2 Chronicles 6

¹Toen zeide Salomon: De HERE heeft gezegd, dat Hij in het dichte duister zou wonen.

²Maar ik heb een huis van woning voor u gebouwd, en een plaats voor Uw eeuwig verblijf.

³En de koning wendde zijn aangezicht af, en zegende de ganse gemeente van Israël; en al de gemeente van Israël stond.

⁴En hij zeide: Gezegend zij de HERE, God van Israël, Die met Zijn handen heeft vervuld, wat Hij met Zijn mond tot mijn vader David heeft gesproken, zeggende:

⁵Sinds de dag, dat Ik Mijn volk uit het land Egypte uitgevoerd heb, heb Ik geen stad uit al de stammen van Israël gekozen, om een huis daarin te bouwen, opdat Mijn naam daar zij; en ook heb Ik geen man gekozen, om over Mijn volk Israël een vorst te zijn:

⁶Maar Jeruzalem heb Ik gekozen, opdat Mijn naam daar zij; en David heb Ik gekozen, opdat hij over Mijn volk Israël zij.

⁷En het was in het hart van David, mijn vader, om een huis te bouwen voor de naam der HERE, Gods van Israël.

⁸Maar de HERE zeide tot David, mijn vader: Omdat het in uw hart is geweest, een huis voor Mijn naam te bouwen, gij hebt wel gedaan, dat het in uw hart is geweest:

⁹Nochtans gij zult het huis niet bouwen; maar uw zoon, die uit uw lendenen zal voorkomen, die zal het huis voor Mijn naam bouwen.

¹⁰De HERE heeft dan Zijn woord, dat Hij gesproken heeft, vervuld; want ik ben opgestaan in plaats van David, mijn vader, en zit op de troon van Israël, gelijk als de HERE gesproken heeft, en heb het huis gebouwd voor de naam der HERE, Gods van Israël.

¹¹En daarin heb ik de ark gezet, waarin het verbond der HERE is, hetwelk Hij met de kinderen van Israël gemaakt heeft.

¹²En hij stond voor het altaar der HERE, in het gezicht van de ganse gemeente van Israël, en spreidde zijn handen uit.

¹³Want Salomon had een koperen verhoging van vijf ellen lang, en vijf ellen breed, en drie ellen hoog gemaakt, en had die in het midden des voorhofs gesteld; en hij stond daarop, en knielde neder op zijn knieën, voor het aangezicht van de ganse gemeente van Israël, en spreidde zijn handen uit naar de hemel.

¹⁴En zeide: O HERE, God van Israël, er is geen God zoals Gij in de hemel noch op de aarde; Gij, Die het verbond bewaart, en barmhartigheid doet aan Uw knechten, die voor U wandelen met hun ganse hart:

¹⁵Gij, Die aan Uw knecht David, mijn vader, dat gij hem beloofd hebt, hebt waargemaakt; en Gij hebt het met Uw mond gesproken, en hebt het met Uw hand vervuld, gelijk het deze dag is.

¹⁶Nu dan, HERE, God van Israël, wacht aan Uw knecht David, mijn vader, wat Gij hem beloofd hebt, zeggende: Een man zal u niet ontbreken, die voor Mijn aangezicht op de troon van Israël zit; alleen, opdat uw kinderen hun weg bewaren, dat zij in Mijn wet wandelen, gelijk als gij voor Mij hebt gewandeld.

¹⁷Nu dan, HERE, God van Israël, laat Uw woord waargemaakt worden, dat Gij tot Uw knecht David hebt gesproken.

¹⁸Maar zal God waarlijk met de mensen op de aarde wonen? Zie, de hemel en de hemel der hemelen kunnen U niet bevatten; hoeveel te minder dit huis, dat ik gebouwd heb!

¹⁹Wend U dan tot het gebed van Uw knecht, en tot zijn smeken, HERE, mijn God, om te horen naar de kreet en naar het gebed, dat Uw knecht voor U bidt.

²⁰Opdat Uw ogen open zijn over dit huis dag en nacht, over de plaats, waarvan Gij gezegd hebt, dat Gij Uw naam daar zou stellen; om te horen naar het gebed, dat Uw knecht naar deze plaats bidt.

²¹Hoor dan naar de smekingen van Uw knecht, en van Uw volk Israël, die zij naar deze plaats zullen bidden; hoor Gij uit Uw woonstede, uit de hemel; en als Gij hoort, vergeef.

²²Wanneer een man tegen zijn naaste zondigt, en men legt hem een eed op, om hem te doen zweren, en de eed komt voor Uw altaar in dit huis:

²³Dan hoor Gij uit de hemel, en doe en richt Uw knechten, door de goddeloze schuldig te verklaren, zijn handelwijze op zijn eigen hoofd terug te brengen, en den rechtvaardige rechtvaardig te verklaren, hem naar zijn rechtvaardigheid te geven.

²⁴En indien Uw volk Israël voor zijn vijand wordt geslagen, omdat zij tegen U gezondigd hebben; en zij zich bekeren, en Uw naam belijden, en tot U bidden en smeken in dit huis:

²⁵Dan hoor Gij uit de hemelen, en vergeef de zonde van Uw volk Israël, en breng hen weder tot het land, dat Gij hun en hunnen vaderen gegeven hebt.

²⁶Als de hemel wordt gesloten, zodat er geen regen valt, omdat zij tegen U gezondigd hebben; en zij bidden naar deze plaats, en belijden Uw naam, en bekeren zich van hun zonde, wanneer Gij hen verdrukkt:

²⁷Dan hoor Gij uit de hemel, en vergeef de zonde van Uw knechten en van Uw volk Israël, als Gij hen de goede weg onderwijst, waarin zij wandelen zullen; en zend regen op Uw land, dat Gij aan Uw volk tot erfenis gegeven hebt.

²⁸Wanneer daar hongersnood in het land is, wanneer daar pest is, wanneer daar brand of meeldauw is, sprinkhanen of rupsen; wanneer hun vijanden hen belegeren in de steden hun lands; welke slag of welke ziekte er ook zij:

²⁹Welk gebed of welke smeken er ook zal uitgaan van enig man, of van al Uw volk Israël, wanneer ieder zijn eigen slag en zijn eigen grieven zal kennen, en zijn handen in dit huis zal uitspreiden:

³⁰Dan hoor Gij uit de hemel, uit Uw woonstede, en vergeef, en geef aan een ieder naar al zijn wegen, naar het gij zijn hart kent; (want Gij alleen kent de harten der kinderen der mensen:)

³¹Opdat zij U vrezen, om in Uw wegen te wandelen, al de dagen, die zij in het land leven, dat Gij onzen vaderen gegeven hebt.

³²Ook aangaande den vreemdeling, die niet uit Uw volk Israël is, maar uit een ver land komt, vanwege Uw grote naam, en Uw sterke hand, en Uw uitgestrekte arm; wanneer zij komen en bidden in dit huis:

³³Dan hoor Gij uit de hemelen, ja, uit Uw woonstede, en doe al wat de vreemdeling tot U roept; opdat alle volken der aarde Uw naam kennen, en Uw vrezen, gelijk Uw volk Israël, en kennen, dat dit huis, dat ik gebouwd heb, naar Uw naam genoemd is.

³⁴Wanneer Uw volk tegen zijn vijanden ten oorlog uitgaat, de weg, die Gij hun zenden zult, en zij bidden tot U, naar deze stad, die Gij uitgekozen hebt, en naar het huis, dat ik voor Uw naam gebouwd heb:

³⁵Dan hoor Gij uit de hemelen hun gebed en hun smeken, en handhaaf hun zaak.

³⁶Wanneer zij tegen U zondigen, (want er is geen mens, die niet zondigt,) en Gij zijt tegen hen toornig, en geeft hen over voor hun vijanden, en zij voeren hen gevangen weg naar een ver land of nabij:

³⁷Zo zij dan in hun hart omslaan in het land, waarheen zij gevankelijk weggevoerd zijn, en zich bekeren en bidden tot U in het land hunner gevangenschap, zeggende: Wij hebben gezondigd, wij hebben kwaad gedaan, en hebben goddeloos gehandeld:

³⁸En zij zich tot U bekeren met gans hun hart, en met gans hun ziel, in het land hunner gevangenschap, waarheen zij hen gevankelijk weggevoerd hebben, en bidden naar hun land, dat Gij hun vaderen gegeven hebt, en naar de stad, die Gij uitgekozen hebt, en naar het huis, dat ik voor Uw naam gebouwd heb:

³⁹Dan hoor Gij uit de hemelen, ja, uit Uw woonstede, hun gebed en hun smeken, en handhaaf hun zaak, en vergeef Uw volk, dat tegen U gezondigd heeft.

⁴⁰Nu dan, mijn God, laat, ik bid U, Uw ogen open zijn, en Uw oren merken op het gebed, dat op deze plaats gedaan wordt.

⁴¹Nu dan, HEER God, ga in tot Uw rustplaats, Gij en de ark Uwer sterkte; laat Uw priesters, HEER God, met zaligheid bekleed zijn, en Uw heiligen zich verblijden in de goedheid.

⁴²HEER God, keer het aangezicht van Uw gezalfde niet af; gedenk der weldaden van David, Uw knecht.