1 Kings 21

¹I stało się po tym, że Naboth Jezraelita miał winnicę, która była w Jezraelu, blisko pałacu Achaba, króla Samarii.

²I mówił Achab do Nabota: Daj mi twoją winnicę, aby mi służyła za ogród warzywny, ponieważ jest blisko mego domu; a dam ci za nią winnicę lepszą niż ona; albo jeśli ci się to spodoba, dam ci wartość jej w pieniądzach.

³I powiedział Naboth do Achaba: Niech Pan mi to zabroni, abym dał dziedzictwo ojców moich tobie.

⁴I wszedł Achab do domu swojego zasmucony i rozgniewany z powodu słów, które powiedział mu Naboth Jezraelita; bo rzekł: Nie dam tobie dziedzictwa ojców moich. I położył się na łożu swoim, i odwrócił twarz swoją, i nie chciał jeść chleba.

⁵Ale przyszła do niego Jezabel, żona jego, i powiedziała do niego: Dlaczego duch twój jest smutny, że nie jesz chleba?

⁶I powiedział jej: Ponieważ mówiłem do Nabota Jezraelity, i mówiłem do niego: Sprzedaj mi twoją winnicę za pieniądze; albo jeśli chcesz, dam ci za nią inną winnicę: i odpowiedział mi: Nie sprzedadzę ci mojej winnicy.

⁷I powiedziała do niego Jezabel, żona jego: Czy nie ty panowałeś nad królestwem Izraela? Wstań, jedz chleb, a serce twoje niech będzie wesoło; ja ci dam winnicę Nabota Jezraelity.

⁸I napisała listy imieniem Achaba, i zapieczętowała je pieczęcią jego, i posłała listy do starszyzny i do szlachty, która mieszkała w jego mieście, pośród Nabota.

⁹I napisała w listach, mówiąc: Proklamujcie post, i posadźcie Nabota wysoko pośród ludu.

¹⁰I posadźcie dwóch mężczyzn, synów Beliala, przed nim, aby świadczyli przeciw niemu, mówiąc: Ty bluźniłeś Bogu i królowi. A potem wynieście go poza miasto, i kamieniujcie go, aż umrze.

¹¹I mężczyźni miasta jego, starszyzna i szlachta, która mieszkała w mieście jego, uczynili, jak posłała do nich Jezabel, i jak napisane było w listach, które do nich posłała.

¹²Proklamowali post, i posadzili Nabota wysoko pośród ludu.

¹³I przyszli dwaj mężczyźni, synowie Beliala, i usiedli przed nim; i mężczyźni Beliala świadczyli przeciw Nabotowi przed ludem, mówiąc: Naboth bluźnił Bogu i królowi. Potem wyprowadzili go poza miasto, i kamieniowali go kamieniami, aż umarł.

¹⁴Potem posłali do Jezabel, mówiąc: Naboth został ukamienowany, i umarł.

¹⁵I stało się, gdy usłyszała Jezabel, że Naboth został ukamienowany i umarł, że powiedziała Jezabel do Achaba: Wstań, weź w posiadanie winnicę Nabota Jezraelity, którą odmawiał ci dać za pieniądze; bo Naboth nie żyje, ale umarł.

¹⁶I stało się, gdy usłyszał Achab, że Naboth umarł, że wstał Achab, aby pójść w dół do winnicy Nabota Jezraelity, aby ją wziąć w posiadanie.

¹⁷I słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę, mówiąc:

¹⁸Wstań, idź w dół, aby spotkać Achaba, króla Izraela, który jest w Samarii; oto on jest w winnicy Nabota, dokąd zszedł, aby ją wziąć w posiadanie.

¹⁹I powiesz do niego, mówiąc: Tak mówi Pan: Czy zabiłeś, i też wziąłeś w posiadanie? I powiesz do niego, mówiąc: Tak mówi Pan: Na miejscu, gdzie psy lizały krew Nabota, tam będą psy lizać krew twoją, nawet twoją.

²⁰I powiedział Achab do Eliasza: Znaleźliśmy się, nieprzyjaciel mój? I odpowiedział: Znaleźliśmy się; ponieważ sprzedałeś się, aby czynić zło przed oczyma Pana.

²¹Oto przywiodę na ciebie złe, i znieję twoje potomstwo, i wytną z Achaba każdego, który posiada mądrość, i zamkniętego i pozostawionego w Izraelu.

²²I uczynię dom twój podobny domowi Jeroboama, syna Nebata, i podobny domowi Baszy, syna Achijasza, za sprowokowanie, którym sprowokowałeś mnie do gniewu, i uczyniłeś Izraela grzesznym.

²³I o Jezabel również mówił Pan, mówiąc: Psy będą jeść Jezabel przy murze Jezraelu.

²⁴Tego, kto umrze z Achaba w mieście, będą jeść psy; a tego, kto umrze w polu, będą jeść ptaki powietrzne.

²⁵Ale nie było nikogo podobnego Acabowi, który by się sprzedał, aby czynić złość przed oczyma Pana, którego podburzała Jezabel, żona jego.

²⁶I postępował bardzo obrzydliwie, idąc za bożkami, według wszystkiego, co czynili Amoreyczycy, których Pan wypędził przed synami Izraela.

²⁷I stało się, gdy usłyszał Achab te słowa, że rozdarł szaty swoje, i włożył wór na ciało swoje, i pościł, i spał w worze, i chodził smutnie.

²⁸I słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę, mówiąc:

²⁹Czy widzisz, jak uniża się Achab przede mną? Ponieważ się uniża przede mną, nie przywiodę złego w jego dni; ale w dni syna jego przywiodę złe na dom jego.