1 Kings 3

¹Salomon zawarł związek małżeński z faraonem, królem Egiptu, i wziął córkę faraona, i wprowadził ją do miasta Dawida, aż do czasu, gdy ukończył budowanie swojego domu i domu Jahwe, oraz muru Jerozolimy dookoła.

²Tylko lud składał ofiary na wyżynach, gdyż nie był jeszcze zbudowany dom dla imienia Jahwe aż do tamtych dni.

³Salomon miłował Jahwe, postępując według ustaw Dawida, swojego ojca; jedynie składał ofiary i palił kadzidło na wyżynach.

⁴Król poszedł do Gibeon, aby tam składać ofiary; albowiem tamto było wielkie miejsce wysokie: tysiąc całopalnych ofiar złożył Salomon na tym ołtarzu.

⁵W Gibeon Jahwe ukazał się Salomonowi we śnie nocnym; i Bóg powiedział: Proś, co ci mam dać.

⁶Salomon powiedział: Ty okazałeś słudze swojemu Dawidowi, memu ojcu, wielkie miłosierdzie, według tego, że chodził on przed Tobą w prawdzie, i w sprawiedliwości, i w uczciwości serca przy Tobie; i zachowałeś mu to wielkie miłosierdzie, dając mu syna, który by siedział na jego tronie, jak to się dzieje dnia tego.

⁷Otóż, Jahwe, mój Boże, Ty uczyniłeś sługę swojego królem zamiast Dawida, mego ojca: a ja jestem tylko małym dzieckiem; nie wiem, jak mam wychodzić ani wchodzić.

⁸Sługa Twój jest pośród ludu Twojego, który sobie wybrałeś, ludu wielkiego, którego nie można policzyć ani zliczyć ze względu na jego mnogość.

⁹Daj tedy służbie Twojej serce rozumne, aby sądził naród Twój, abym mógł rozróżnić między dobrem a złem; albowiem któż jest zdolny sądzić ten wielki naród Twój?

¹⁰Słowa ta się spodobała Panu, że Salomon prosił o tę rzecz.

¹¹I powiedział mu Bóg: Ponieważ prosiłeś o tę rzecz, i nie prosiłeś sobie długiego życia, ani też nie prosiłeś sobie bogactw na własny użytek, ani też nie prosiłeś o życie nieprzyjaciół twoich, ale prosiłeś sobie rozumu do rozróżniania sprawiedliwości;

¹²oto uczyniłem według słowa twojego: oto dałem ci serce mądre i rozumne; tak że nikt nie był do ciebie podobny przed tobą, i po tobie nikt nie powstanie do ciebie podobny.

¹³Dałem ci też to, czego nie prosiłeś: zarówno bogactwa, jak i honor, tak że nie będzie między królami do ciebie podobnego przez wszystkie dni twoje.

¹⁴A jeśli będziesz chodził w drogach moich, aby zachowywać ustawy moje i przykazania moje, jak chodził Dawid, twój ojciec, wtedy przedłużę dni twoje.

¹⁵Salomon się obudził; i oto był to sen: i przyszedł do Jerozolimy, i stanął przed Arką Przymierza Jahwe, i złożył ofiary całopalne, i złożył ofiary pojednawcze, i wydał ucztę dla wszystkich swoich sług.

¹⁶Wtedy przyszły dwie kobiety, które były prostytutkami, do króla, i stanęły przed nim.

¹⁷Jedna z kobiet powiedziała: O, panie mój, ja i ta kobieta mieszkamy w jednym domu; i urodziłam dziecko z nią w domu.

¹⁸Trzeciego dnia po moim porodzie urodziła się również ta kobieta; i byliśmy razem; nie było żadnego obcego z nami w domu, tylko we dwoje w domu.

¹⁹Dziecko tej kobiety umarło w nocy, gdyż leżała na nim.

²⁰Wstała o północy, i wzięła syna mego spod mnie, podczas gdy służebnica Twoja spała, i położyła go na swojej piersi, a swe martwe dziecko położyła na mojej piersi.

²¹Gdy wstałam rano, aby karmiać syna mego, oto było martwe; ale gdy je przejrzałam rano, oto nie było mego syna, który jestem urodziła.

²²Druga kobieta powiedziała: Nie; ale żyjący jest mój syn, a martwy jest twój syn. Tamta powiedziała: Nie; ale martwy jest twój syn, a żyjący jest mój syn. Tak mówiły przed królem.

²³Wtedy powiedział król: Jedna mówi: To jest mój syn, który żyje, a twój syn jest martwy; a druga mówi: Nie; ale martwy jest twój syn, a żyjący jest mój syn.

²⁴I powiedział król: Przynieście mi miecz. I przynieśli miecz przed króla.

²⁵I powiedział król: Podzielcie żywe dziecko na dwie części, i dajcie pół jednemu, i pół drugiemu.

²⁶Wtedy powiedziała kobieta, której było żywe dziecko, do króla, albowiem rozpalilo się jej serce nad synem jej, i powiedziała: O, panie mój, dajcie jej żywe dziecko, i w żaden sposób go nie zabijajcie. A druga powiedziała: Niech będzie ani moje, ani twoje; podzielcie je.

²⁷Wtedy odpowiedział król: Dajcie jej żywe dziecko, i w żaden sposób go nie zabijajcie: ona jest jego matką.

²⁸Cały Izrael słyszał o wyroku, który wydał król; i bali się króla: albowiem widzieli, że mądrość Boża była w nim, aby czynić sprawiedliwość.