2 Corinthians 12

¹Trzeba mi się chwalić, chociaż nic to nie przynosi pożytku. Przejdę do wizji i objawień od Pana.

²Znam człowieka w Chrystusie, który czternaście lat temu został porwany aż do trzeciego nieba. Czy był w ciele, czy poza ciałem, nie wiem – Bóg wie.

³I wiem, że ten człowiek – czy w ciele, czy poza ciałem, nie wiem, ale Bóg wie –

⁴został porwany do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie wolno powtarzać.

⁵Chwalę się takim człowiekiem, ale nie będę się chwalić sobą, chyba że swoimi słabościami.

⁶Gdybym nawet chciał się chwalić, nie byłbym głupcem, bo mówiłbym prawdę. Ale się powstrzymuję, aby nikt nie myślał o mnie więcej, niż to, co widzi lub słyszy ode mnie.

⁷I aby nie zanosił się dumą z powodu tych nadzwyczajnych objawień. Dlatego właśnie, aby mnie nie podnosiła duma, dany mi został cierń w ciele, posłannik szatana, aby mnie dręczył.

⁸Trzy razy błagałem Pana, aby go ode mnie odjął.

⁹Ale powiedział mi: „Moja łaska ci wystarczy, albowiem moja moc doskonali się w słabości". Dlatego z całą chęcią będę się chwalić swoimi słabościami, aby spoczęła na mnie moc Chrystusa.

¹⁰Dlatego właśnie dla Chrystusa cieszę się słabościami, zniewagami, niedostatkami, prześladowaniami, ciasnotami. Bo gdy jestem słaby, wówczas jestem mocny.

¹¹Okazałem się głupcem, ale wy mnie do tego zmusiliście. Wy powinniście mnie pochwalić, albowiem nie jestem nic gorszy od „super-apostołów", chociaż nic nie jestem.

¹²Wykazałem się wśród was znamionami apostoła prawdziwego, znakami, cudami i mocami.

¹³W czym byliście gorsi od pozostałych kościołów, jeśli nie w tym, że nigdy nie byłem dla was ciężarem? Przebaczcie mi tę krzywdę!

¹⁴Oto jestem gotów przyjść do was po raz trzeci, i nie będę dla was ciężarem, albowiem nie szukam waszych dóbr, ale was. Dzieci bowiem nie powinny zbierać dla rodziców, ale rodzice dla dzieci.

¹⁵Ja zaś bardzo chętnie wydawać będę na was wszystko, co posiadam, i siebie samego wydawać będę. Jeśli was bardziej kocham, czy mnie mniej będziecie kochać?

¹⁶Ale niech tak będzie – ja sam nie byłem dla was ciężarem. Jednak – chytry, jaki jestem – pojmałem was podstępem!

¹⁷Czy przez któregoś z wysłanych do was wyzyskałem was?

¹⁸Namawiałem Tytusa do pójścia do was i wysłałem naszego brata z nim. Tytus nie wyzyskał was, czyż nie? Czyż nie kroczyliśmy w tych samych śladach tym samym Duchem?

¹⁹Czy przez cały czas myśleliście, że się przed wami bronimy? Przed Bogiem mówimy jako ci, którzy są w Chrystusie; a wszystko, co czynimy, drodzy przyjaciele, czynimy dla waszego umocnienia.

²⁰Bowiem boję się, że gdy przyjdę, nie zastanę was takimi, jakimi chcę, i wy nie zastaniesz mnie takim, jakim chcę. Boję się, że będą spory, zazdrość, gniew, kłótnie, obmowy, podszepty, pycha i zamieszanie.

²¹Boję się, że gdy przyjdę znowu, mój Bóg upokorzy mnie przed wami, i będę opłakiwać wielu z tych, którzy przedtem zgrzeszyli i nie uczynili pokuty z powodu nieczystości, rozpusty i rozwiązłości, w którą popadli.