1 Kings 21

¹Po pewnym czasie wydarzyła się sprawa dotycząca winnicy należącej do Nabota z Jezreel. Winnica znajdowała się w Jezreel, blisko pałacu Achaba, króla Samarii.

²Achab powiedział do Nabota: „Pozwól mi wziąć twoją winnicę na ogród warzywny, gdyż znajduje się blisko mego pałacu. W zamian dam ci lepszą winnicę, albo jeśli wolisz, zapłacę ci, ile ona warta."

³Lecz Naboth odpowiedział: „Niech Pan broni, abym ci dał dziedzictwo moich ojców."

⁴Achab poszedł do domu smutny i rozgniewany, gdyż Naboth z Jezreel powiedział: „Nie dam ci dziedzictwa moich ojców." Położył się na łóżku i nie chciał jeść.

⁵Jego żona Jezabel weszła do niego i spytała: „Dlaczego jesteś smutny? Dlaczego nie jesz?"

⁶Odpowiedział jej: „Dlatego, że powiedziałem do Nabota z Jezreel: Sprzedaj mi twoją winnicę; albo jeśli wolisz, dam ci inną winnicę w zamian. Lecz on powiedział: Nie dam ci mojej winnicy."

⁷Jego żona Jezabel powiedziała do niego: „Czy tak się sprawuje władza królewska nad Izraelem? Wstań i jedz! Rozwesel się. Ja ci dostarczę winnicę Nabota z Jezreel."

⁸Napisała więc listy w imię Achaba, złożyła na nich jego pieczęć i wysłała je do starszyzny i szlachty, która mieszkała w mieście Nabota wraz z nim.

⁹W tych listach napisała: „Ogłoście post i posadźcie Nabota wśród ludu na miejscu honorowym.

¹⁰Lecz posadźcie naprzeciw niego dwóch nieuczciwych ludzi, by oskarżyli go mówiąc: Robiłeś bluźnierstwo przeciwko Bogu i przeciwko królowi. Potem wyprowadzicie go i zabiecie go kamieniami."

¹¹Starszyzna i szlachta w mieście Nabota uczynili tak, jak im nakazała Jezabel w napisanych przez siebie listach.

¹²Ogłosili post i posadzili Nabota wśród ludu na miejscu honorowym.

¹³Przyszli wówczas dwaj nieuczciwi ludzie i usiedli naprzeciw niego oraz oskarżyli Nabota przed ludem mówiąc: „Naboth robił bluźnierstwo przeciwko Bogu i przeciwko królowi." Wyprowadzili go poza miasto i zabili go kamieniami.

¹⁴Następnie wysłali wiadomość do Jezabel: „Naboth został zabity kamieniami."

¹⁵Gdy tylko Jezabel usłyszała, że Naboth został zabity kamieniami, powiedziała do Achaba: „Wstań i weź w posiadanie winnicę Nabota z Jezreel, którą odmówił ci sprzedać. On już nie żyje, lecz jest martwy."

¹⁶Gdy Achab usłyszał, że Naboth nie żyje, wstał i poszedł do winnicy Nabota, aby ją wziąć w posiadanie.

¹⁷Wtedy słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę:

¹⁸„Idź i spotkaj się z Achabem, królem Izraela, który panuje w Samarii. Oto jest w winnicy Nabota, dokąd poszedł, aby ją wziąć w posiadanie.

¹⁹Powiedz do niego: Tak mówi Pan: Czy nie zabiłeś człowieka i nie zawłaszczyłeś jego majątku? I powiedz mu: Tak mówi Pan: W miejscu, gdzie psy lizały krew Nabota, będą lizać twoją krew—owszem, twoją!"

²⁰Achab powiedział do Eliasza: „Znalazłeś mnie, mój nieprzyjaciel!" „Znalazłem cię," odpowiedział, „ponieważ sprzedałeś się, aby czynić zło w oczach Pana.

²¹On mówi: Oto sprowadzę na ciebie nieszczęście. Wytrę twoje potomstwo i wytnę z domu Achaba każdego mężczyznę w Izraelu—niewolnika i wolnego.

²²Uczynię twój dom podobnym domowi Jeroboama, syna Nebata, i domowi Baszy, syna Achijasza, ponieważ wzbudziłeś moją złość i kazałeś Izraelowi grzeszyć.

²³Ponadto dotyczące Jezabel Pan mówi: Psy będą żreć Jezabel u muru Jezreel.

²⁴Psy będą jeść tych, którzy należą do Achaba i umrą w mieście, a ptaki będą żreć tych, którzy umrą na polu."

²⁵(Nie było nikogo takiego jak Achab, który sprzedałby się, aby czynić zło w oczach Pana, ponaglany przez swoją żonę Jezabel.

²⁶Czynił on rzeczy bardzo niegodziwe, podążając za bałwanami, podobnie jak Amorytowie, których Pan wypędził przed Izraelem.)

²⁷Gdy Achab usłyszał te słowa, rozdarł swoje szaty, włożył wór i pościł. Leżał w worze i chodził pokornie.

²⁸Wtedy słowo Pana przyszło do Eliasza Tiszbitę:

²⁹„Czy zauważyłeś, jak Achab się przede mną uniżył? Ponieważ się przede mną uniżył, nie sprowadzę tego nieszczęścia za jego dni, lecz sprowadzę je na jego dom za dni jego syna."