1 Kings 8

¹Wtedy Salomon zgromadził starszyzną Izraela i wszystkich głów pokoleń, książąt ojców synów Izraela, do króla Salomona w Jerozolimie, aby wynieśli arkę przymierza Pańskiego z miasta Dawida, które jest Syjon.

²I zebrali się wszyscy mężowie Izraela do króla Salomona na uczcie w miesiącu Etanim, który jest miesiącem siódmym.

³I przyszli wszyscy starsi Izraela, i kapłani wnieśli arkę.

⁴I wynieśli arkę Pańską i namiot zgromadzenia, i wszystkie naczynia święte, które były w namiocie; wynieśli je kapłani i Lewici.

⁵A król Salomon i całe zgromadzenie Izraela, które się do niego zebrało, były z nim przed arką, składając ofiary z owiec i wołów, które nie mogły być policzone ani naliczone dla mnóstwa.

⁶I wnieśli kapłani arkę przymierza Pańskiego na jej miejsce, do świętofarium domu, do miejsca najświętszego, pod skrzydła cherubów.

⁷Albowiem cherubowie rozpostarli dwa skrzydła swoje nad miejscem arki, i cherubowie przykryli arkę i jej drążki od góry.

⁸I wysunęli drążki, tak że końce drążków były widoczne w miejscu świętym przed świętofarium, lecz nie były widoczne na zewnątrz; i pozostają tam aż do dnia dzisiejszego.

⁹W arce nie było nic oprócz dwóch tabliczek kamiennych, które położył tam Mojżesz w Chorebie, gdy Pan zawarł przymierze z synami Izraela, gdy wyszli z ziemi Egiptu.

¹⁰I stało się, gdy kapłani wyszli z miejsca świętego, że chmura napełniła dom Pański.

¹¹I nie mogli kapłani stać do służby z powodu chmury; albowiem chwała Pańska napełniła dom Pański.

¹²Wtedy mówił Salomon: Pan powiedział, że będzie mieszkał w gęstej ciemności.

¹³Zapewne zbudowałem Ci dom do mieszkania, miejsce osiadłe dla Ciebie, abyś przebywał na wieki.

¹⁴I zwrócił się król twarzą, i błogosławił całemu zgromadzeniu Izraela; a całe zgromadzenie Izraela stało.

¹⁵I powiedział: Błogosławiony będzie Pan, Bóg Izraela, który mówił ustami swoimi do Dawida, ojca mego, i wypełnił to ręką swoją, mówiąc:

¹⁶Od dnia, w którym wyprowadziłem lud mój Izraela z Egiptu, nie wybrałem miasta spośród wszystkich pokoleń Izraela, aby zbudować dom, iżby imię moje było tam; ale wybrałem Dawida, aby panował nad ludem moim Izraela.

¹⁷I było w sercu Dawida, ojca mego, aby zbudować dom dla imienia Pana, Boga Izraela.

¹⁸I powiedział Pan do Dawida, ojca mego: Ponieważ było w sercu twoim budować dom dla imienia mego, dobrze uczyniłeś, że to było w sercu twoim.

¹⁹Jednak ty nie będziesz budować domu; lecz syn twój, który wyjdzie z twoich lędźwi, on będzie budować dom dla imienia mego.

²⁰I Pan dopełnił słowa swego, które powiedział, i wstąpiłem na miejsce Dawida, ojca mego, i siadam na tronie Izraela, jak obiecał Pan, i zbudowałem dom dla imienia Pana, Boga Israela.

²¹I położyłem tam miejsce dla arki, w której jest przymierze Pańskie, które zawarł z ojcami naszymi, gdy wyprowadziło ich z ziemi Egiptu.

²²I stanął Salomon przed ołtarzem Pańskim wobec całego zgromadzenia Izraela, i rozpostartł ręce ku niebu.

²³I powiedział: Panie, Boże Izraela, nie ma Boga podobnego Tobie na niebie wyżej ani na ziemi niżej, którzy strzeżesz przymierza i miłosierdzia wobec sług twoich, którzy chodzą przed Tobą z całym sercem.

²⁴Który strzegłeś wobec sługi twojego Dawida, ojca mego, tego, co mu obieciłeś: powiedziałeś ustami swoimi, a wypełniłeś to ręką swoją, jak się to dzieje dziś.

²⁵A teraz, Panie, Boże Izraela, strzeż wobec sługi twojego Dawida, ojca mego, tego, co mu obieciłeś, mówiąc: Nie będzie Ci zabraknąć człowieka w moim oczach, który by siedział na tronie Izraela; byle tylko synowie twoi strzegli drogi swojej, aby chodzili przedemną, jak ty chodziłeś przede mną.

²⁶A teraz, Boże Izraela, niech się spełni słowo twoje, które powiedziałeś słudze twojemu Dawidowi, ojcu memu.

²⁷Ależ czy rzeczywiście Bóg będzie mieszkał na ziemi? Oto niebo i niebo niebios nie mogą Cię pomieścić; o wiele mniej ten dom, który zbudowałem.

²⁸Lecz zwróć uwagę na modlitwę sługi twojego i na błaganie jego, Panie, Boże mój, aby wysłuchać wołania i modlitwy, którą sługa twój się modli przed Tobą dzisiaj.

²⁹Aby oczy Twoje były otwarte nad domem tym, dniem i nocą, nad miejscem, o którym powiedziałeś: Imię moje będzie tam; aby wysłuchać modlitwy, którą sługa twój będzie się modlił na tym miejscu.

³⁰I wysłuchaj błagania sługi twojego i ludu twojego Izraela, gdy będą się modlili na tym miejscu; i wysłuchaj na niebie, siedziby twojej; i wysłuchawszy, przebacz.

³¹Jeśli ktoś zgrzeszy przeciwko bliźniemu swemu, i przysięga będzie nałożona na niego, aby go przymusić do przysięgi, i przysięga przyjdzie przed ołtarz twój w domu tym:

³²Wtedy wysłuchaj na niebie, i czyń, i sądź sług twoich, potępiając niegodziiwego, aby jego droga spadła na jego głowę; i usprawiedliwiając sprawiedliwego, aby mu dał podle sprawiedliwości jego.

³³Gdy lud twój Izrael będzie pobity przed nieprzyjacielem, bo zgrzeszyli przeciwko Tobie, i będą się zwracać do Ciebie, i wyznają imię Twoje, i będą się modlić i błagać Cię w domu tym:

³⁴Wtedy wysłuchaj na niebie, i przebacz grzech ludu twojego Izraela, i przynieś go z powrotem do ziemi, którą dałeś ojcom jego.

³⁵Gdy niebo będzie zamknięte i nie będzie deszczu, bo zgrzeszyli przeciwko Tobie; jeśli będą się modlić na tym miejscu, i będą wyznawać imię Twoje, i będą się odwracać od grzechu swego, gdy Ty ich utrapisz:

³⁶Wtedy wysłuchaj na niebie, i przebacz grzech sług twoich i ludu twojego Israela, ponieważ nauczysz ich drogi dobrej, po której mają chodzić, i dasz deszcz na ziemię twoją, którą dałeś ludowi twojemu na dziedzictwo.

³⁷Jeśli będzie na ziemi głód, jeśli będzie zaraza, jeśli będzie susze, rdza, szarańcza lub gąsienica; jeśli oblegać będzie ich nieprzyjaciel w ziemi miast ich; wszelka plaga, wszelka choroba:

³⁸Wszelka modlitwa i wszelkie błaganie, które uczynić będzie jakiś człowiek, albo cały lud twój Izrael, każdy z nich poznawszy plagę serca swego, i rozpościerze ręce ku domowi temu:

³⁹Wtedy wysłuchaj na niebie, siedzibie twojej, i przebacz, i czyń, i daj każdemu według dróg jego, którego serce znasz; albowiem tylko Ty znasz serca wszystkich synów ludzkich:

⁴⁰Aby się Ciebie bali przez wszystkie dni, w których żyć będą na ziemi, którą dałeś ojcom naszym.

⁴¹I oprócz tego obcokrajowca, który nie jest z ludu twojego Israela, ale przychodzi z ziemi dalekiej dla imienia Twojego:

⁴²(Albowiem będą słyszeć o imienia wielkim Twoim i o ręce Twojej mocnej, i o ramieniu Twoim wyciągniętym;) gdy przyjdzie i będzie się modlił ku domowi temu:

⁴³Wysłuchaj na niebie, siedzibie Twojej, i czyń wszystko, o co będzie wzywać Cię obcokrajowiec; aby wszystkie narody ziemi poznały imię Twoje, aby się Ciebie bały, jak lud twój Israela, i aby poznały, że domem, który zbudowałem, nazwane jest imię Twoje.

⁴⁴Jeśli lud twój wyjdzie na wojnę przeciwko nieprzyjacielowi swojemu, kędy Ty ich pošlesz, i będą się modlić do Pana ku miastu, które wybrałeś, i ku domowi, który zbudowałem dla imienia Twojego:

⁴⁵Wtedy wysłuchaj na niebie modlitwy ich i błagania ich, i podtrzymaj sprawę ich.

⁴⁶Jeśli zgrzeszą przeciwko Tobie, (albowiem nie ma człowieka, który by nie grzeszył,) i będziesz zagniewany na nich, i wydam ich nieprzyjacielowi, tak iż ponieśli ich w niewolę do ziemi nieprzyjaciela, dalekiej albo bliskiej:

⁴⁷A jednak jeśli powrócą do siebie na ziemi, do której ponieśli ich w niewolę, i będą się nawracać, i będą błagać Cię w ziemi tych, którzy ich ponieśli w niewolę, mówiąc: Zgrzeszyliśmy i postępowaliśmy przewrotnie, popełniliśmy nieprawość:

⁴⁸I zwrócą się do Ciebie z całym sercem swoim i z całą duszą swoją w ziemi nieprzyjaciołów, którzy ich w niewolę ponieśli, i będą się modlić do Ciebie ku ziemi swojej, którą dałeś ojcom ich, ku miastu, które wybrałeś, i ku domowi, który zbudowałem dla imienia Twojego:

⁴⁹Wtedy wysłuchaj modlitwy ich i błagania ich na niebie, siedzibie Twojej, i podtrzymaj sprawę ich:

⁵⁰I przebacz ludowi twojemu, który zgrzeszył przeciwko Tobie, i wszystkim wykroczeniom ich, w których zgrzeszyli przeciwko Tobie, i daj im miłosierdzie przed obliczem tych, którzy ich w niewolę ponieśli, aby się nad nimi zmiłowali:

⁵¹Albowiem są ludem Twoim i dziedzictwem Twoim, które wyprowadziłeś z Egiptu, spośród pieca żelaznego:

⁵²Aby oczy Twoje były otwarte na błaganie sługi twojego i na błaganie ludu twojego Israela, aby ich wysłuchać we wszystkim, o co by się do Ciebie zwracali.

⁵³Albowiem Ty ich oddzieliłeś sobie spośród wszystkich ludów ziemi na dziedzictwo, jak powiedziałeś przez rękę Mojżesza, sługi twojego, gdy wyprowadziłeś ojców naszych z Egiptu, Panie, Boże.

⁵⁴I stało się, gdy Salomon skończył modlić się całą modlitwę i błaganie to do Pana, że wstał sprzed ołtarza Pańskiego, gdzie klęczał z rozpostartymi rękami ku niebu.

⁵⁵I stanął, i błogosławił całemu zgromadzeniu Israela głosem donośnym, mówiąc:

⁵⁶Błogosławiony będzie Pan, który dał odpoczynek ludowi swemu Israelowi, według wszystkiego, co obiecał; nie zawiodło ani jedno słowo z wszystkich dobrych obietnic jego, które obiecał przez rękę Mojżesza, sługi swego.

⁵⁷Pan, Bóg nasz, niech będzie z nami, jak był z ojcami naszymi; niech nas nie opuści ani nie porzuci:

⁵⁸Aby skłonił serca nasze ku Niemu, aby chodzili we wszystkich drogach jego, i aby strzegły przykazań jego i postanowień jego i sądów jego, które przykazał ojcom naszym.

⁵⁹I niech słowa te, którymi błagałem przed Panem, będą blisko Pana, Boga naszego, dniem i nocą, aby podtrzymał sprawę sługi swego i sprawę ludu swego Israela, w każdym czasie, wedle potrzeby:

⁶⁰Aby wszystkie narody ziemi poznały, że Pan jest Bogiem, i że nie ma innego.

⁶¹Niech serca wasze będą niepodzielne wobec Pana, Boga naszego, aby chodzić w postanowieniach jego i strzec przykazań jego, jak dziś.

⁶²A król i cały Izrael z nim złożyli ofiarę przed Panem.

⁶³I złożył Salomon ofiarę pojednania, którą składał Panu: dwadzieścia dwa tysiące wołów i sto dwadzieścia tysięcy owiec. I poświęcił król i wszyscy synowie Israela dom Pański.

⁶⁴Tegoż dnia poświęcił król środek dziedzińca, który był przed domem Pańskim; albowiem tam złożył ofiary całopalne i ofiary pokarmu, i tłuszcz ofiar pojednania; bo ołtarz miedziany, który był przed Panem, był za mały, aby