2 Corinthians 11

¹Ik wou, dat gij mij een weinig in mijn dwaasheid kunt verdragen; en inderdaad verdraagt mij.

²Want ik ben ijverig over u met goddelijke ijver; want ik heb u verloofd aan één man, opdat ik u als een zuivere maagd aan Christus mag voorstellen.

³Maar ik vrees, dat zoals de slang Eva door zijn listigheid bedrogen heeft, alzo ook uw gedachten verdorven zouden worden van de eenvoudigheid die in Christus is.

⁴Want indien die komt, een ander Jezus predikt, dien wij niet gepredikt hebben, of gij een anderen geest ontvangt, dien gij niet ontvangen hebt, of een ander evangelie, hetwelk gij niet aangenomen hebt, gij zoudt dat wel kunnen verdragen.

⁵Want ik meen, dat ik in niet het minste beneden de zeer voortreffelijkste apostelen ben.

⁶En hoewel ik ruw ben in spraak, nochtans niet in kennis; maar in alles zijn wij onder u volkomen openbaar gemaakt.

⁷Heb ik een zonde begaan, mij zelven verlagende, opdat gij verhoogd zoudt worden, omdat ik u het evangelie Gods vrij gepredikt heb?

⁸Ik heb andere gemeenten beroofd, vaste betaling van hen genomen, om u van dienst te zijn.

⁹En toen ik bij u was en mij iets ontbrak, ben ik niemand lastig gevallen; want hetgeen mij ontbrak, hebben de broeders, die uit Macedonië gekomen waren, aangevuld; en in alles heb ik mij zonder last aan u gehouden, en zal mij ook zonder last houden.

¹⁰Naar de waarheid van Christus in mij, deze roem zal mij niet belet worden in de streken van Achaja.

¹¹Waarom? omdat ik u niet liefheb? God weet het.

¹²Maar hetgeen ik doe, dat zal ik ook blijven doen, opdat ik gelegenheid afsnijde aan degenen, die gelegenheid zoeken, dat zij daarin, waarin zij zich roemen, gelijk bevonden mogen worden als wij.

¹³Want zulke zijn valse apostelen, bedriegelijke arbeiders, zich zelf verstellende in apostelen van Christus.

¹⁴En het is geen wonder; want de Satan zelf stelt zich voor als een engel des lichts.

¹⁵Het is dan geen grote zaak, indien ook zijn dienaars zich voordoen als dienaars der gerechtigheid; welker einde naar hun werken zal zijn.

¹⁶Ik zeg wederom, dat niemand mij voor dwaas houd; doch zo niet, dan neemt mij toch als een dwaas aan, opdat ik ook een weinig van mij roemen mag.

¹⁷Hetgeen ik spreek, spreek ik niet naar de Here, maar als in dwaasheid, in deze vertrouwen des roems.

¹⁸Omdat veel volgens het vlees roemen, zal ook ik roemen.

¹⁹Want gij verdraagt gaarne de dwazen, daar gij zelf wijs zijt.

²⁰Want gij verdraagt, die u in slavernij brengt, die u verslaat, die van u neemt, die zich verheft, die u in het aangezicht slaat.

²¹Tot mijn schande zeg ik het, dat wij daarin zwak zijn geweest. Doch waarinne iemand stout is, (ik spreek in dwaasheid,) ben ook ik stout.

²²Zij Hebreeën? Ik ben het ook. Zij Israëlieten? Ik ben het ook. Zij zaad van Abraham? Ik ben het ook.

²³Zij dienaars van Christus? (ik spreek als een dwaas) ik ben het meer; in arbeiden meer overvloedig, in slagen boven maat, in gevangenissen veel meer, in dooden dikwijls.

²⁴Van de Joden heb ik vijf maal veertig slagen, een minder, ontvangen.

²⁵Drie maal ben ik met roeden geslagen, eenmaal ben ik gesteend, drie maal heb ik schipbreuk geleden, een nacht en een dag ben ik in de diepte geweest;

²⁶In vaak reizen, in gevaren van wateren, in gevaren van rovers, in gevaren van mijn volkgenoten, in gevaren van heidenen, in gevaren in de stad, in gevaren in de wildernis, in gevaren op zee, in gevaren onder valse broeders;

²⁷In arbeid en vermoeienis, in veel waken, in honger en dorst, in veel vasten, in koude en naaktheid.

²⁸Buiten deze dingen, wat dagelijks op mij aankomt, de zorg voor alle gemeenten.

²⁹Wie is zwak, en ik ben niet zwak? wie wordt aanstoot gegeven, en ik brandt niet?

³⁰Zo ik mij roemen moet, zal ik mij van mijn zwakheden roemen.

³¹God en de Vader van onze Here Jesus Christus, welke eeuwig geprezen is, weet, dat ik niet lieg.

³²Te Damascüs hield de stadhouder des konings Aretas de stad der Damascenen bewaad, om mij te vangen;

³³En ik ben door een venster in een mandje langs de muur neergelaten, en ben aan zijn handen ontkomen.