1 Kings 8

¹Wówczas Salomon zgromadził starszyzną Izraela, wszystkich przywódców pokoleń, książąt domów synów Izraela, przed królem Salomonem w Jerusalemie, aby sprowadzić Arkę Przymierza Pana z miasta Dawida, którym jest Sjon.

²I wszyscy mężowie Izraela zgromadzili się przed królem Salomonem w miesiącu Etanim, na święcie – jest to miesiąc siódmy.

³I wszyscy starszyzna Izraela przyszli, i kapłani podnieśli Arkę.

⁴I sprowadzili Arkę Pana, oraz namiot zgromadzenia, i wszystkie święte naczynia, które były w namiocie; kapłani i Lewici sprowadzili je.

⁵A król Salomon i cała gromada Izraela, która się do niego zebrała, była z nim przed Arką, składając w ofierze owce i wołów, których nie można było policzyć ani zliczyć z powodu ich mnogości.

⁶I kapłani wniesli Arkę Przymierza Pana na jej miejsce, do Świętego Miejsca domu, do Najświętszego Miejsca, pod skrzydła cherubów.

⁷Albowiem cherubowie rozciągali dwa skrzydła nad miejscem Arki, i cherubowie osłaniali Arkę i jej drążki od góry.

⁸I drążki były wydłużone, i czubki drążków były widoczne z Miejsca Świętego, przed Świętym Miejscem, lecz nie były widoczne na zewnątrz, i pozostały tam aż do tego dnia.

⁹W Arce nie było nic innego, tylko dwie tablice kamienne, które Mojżesz tam umieścił na Horebie, gdy Pan zawarł przymierze z synami Izraela, gdy wychodzili z ziemi Egiptu.

¹⁰I stało się, gdy kapłani wychodzili z Miejsca Świętego, że obłok wypełnił dom Pana.

¹¹I kapłani nie mogli stać, aby służyć, z powodu obłoku, albowiem chwała Pana napełniła dom Pana.

¹²Wtedy Salomon powiedział: Pan powiedział, że będzie mieszkać w ciemności.

¹³Wybudowałem Ci dom przebywania; miejsce stałe dla Twojego zamieszkania na wieki.

¹⁴I król obrócił się twarzą i błogosławił całą gromadę Izraela; a cała gromada Izraela stała.

¹⁵I powiedział: Błogosławiony jest Pan, Bóg Izraela, który mówił ustami do Dawida, mojego ojca, i ręką wypełnił to, mówiąc:

¹⁶Od dnia, kiedy wyprowadziłem Mój lud, Izraela, z Egiptu, nie wybrałem miasta ze wszystkich pokoleń Izraela, aby wybudować dom na imię Moje; wybrałem zaś Dawida, aby panował nad Moim ludem, Izraelem.

¹⁷A było w sercu Dawida, mojego ojca, wybudować dom na imię Pana, Boga Izraela.

¹⁸Pan powiedział do Dawida, mego ojca: Ponieważ było w Twoim sercu wybudować dom na imię Moje, dobrze uczyniłeś, że to było w Twoim sercu.

¹⁹Tylko Ty nie wybudujesz tego domu, ale Twój syn, który wyjdzie z Twoich lędzwi, ten wybuduje dom na imię Moje.

²⁰Pan potwierdzył słowo, które mówił, i ja powstałem zamiast Dawida, mego ojca, i siadłem na tronie Izraela, jak Pan mówił, i wybudowałem dom na imię Pana, Boga Izraela.

²¹I umieściłem tam miejsce dla Arki, gdzie jest przymierze Pana, które zawarł z naszymi ojcami, gdy ich wyprowadzał z ziemi Egiptu.

²²I Salomon stanął przed ołtarzem Pana, naprzeciw całej gromady Izraela, i rozciągnął ręce ku niebu.

²³I powiedział: Panie, Boże Izraela, nie ma Boga podobnego do Ciebie w niebie powyżej i na ziemi poniżej, który zachowujesz przymierze i miłość dla Twoich sług, którzy chodzą przed Tobą całym sercem.

²⁴Ty zachowałeś dla Twojego sługi, Dawida, mojego ojca, to, co Mu powiedziałeś; Ty mówiłeś ustami, i Twoją ręką to wypełniłeś, jak w dniu dzisiejszym.

²⁵A teraz, Panie, Boże Izraela, zachowaj dla Twojego sługi, Dawida, mojego ojca, to, co Mu powiedziałeś, mówiąc: Nie będzie ci brakowało człowieka siedzącego na tronie Izraela – tylko jeśli tylko twoi synowie będą czuwać nad swoją drogą, aby chodzić przede Mną, jak Ty chodziłeś przede Mną.

²⁶A teraz, Boże Izraela, niech będzie utwierdzonym, błagam Cię, Twoje słowo, które Ty powiedziałeś Twojemu słudze, Dawidowi, mojemu ojcu.

²⁷Ale czyż prawdą jest, że Bóg przebywa na ziemi? Oto niebiosa, i niebiosa nebiös nie mogą Cię pojąć, o ile mniej ten dom, który wybudowałem!

²⁸Zwróć się zatem do modlitwy Twojego sługi i jego błagania, Panie, mój Boże, aby usłyszeć wołanie i modlitwę, którą Twój sługa się modli przed Tobą dzisiaj.

²⁹Niech oczy Twoje będą otwarte na ten dom dniem i nocą, na miejsce, o którym Ty powiedziałeś: Imię Moje będzie tam; aby usłyszeć modlitwę, którą Twój sługa się modli ku temu miejscu.

³⁰Usłysz błaganie Twojego sługi i Twojego ludu Izraela, którzy się modlą ku temu miejscu; usłysz w miejscu Twojego przebywania, w niebie, i usłyszawszy, odpuść.

³¹Jeśli człowiek zgrzeszi przeciwko swojemu bliźniemu, i złoży się na nim przysięgę, aby go przysięgą zobowiązać, a przysięga przyjdzie przed ołtarz w tym domu.

³²Wtedy Ty usłyszysz w niebie, i będziesz działać, i osądzisz swoich sług, aby uznać za niedober niedorobnika, postawiając jego drogę na jego głowę, i aby uznać za sprawiedliwego sprawiedliwego, dając mu według jego sprawiedliwości.

³³Gdy Twój lud Izraela zostanie pobity przed wrogiem, ponieważ zgrzeszył przeciwko Tobie, i obróci się do Ciebie, i wyznaje Twoje imię, i się modli, i błaga Cię w tym domu.

³⁴Wtedy Ty usłyszysz w niebie, i odpuścisz grzech Twojego ludu Izraela, i przyprowadzisz go z powrotem na ziemię, którą Ty dałeś jego ojcom.

³⁵Gdy niebiosa będą zamknięte, i nie będzie deszczu, ponieważ zgrzeszyli przeciwko Tobie, i będą się modlić ku temu miejscu, i wyznają Twoje imię, i od ich grzechu się odwrócą, ponieważ Ty ich będziesz trapić.

³⁶Wtedy Ty usłyszysz w niebie, i odpuścisz grzech Twoim sługom i Twojemu ludowi Izraela, albowiem Ty pokażesz im dobrą drogę, po której mają chodzić, i dasz deszcz na Twoją ziemię, którą Ty dałeś Twojemu ludowi na dziedzictwo.

³⁷Głód – gdy będzie na ziemi; mór – gdy będzie; susza, zaraza, szarańcza, gąsienica – gdy będzie; gdy nieprzyjaciel będzie go uciskać na ziemi w jego bramach, jakikolwiek bicz, jakiekolwiek chorób.

³⁸Każda modlitwa, każde błaganie, które będzie pochodzić od jakiegokolwiek człowieka ze wszystkiego Twojego ludu Izraela, który pozna boleść swojego serca, i rozprzestrzeni swoje ręce ku temu domowi.

³⁹Wtedy Ty usłyszysz w niebie, w miejscu Twojego przebywania, i odpuścisz, i będziesz działać, i dasz każdemu według wszystkich jego dróg, którego serce Ty znasz – albowiem Ty sam znasz serce wszystkich synów ludzi.

⁴⁰Aby się Cię bali wszystkie dni, przez które będą żyć na powierzchni ziemi, którą Ty dałeś naszym ojcom.

⁴¹A także przybyszowi, który nie jest z Twojego ludu Izraela, i który przyjdzie z dalekiej ziemi dla imienia Twojego.

⁴²Albowiem będą słyszeć o Twojej wielkości i o Twojej silnej ręce, i o Twoim wyciągniętym ramieniu – i przyjdzie, i będzie się modlić ku temu domowi.

⁴³Ty usłyszysz w niebie, w miejscu Twojego przebywania, i będziesz działać według wszystkiego, na co wołać będzie do Ciebie przybysze, aby wszystkie ludy ziemi poznały Twoje imię, aby się Cię bały, jak Twój lud Izrael, i aby wiedziały, że Twoje imię jest nazwane na tym domu, który wybudowałem.

⁴⁴Gdy Twój lud będzie wychodził do boju przeciwko swojemu wrogowi, drogą, którą Go poślesz, i będzie się modlić do Pana drogą miasta, które Ty wybrałeś, i domu, który wybudowałem na Twoje imię.

⁴⁵Wtedy Ty usłyszysz w niebie ich modlitwę i ich błaganie, i utrzymasz ich sprawę.

⁴⁶Gdy zgrzeszą przeciwko Tobie – albowiem nie ma człowieka, który by nie grzeszył – i Ty będziesz na nich gniewny, i wydasz ich przed wrogiem, i wezmą ich do niewoli w ziemię nieprzyjaciela, daleko czy blisko.

⁴⁷A jednak obracą się w sobie na ziemi, do której zostali zabrania do niewoli, i obracą się, i będą się modlić do Ciebie na ziemi swoich jeńców, mówiąc: Zgrzeszyliśmy, i czyniliśmy źle – działaliśmy bezbożnie.

⁴⁸I obracać się będą do Ciebie całym sercem i całą duszą na ziemi swoich nieprzyjaciół, którzy ich do niewoli zabrali, i będą się modlić do Ciebie drogą swojej ziemi, którą Ty dałeś ich ojcom, miasta, które Ty wybrałeś, i domu, który wybudowałem na Twoje imię.

⁴⁹Wtedy Ty usłyszysz w niebie, w miejscu Twojego przebywania, ich modlitwę i ich błaganie, i utrzymasz ich sprawę.

⁵⁰I odpuścisz Twojemu ludowi, który zgrzeszył przeciwko Tobie, wszystkie ich nieprawości, które popełnili przeciwko Tobie, i dam im litość przed ich uprowadzaczami, i będą ich się litować.

⁵¹Albowiem Twój lud i Twoje dziedzictwo są oni, których Ty wyprowadziłeś z Egiptu, z pośrodka pieca żelaznego.

⁵²Aby oczy Twoje były otwarte na błaganie Twojego sługi i na błaganie Twojego ludu Izraela, aby ich słuchać we wszystkim, na co będą wołać do Ciebie.

⁵³Albowiem Ty ich oddzieliłeś sobie na dziedzictwo ze wszystkich ludów ziemi, jak Ty powiedziałeś przez rękę Mojżesza, Twojego sługi, gdy wyprowadziłeś naszych ojców z Egiptu, Panie, Panie.

⁵⁴I stało się, gdy Salomon skończył modlić się do Pana całą tę modlitwę i błaganie, wstał sprzed ołtarza Pana, od klęczenia na kolanach, i jego ręce były rozciągnięte ku niebu.

⁵⁵I stanął, i błogosławił całej gromadzie Izraela głośnym głosem, mówiąc:

⁵⁶Błogosławiony jest Pan, który dał odpoczynek swojemu ludowi Izraelowi, zgodnie ze wszystkim, co powiedział; nie upadło ani jedno słowo ze wszystkich Jego dobrych słów, które powiedział przez rękę Mojżesza, swojego sługi.

⁵⁷Pan, nasz Bóg, będzie z nami, jako był z naszymi ojcami; nie będzie nas opuszczać ani porzucać.

⁵⁸Aby skłonić nasze serce do Siebie, aby chodzić we wszystkich Jego drogach, i aby zachowywać Jego przykazania, Jego ustawy, i Jego wyroki, które przykazał naszym ojcom.

⁵⁹A te słowa moje, którymi błagałem przed Panem, będą bliskie Panu, naszemu Bogu, dniem i nocą, aby utrzymywał sprawę swojego sługi i sprawę swojego ludu Izraela, każdego dnia.

⁶⁰Aby wszystkie ludy ziemi wiedziały, że Pan, On jest Bogiem; nie ma nikogo innego.

⁶¹A wasze serce będzie doskonałe z Panem, naszym Bogiem, aby chodzić w Jego ustawach i aby zachowywać Jego przykazania, jak w dniu dzisiejszym.

⁶²I król i wszystek Izrael z nim składali ofiarę przed Panem.

⁶³I Salomon składał ofiarę pojednania, którą składał Panu: bydła dwa tysiące dwieście, i owiec sto dwadzieścia tysięcy; i król i wszyscy synowie Izraela poświęcili dom Pana.

⁶⁴W tym dniu