2 Corinthians 5

¹Wiemy bowiem, że jeśli nasz ziemski namiot, w którym mieszkamy, będzie zniszczony, mamy od Boga budynek, dom wieczny w niebie, nie zbudowany rękami ludzkimi.

²Tymczasem wzdychamy, pragnąc być przyodziani naszym mieszkaniem niebiańskim,

³bo gdy będziemy przyodziani, nie będziemy znalezieni nadzy.

⁴Albowiem gdy jesteśmy w tym namiocie, wzdychamy, obciążeni, ponieważ nie chcemy być rozebraniem, ale przyodziani mieszkaniem niebiańskim, aby to, co śmiertelne, pochłonęła życie.

⁵Tym, który nas utworzył do tego właśnie celu, jest Bóg, który dał nam Ducha jako zadatek, gwarantujący to, co ma przyjść.

⁶Dlatego zawsze mamy odwagę i wiemy, że dopóki mieszkamy w ciele, jesteśmy daleko od Pana.

⁷Bo żyjemy z wiary, a nie ze wzroku.

⁸Mamy odwagę, powiadam, i wolalibyśmy opuścić ciało i być przy Panu.

⁹Dlatego stawiamy sobie za cel podobać się Jemu, czy to mieszkając w ciele, czy opuszczając je.

¹⁰Bo wszyscy my musimy stanąć przed sądem Chrystusa, aby każdy otrzymał to, co należy się jemu za rzeczy uczynione w ciele, czy dobre, czy złe.

¹¹Wiedząc więc, czym jest bać się Pana, staramy się przekonać innych. To, czym jesteśmy, jest jawne dla Boga, i mam nadzieję, że jest to również jawne dla waszego sumienia.

¹²Nie staramy się znowu polecać wam siebie, ale dajemy wam okazję, byście mogли się nami dumić, abyście mogli odpowiedzieć tym, którzy się dumią tym, co widać, a nie tym, co jest w sercu.

¹³Jeśli jesteśmy „poza sobą", jak niektórzy mówią, to dla Boga; jeśli mamy zdrowy rozsądek, to dla was.

¹⁴Miłość Chrystusa nas porywa, bo jesteśmy przekonani, że jeden umarł za wszystkich, a zatem wszyscy zmarli.

¹⁵I On umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, nie żyli już dla siebie, ale dla Tego, który umarł za nich i został wzniesiony.

¹⁶Dlatego od tej pory nie patrzymy na nikogo z ziemskiego punktu widzenia. Chociaż niegdyś patrzeliśmy na Chrystusa w ten sposób, już tak nie czynimy.

¹⁷Dlatego jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem: stare minęło, oto, nowe się pojawiło!

¹⁸Wszystko to jest od Boga, który pojednał nas ze sobą przez Chrystusa i dał nam posługę pojednania:

¹⁹mianowicie, że Bóg pojednywał świat ze sobą w Chrystusie, nie zaliczając im grzechów. I powierzył nam słowo pojednania.

²⁰Jesteśmy więc ambasadorami Chrystusa, jakby Bóg czynił swój apel przez nas. Błagamy was w imię Chrystusa: Pojednajcie się z Bogiem.

²¹Bóg uczynił Go, który nie znał grzechu, grzechem za nas, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Boga.