2 Corinthians 2

¹Postanowiłem sobie, że nie przyjdę do was znowu w smutku,

²albowiem jeśli was zasmucę, to któż mnie ucieszy, jak nie ten, którego zasmucę?

³i napisałem do was to właśnie dlatego, aby gdy przyjdę, nie doznać smutku od tych, od których powinienem mieć radość, ufając w was wszystkich, że moja radość jest radością was wszystkich,

⁴albowiem z wielkiego ucisku i bólu serca napisałem do was przez wiele łez, nie po to, abyście byli zasmuceni, lecz abyście poznali miłość, którą mam ku wam niezwykle obficie.

⁵Jeśli zaś ktoś zasmucił, to nie mnie zasmucił, ale w części, aby nie obciążać was wszystkich;

⁶wystarczającą dla takiego jest kara ta, którą wymierzyli większość,

⁷tak iż wręcz przeciwnie, powinniście mu raczej wybaczyć i pocieszyć, by案przypadkiem przez nadmiar smutku nie został pochłonięty;

⁸przetoż wzywam was, aby potwierdzili wobec niego miłość,

⁹albowiem i dlatego napisałem, aby poznać dowód was, czy we wszystkim jesteście posłuszni.

¹⁰Komukolwiek wybaczycie coś - wybaczę i ja; albowiem ja również, jeśli coś wybaczyłem, dla was wybaczyłem w osobie Chrystusa,

¹¹aby nas nie wykorzystał Przeciwnik, albowiem jego zamysłów nie jesteśmy nieświadomi.

¹²Przyszedłszy do Troady dla głoszenia Ewangelii Chrystusa, a drzwi otworzyły mi się w Panu,

¹³nie miałem spokoju dla ducha mego, nie znalazłszy brata mego Tytusa, ale pożegnawszy się z nimi, wyszedłem do Macedonii;

¹⁴lecz dzięki Bogu, który zawsze prowadzi nas w triumfie w Chrystusie i ujawnia przez nas wszędzie woń Swojej znajomości,

¹⁵albowiem zapachem przyjemnym dla Boga jesteśmy dla zbawianego i dla ginącego;

¹⁶dla tych ostatnich zapachem śmierci ku śmierci, dla tamtych zaś zapachem życia ku życiu; a kto jest do tego zdolny?

¹⁷albowiem nie jesteśmy jak większość, psująca słowo Boże, lecz z szczerością - lecz jako z Boga; wobec Boga, w Chrystusie przemawiamy.