2 Corinthians 7

¹Mając przeto te obietnice, umiłowani, oczyszczmy się od wszelkiej nieczystości ciała i ducha, doskonaliąc świętość w bojaźni Bożej.

²Otwórzcie dla nas wasze serca. Nikomu nie pokrzywdziliśmy. Nikogo nie zepsuliśmy. Od nikogo nie pobraliśmy niczego nieuczciwie.

³Nie mówię tego po to, aby was potępić, gdyż powiedziałem już przedtem, że jesteście w naszych sercach, abyśmy razem umierali i razem żyli.

⁴Wielka jest moja śmiałość słowa wobec was. Wielkie jest moje chwalenie się wami. Pełen jestem pocieszenia. Przepełniam się radością wśród wszelkich naszych uciśnień.

⁵Gdy bowiem przyszliśmy do Macedonii, nasze ciało nie miało odpoczynku, lecz byliśmy uciśnieni ze wszystkich stron. Na zewnątrz były wojny, w środku był strach.

⁶Lecz Ten, który pociesza pokornych, Bóg, pocieszył nas przyjściem Tytusa.

⁷I nie tylko jego przyjściem, ale także pocieszeniem, którym był pocieszony w was, gdy nam opowiadał o waszym pragnieniu, waszym żalu i waszym gorliwości dla mnie, tak że jeszcze bardziej się cieszyłem.

⁸Jeśli bowiem zraniłem was moim listem, nie żałuję tego, choć żałowałem. Widzę bowiem, że ten list zranił was, choć tylko na krótko.

⁹Teraz się cieszę, nie dlatego, że zostaliście zranieni, lecz dlatego, że zostaliście zranieni ku pokucie. Byliście bowiem zranieni w sposób godny Boga, abyście w niczym nie ponieśli szkody od nas.

¹⁰Albowiem smutek godny Boga rodzi pokutę ku zbawieniu, którego się nie żałuje. Ale smutek świata rodzi śmierć.

¹¹Albowiem oto ta sama rzecz, że byliście zranieni w sposób godny Boga, jaką pracę wywołała w was! Tak gorliwość, tak obronę, tak oburzenie, tak strach, tak pragnienie, tak gorliwość, tak zemstę! We wszystkim wykazaliście się czystymi w tej sprawie.

¹²Chociaż więc do was pisałem, to nie dla jego przyczyny, który wyrządził krzywdę, ani dla jego przyczyny, który doznał krzywdy, lecz aby wasza gorliwość dla nas ujawniła się wobec was na oczach Boga.

¹³Dlatego też byliśmy pocieszeni. A w naszym pocieszeniu cieszyliśmy się jeszcze bardziej z powodu radości Tytusa, ponieważ jego duch został odświeżony przez was wszystkich.

¹⁴Jeśli bowiem cokolwiek się przed nim chlubiłem wami, nie straciłem twarzy. Ale jak my wszystko mówiliśmy wam w prawdzie, tak również nasza chwalenie się, które czyniłem przed Tytusem, okazało się prawdą.

¹⁵Jego uczucie jest jeszcze bardziej obfite wobec was, gdy wspomina o waszym całkowitym posłuszeństwie, jak w strachu i drżeniu go przyjęliście.

¹⁶Cieszę się, że we wszystkim mam dobrą odwagę względem was.