1 Kings 3

¹Salomon został zięciem faraona, króla Egiptu, i pojął za żonę córkę faraona, trzymając ją w mieście Dawida, aż do czasu gdy dokończył budowanie domu dla siebie, domu Pana i muru około Jerozolimy.

²Lecz w tym czasie lud składał ofiary na wysokościach, ponieważ nie był jeszcze wybudowany dom dla imienia Pana aż do tych czasów.

³Salomon zaś, z miłości do Pana, zachowywał prawa Dawida, swojego ojca; jednak składał ofiary i zapalał je na wysokościach.

⁴Król poszedł do Gabaon, aby złożyć tam ofiarę, gdyż to była główna wysokość: zwyczajem Salomona było składać na tym ołtarzu tysiąc ofiar całopalnych.

⁵W Gabaon ukazał się Salomonowi Pan we śnie nocą; i Bóg powiedział do niego: Poproś, co mam ci dać.

⁶I Salomon powiedział: Wielka była twoja łaska dla Dawida, mojego ojca, ponieważ jego życie przed tobą było prawe i uczciwe, a jego serce było ci wierny; i zachowałeś dla niego tę największą łaskę, syna, aby zajął jego miejsce dnia tego.

⁷A teraz, Panie, Boże mój, uczyniłeś swojego sługę królem na miejsce Dawida, mojego ojca; lecz jestem tylko młodym chłopcem, bez wiedzy, jak wychodzić i wchodzić.

⁸A twój sługa ma wokoło siebie lud twojego wyboru, lud tak wielki, że nie może być policzony, ani można go policzyć.

⁹Daj więc swojemu słudze serce mądre do sądzenia twojego ludu, mogące poznawać, co dobre i co złe; bo któż jest w stanie sądzić ten wielki lud?

¹⁰Teraz słowa te i prośba Salomona podobały się Panu.

¹¹I Bóg powiedział do niego: Ponieważ prosiłeś o to, a nie prosiłeś dla siebie długiego życia ani bogactwa ani zniszczenia swoich nieprzyjaciół, ale prosiłeś o mądrość do sądzenia spraw;

¹²Uczyniłem według twoich słów: dałem ci serce mądre i rozumne, tak że nie było ci równego w przeszłości ani nie będzie podobny tobie w przyszłości.

¹³A wraz z tym dałem ci to, czego nie prosiłeś: bogactwo i chwałę, tak że żaden król nie będzie ci równy.

¹⁴A jeśli będziesz postępować w moich drogach, zachowując moje prawa i moje rozporządzenia, jak czynił to twój ojciec Dawid, dam ci długie życie.

¹⁵I Salomon się obudził i widział, że to był sen; wtedy przyszedł do Jerozolimy, gdzie stanął przed arką przymierza Pana, składając ofiary całopalne i ofiary pojednawcze; i wydał ucztę dla wszystkich swoich sług.

¹⁶Wtedy przyszły dwie rozpustne kobiety z miasta i stanęły przed królem;

¹⁷I jedna z nich powiedziała: Panie mój, ja i ta kobieta mieszkamy w jednym domu; i urodziłam dziecko u jej boku w domu.

¹⁸A trzeciego dnia po narodzeniu mojego dziecka ta kobieta urodziła dziecko: byliśmy razem, żadna inna osoba nie była z nami w domu oprócz nas dwojga.

¹⁹W nocy ta kobieta, śpiąc na swoim dziecku, była przyczyną jego śmierci.

²⁰I wstała w środku nocy i wzięła mojego syna od mojego boku, gdy twoja służebnica spała; i wzięła go w ramiona i położyła swoje martwe dziecko w moje ramiona.

²¹I gdy wstałam, aby dać mojemu dziecku pierś, zobaczyłam, że jest martwe; lecz rano, przypatrując mu się uważnie, zobaczyłam, że to nie jest moje dziecko.

²²A druga kobieta powiedziała: Nie; lecz żywe dziecko jest moim synem, a martwe twoje. Ale pierwsza powiedziała: Nie; martwe dziecko jest twoim synem, a żywe jest moim. I tak mówiły przed królem.

²³Wtedy król powiedział: Jedna mówi: Żywe dziecko jest moim synem, a twoje jest martwe; a druga mówi: Nie tak; ale twój syn jest martwy, a mój jest żywy.

²⁴Wtedy powiedział: Przynieście mi miecz. I przynieśli miecz przed króla.

²⁵I król powiedział: Podzielcie żywe dziecko na dwie połowy i dajcie jedną połowę jednej kobiecie, a drugą drugiej.

²⁶Wtedy matka żywego dziecka, gdyż jej serce przylgnęło do jej syna, powiedziała: Panie mój, dajcie jej dziecko; nie umierćcie go za nic. Ale druga kobieta powiedziała: Nie będzie moje ani twoje; podzielcie je na dwie części.

²⁷Wtedy odpowiedział król i powiedział: Dajcie jej dziecko i nie umierćcie go; ona jest jego matką.

²⁸I wiadomość o tej decyzji, którą wydał król, rozeszła się po całym Izraelu; i bali się króla, gdyż widzieli, że mądrość Boża jest w nim do wydawania wyroków.