2 Corinthians 1

¹Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa przez wolę Boga, i Tymoteusz, brat nasz, do Kościoła Boga, który jest w Koryncie, wraz ze wszystkimi świętymi, którzy są na całej Achai:

²Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa.

³Błogosławiony będź Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy;

⁴który nas pociesza we wszelkim ucisku naszym, abyśmy mogli pocieszać tych, którzy znajdują się w jakimkolwiek ucisku, przez pociechę, którą sami od Boga jesteśmy pocieszani.

⁵Albowiem jak cierpienia Chrystusa obfitują w nas, tak i przez Chrystusa obfituje w nas również nasza pociecha.

⁶Czy zaś cierpimy, to dla waszej pociechy i zbawienia; czy zaś jesteśmy pocieszani, to dla waszej pociechy, która działa w cierpliwym znoszeniu tych samych cierpień, których i my doznajemy:

⁷a nasza nadzieja dotycząca was jest niewzruszona; wiedząc bowiem, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak jesteście i uczestnikami pociechy.

⁸Nie chcemy bowiem, abyście, bracia, nie wiedzieli o naszym ucisku, który nas spotkał w Azji, że byliśmy nazbyt obciążeni, ponad nasze siły, tak że rozpaczaliśmy nawet o życie:

⁹owszem, sami w sobie nosiliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali sami w sobie, ale w Boga, który wskrzeszza umarłych:

¹⁰który nas wybawił z tak wielkiej śmierci i będzie wybawiać; na niego położyliśmy nadzieję, że będzie nas również dalej wybawiać;

¹¹gdy i wy będziecie nam pomagać modlitwą za nas; aby za dar, który nam przypadł przez wielu, dziękczynienie składane zostało przez wielu osób za nas.

¹²Albowiem chwała nasza jest ta, świadectwo sumienia naszego, że w świętości i szczerości Boga, nie w mądrości cielesnej, ale w łasce Boga, postępowaliśmy na świecie, i tym bardziej względem was.

¹³Nie piszemy bowiem do was nic innego, niż co czytacie albo i uznajecie, i mam nadzieję, że uznać będziecie aż do końca:

¹⁴tak jak i częściowo nas uznaliście, że jesteśmy waszą chwałą, tak jak i wy jesteście naszą, w dniu Pana Jezusa.

¹⁵A w tej pewności chciałem do was przyjść najpierw, abyście mieli drugą łaskę;

¹⁶i od was przejść do Macedonii, i znowu z Macedonii do was przyjść, i od was zostać odprowadzonym w podróż do Judei.

¹⁷Gdy więc tak mniemałem, czy wykazałem niestałość? Czy rzeczy, które postanawiam, postanawiam według ciała, tak aby u mnie było: tak, tak i nie, nie?

¹⁸Lecz jak Bóg jest wierny, słowo nasze do was nie jest tak i nie.

¹⁹Albowiem Syn Boży, Jezus Chrystus, który wśród was był głoszony przez nas, przez mnie, Sylwanusa i Tymoteusza, nie był tak i nie, lecz w nim jest tak.

²⁰Albowiem ile byłoby obietnic Bożych, w nim jest tak; dlatego też przez niego Amen, ku chwale Boga przez nas.

²¹A ten, który nas utwierdzą w Chrystusie wraz z wami i nas namaścił, jest Bóg;

²²który nas również zapieczętował i dał nam zadatek Ducha w sercach naszych.

²³Wołam zaś Boga na świadka przy mojej duszy, że dla oszczędzenia was wstrzymałem się od przyjścia do Koryntu.

²⁴Nie że byśmy panami nad waszą wiarą, lecz pomocnikami radości waszej; albowiem w wierze stojicie mocni.