczynili tak, jak posłała im Jezabel, zgodnie z tym, co było napisane w listach, które im posłała.

¹²Ogłosili post i posadzili Nabota wysoko pośród ludu.

¹³I przyszli dwaj ludzie niegodni i usiedli przed nim; i ci ludzie niegodni zeznali przeciwko Nabotowi przed całym ludem, mówiąc: Naboth przeklinał Boga i króla. Wówczas wynieśli go poza miasto i zabili go kamieniami.

¹⁴A potem posłali do Jezabel, mówiąc: Naboth jest zabity kamieniami i nie żyje.

¹⁵I stało się, gdy usłyszała Jezabel, że Naboth jest zabity kamieniami i nie żyje, powiedziała Jezabel do Achaba: Wstań i weź w posiadanie winnicę Nabota z Jezreel, który odmówił dać ci ją za pieniądze; albowiem Naboth nie żyje, lecz umarł.

¹⁶I stało się, gdy usłyszał Achab, że Naboth nie żyje, że powstał Achab, aby pójść w dół do winnicy Nabota z Jezreel, aby wziąć ją w posiadanie.

¹⁷I słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę, mówiąc:

¹⁸Wstań, idź w dół naprzeciw Achabowi, królowi Izraela, który mieszka w Samarii; oto on jest w winnicy Nabota, dokąd poszedł, aby wziąć ją w posiadanie.

¹⁹I powinieneś mówić do niego, mówiąc: Tak mówi Pan: Czy zabiłeś i także wziąłeś w posiadanie? I powinieneś mówić do niego, mówiąc: Tak mówi Pan: W tym miejscu, gdzie psy lizały krew Nabota, będą psy lizać krew twoją, twoją samego.

²⁰I powiedział Achab do Eliasza: Znaleźliście mnie, mój nieprzyjaciel? A odpowiedział: Znaleźliśmy cię, ponieważ sprzedałeś się, aby czynić złe w oczach Pana.

²¹Oto przywodzę na ciebie złość, i zupełnie cię wymiotę, i wytniemy z Achaba każdego chłopca, i tego, który jest uwięziony, i tego, który jest wolny w Izraelu.

²²I uczynię dom twój podobnym do domu Jeroboama, syna Nabata, i do domu Baszy, syna Achijasza, ze względu na prowokację, którą mnie do gniewu sprowokował, i który Izraela do grzechu nakłonił.

²³I o Jezabel także mówił Pan, mówiąc: Psy będą jeść Jezabel przy umocnieniu Jezreel.

²⁴Tego, kto umrze z Achaba w mieście, będą jeść psy; a tego, kto umrze na polu, będą jeść ptaki niebieskie.

²⁵Albowiem nie było nikogo, kto by się tak sprzedał, aby czynić złe w oczach Pana, jak Achab, którego Jezabel, żona jego, pobudzała.

²⁶I czynił on bardzo obrzydliwie, idąc za bożkami, według wszystkiego, co czynili Amorowianie, których Pan wyrzucił przed synami Izraela.

²⁷I stało się, gdy usłyszał Achab te słowa, że poddarł szaty swoje, i włożył się w wór na ciało swoje, i pościł, i leżał w worze, i chodził powoli.

²⁸I słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę, mówiąc:

²⁹Czy widzisz, jak Achab poniża się przede mną? Ponieważ poniża się przede mną, nie przywodzę złości w jego dni; ale w dni syna jego przywodzę złość na dom jego.