1 Kings 2

¹I zbliżały się dni śmierci Dawida, i polecił Salomonowi, swojemu synowi, mówiąc:

²Idę drogą całej ziemi; bądź mocny i stań się człowiekiem,

³i strzeż poleceń Pana, Boga twojego, idź drogami Jego, przestrzegaj Jego ustaw, przykazań, sądów i świadectw, jak napisano w Prawie Mojżesza, abyś działał mądrze we wszystkim, co będziesz czynić, i gdziekolwiek się zwrócisz,

⁴aby Pan utwierdził słowo swoje, które do mnie mówił, mówiąc: Jeśli synowie twoi będą strzec drogi swojej, aby chodzić przede Mną w prawdzie, całym sercem i całą duszą, to nie będzie ci odcięty człowiek z tronu Izraela.

⁵I ty też znasz, co mi uczynił Joab, syn Serui, co uczynił dwom wodzom wojsk Izraela, Abnerowi, synowi Nera, i Amasie, synowi Jetera, iż ich zabił i rozlał krew wojną w czasie pokoju, i splunął krwią wojny na pas, który ma na biodrach swoich, i na sandały, które ma na nogach swoich;

⁶A ty postąp według swojej mądrości i nie pozwól, aby jego siwizna zstąpiła w pokoju do Szeolu.

⁷Zaś synom Barzyllaja Gileadyty uczynisz miłość, a oni będą między jedzącymi przy twoim stole, bo tak się do mnie przybliżyli, gdy uciekałem przed obliczem Absaloma, twojego brata.

⁸I oto, masz u siebie Szimeia, syna Gery, Benjaminitę z Bahurim, który mnie złośliwie przeklął przekleństwem okropnym w dzień, gdy szedłem do Mahanaim; a jednak przyszedł mi na spotkanie do Jordanu i przysiągłem mu imieniem Pana, mówiąc: nie dam cię śmiercią mieczem;

⁹Ale teraz go nie uwalniaj, bo jesteś człowiekiem mądrym i wiesz, co mu uczynić; i sprowadź jego siwość w krwi do Szeolu.

¹⁰I Dawid zasnął ze swoimi ojcami i pochowany został w mieście Dawida.

¹¹A dni, w które Dawid panował nad Izraelem, były czterdzieści lat; w Hebronie panował siedem lat, a w Jerusalemie panował trzydzieści trzy lata.

¹²I Salomon zasiadł na tronie Dawida, swojego ojca, i jego królestwo utwierdziło się bardzo.

¹³I przyszedł Adonija, syn Chagit, do Bat-Szeby, matki Salomona, i powiedziała: Przychodzisz w pokoju? I powiedział: W pokoju.

¹⁴I powiedział: Mam do ciebie słowo, i powiedziała: Mów.

¹⁵I powiedział: Ty wiesz, że królestwo było moje, i wszyscy Izraelici zwracali na mnie oblicze swoje, aby królował, ale królestwo się odwróciło, i stało się mego brata, bo od Pana jest jemu;

¹⁶A teraz jedną prośbę cię proszę, nie odmów mi twarzy; i powiedziała mu: Mów.

¹⁷I powiedział: Proszę, powiedz królowi Salomonowi, bo ciebie nie odmówi, aby mi dał Abiszag Szunamitę na żonę.

¹⁸I Bat-Szeba powiedziała: Dobrze; będę o ciebie mówiła królowi.

¹⁹I Bat-Szeba weszła do króla Salomona, aby mówić do niego o Adoniji, i król wstał jej na spotkanie, pokłonił się jej, i usiadł na swym tronie, i postawił tron dla matki króla, i siedziała po jego prawej ręce.

²⁰I powiedziała: Jedną małą prośbę cię proszę, nie odmów mi; i powiedział jej król: Proś, matko moja, bo ci nie odmówię.

²¹I powiedziała: Niech Abiszag Szunamitę będzie dana Adoniji, twojemu bratu, na żonę.

²²I odpowiedział król Salomon i powiedział do swojej matki: I czemu ty prosisz Abiszag Szunamitę dla Adoniji? Proś dla niego także królestwo, bo jest moim starszym bratem, także dla niego i dla Abiatara, kapłana, i dla Joaba, syna Serui.

²³I przysięgnął król Salomon imieniem Pana, mówiąc: Tak niech mi uczyni Bóg, i tak niech doda, bo przeciwko swojej duszy mówił Adonija to słowo;

²⁴A teraz, jak żyje Pan, który mnie utwierdził i posadził mnie na tronie Dawida, mojego ojca, i który mi zrobił dom, jak do mnie mówił, zapewnie dziś Adonija będzie uśmiercony.

²⁵I posłał król Salomon za pomocą Benajasza, syna Jojady, i ten padł na niego, i umarł.

²⁶A do Abiatara, kapłana, powiedział król: Do Anatot idź, do pól swoich, albowiem jesteś człowiekiem godnym śmierci, ale nie dam ci śmiercią w dzień ten, albowiem nosiłeś Arkę Pana, Boga przed Dawidem, moim ojcem, i cierpiałeś we wszystkim, w czym cierpiat ojciec mój.

²⁷I wyrzucił Salomon Abiatara z urzędu kapłańskiego Pana, aby wypełnić słowo Pana, które mówił o domu Eli w Szilo.

²⁸A wiadomość przyszła do Joaba, albowiem Joab był skłonny ku Adoniji, choć ku Absalomowi nie był skłonny; i Joab uciekł do namiotu Pana, i złapał rogi ołtarza.

²⁹I doniesiono królowi Salomonowi, że Joab uciekł do namiotu Pana, i oto, obok ołtarza; i posłał Salomon Benajasza, syna Jojady, mówiąc: Idź, padnij na niego.

³⁰I wszedł Benajasz do namiotu Pana, i powiedział do niego: Tak powiedział król: Wyjdź; i powiedział: Nie, ale tu umrę. I doniesiono to słowo królowi Benajasz, mówiąc: Tak mówił Joab, i tak mi odpowiedział.

³¹I powiedział mu król: Postąp tak, jak mówił, padnij na niego, i pochowaj go, i sprowadź krew niewinną, którą Joab rozlał, ode mnie i od domu mojego ojca;

³²I Pan zwróci jego krew na jego głowę, ponieważ padł na dwóch mężów sprawiedliwszych i lepszych niż on, i zabił ich mieczem, a Dawid, mój ojciec, nie wiedział: na Abnera, syna Nera, wodza wojsk Izraela, i na Amasę, syna Jetera, wodza wojsk Judy;

³³Zaprawdę, zwróci się ich krew na głowę Joaba i na głowę jego nasienia aż na wieki; a dla Dawida i dla jego nasienia, i dla jego domu, i dla jego tronu będzie pokój aż na wieki od Pana.

³⁴I wstał Benajasz, syn Jojady, i padł na niego, i uśmiercił go, i pochowany został w domu swoim na pustyni.

³⁵I postawił król Benajasza, syna Jojady, na jego miejsce nad wojskiem, a Sadoka, kapłana, postawił king na miejsce Abiatara.

³⁶I posłał król, i wezwał Szimeia, i powiedział do niego: Zbuduj sobie dom w Jerusalemie, i mieszkaj tam, i nie wychodź stamtąd na żaden bok;

³⁷Albowiem będzie tak: w dzień, w którym wyjdziesz, i przejdziesz potok Kidron, wiesz na pewno, że na pewno umrzesz, krew twoja będzie na twojej głowie.

³⁸I powiedział Szimei do króla: Słowo jest dobre; jak powiedział pan mój, król, tak będzie czynił sługa twój; i mieszkał Szimei w Jerusalemie wiele dni.

³⁹A stało się, po upływie trzech lat, że uciekli dwaj słudzy Szimeia do Achisza, syna Maaki, króla Gat, i doniesiono Szimeiowi, mówiąc: Oto, słudzy twoi są w Gacie;

⁴⁰I wstał Szimei, i osiodłał osła swój, i poszedł do Gat, do Achisza, aby szukać sług swoich, i poszedł Szimei i przywiódł sług swoich z Gat.

⁴¹I doniesiono Salomonowi, że Szimei poszedł z Jerusalemu do Gat, i powrócił.

⁴²I posłał król, i wezwał Szimeia, i powiedział do niego: Czy nie przysiągłem ci imieniem Pana i nie zaświadczyłem ci, mówiąc: W dzień, w którym wyjdziesz, i pójdziesz na jakikolwiek bok, wiesz na pewno, że na pewno umrzesz; a ty powiedziałeś do mnie: Słowo, które słyszałem, jest dobre?

⁴³I czemu nie zachowałeś przysięgi Pana i przykazania, które ci przykazałem?

⁴⁴I powiedział król do Szimeia: Ty sam wiesz o całym złu, które serce twoje zna, które uczyniłeś Dawidowi, ojcu mojemu, i Pan zwrócił twoje złe na twoją głowę;

⁴⁵A król Salomon będzie błogosławiony, i tron Dawida będzie utwierdzony przed Panem aż na wieki.

⁴⁶I polecił king Benajaszowi, synowi Jojady, i wyszedł i padł na niego, i umarł, i królestwo utwierdziło się w ręku Salomona.