1 Thessalonians 2

¹Wy sami bowiem, bracia, znacie wejście nasze do was, że nie było daremne:

²ale gdy poprzednio zostaliśmy utrapieni i złośliwie potraktowani, jak wiecie, w Filippi, odbył się nam hartu w Bogu naszym, aby głosić wam Ewangelię Bożą w wielkim zmaganiu.

³Bowiem napomnienie nasze nie jest z błędu, ani z nieczystości, ani w podstępie:

⁴ale tak jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych powierzenia nam Ewangelii, tak mówimy; nie na podobanie ludziom, ale Bogu, który badającemu serca nasze.

⁵Bowiem nigdy nie zostaliśmy znalezieni używający słów pochlebstwa, jak wiecie, ani pozoru chciwości; Bóg jest świadkiem;

⁶ani szukając chwały od ludzi, ani od was ani od innych, gdy mogliśmy żądać zwierzchności jako apostołowie Chrystusa.

⁷Ale byliśmy łagodni pośród was, jako gdy piastunka opiekuje się własnymi dziećmi:

⁸tak właśnie, będąc serdecznie do was przywiązani, chętnie udzielaliśmy wam nie tylko Ewangelii Bożej, ale i własnych dusz naszych, ponieważ staliście się nam bardzo drodzy.

⁹Bowiem pamiętacie, bracia, pracę naszą i trud: pracując dniem i nocą, aby nie być wam ciężarem, głosiliśmy wam Ewangelię Bożą.

¹⁰Wy jesteście świadkami, i Bóg również, jak pobożnie i sprawiedliwie i nienaganie obchodziliśmy się wobec was wierzących:

¹¹jak wiecie, że każdego z was traktowaliśmy jak ojciec własne dzieci, napominając was i pocieszając i zaświadczając,

¹²aby chodzili wy godnie Boga, który zwie was do Królestwa swego i chwały.

¹³I z tego powodu dziękujemy także Bogu nieprzerwanie, że gdy otrzymaliście od nas słowo głoszenia, a mianowicie słowo Boga, przyjęliście je nie jako słowo ludzi, ale, jako jest naprawdę, jako słowo Boga, które także działa w was wierzących.

¹⁴Bowiem wy, bracia, staliście się naśladowcami Kościołów Bożych, które są w Judei w Chrystusie Jezusie: bowiem i wy doznaliście tych samych rzeczy od rodaków waszych, jako oni od Żydów;

¹⁵którzy zarówno zabili Pana Jezusa i proroków, i wygnali nas, i nie podobają się Bogu, i są sprzeciwiają się wszystkim ludziom;

¹⁶zabraniając nam mówić do pogan, aby byli zbawieni; aby wciąż uzupełniali grzechów swoich: ale gniew przyszedł na nich do ostateczności.

¹⁷Ale my, bracia, byliśmy odłączeni od was na krótki czas, w osobie nie w sercu, o ile bardziej chętnie staraliśmy się oglądać oblicze wasze z wielkim pragnieniem:

¹⁸przeto chcieliśmy przyjść do was, ja Paweł raz i drugi; ale Satan nam przeszkodził.

¹⁹Bowiem co jest nadzieją naszą, czy radością, czy wieńcem chwalebnym? Czy nie wy przed Panem naszym Jezusem w przyjściu jego?

²⁰Bowiem wy jesteście chwałą naszą i radością naszą.