2 Kings 13

¹W dwudziestym trzecim roku Joasza, syna Achazjasza, króla Judy, Jehuachaz, syn Jehu, począł królować nad Izraelem w Samaryi i panował siedemnaście lat.

²I czynił to, co złe w oczach Pana, i naśladował grzechy Jeroboama, syna Nebata, który wprowadził Izrael w grzech; nie odstąpił od nich.

³I gniew Pana zapłonął przeciwko Izraelowi, i wydał ich w rękę Chazaela, króla Syrii, i w rękę Benadada, syna Chazaela, przez wszystkie dni jego.

⁴I błagał Jehuachaz Pana, a Pan wysłuchał go, albowiem widział uciemiężenie Izraela, bo król Syrii uciskał go.

⁵(I dał Pan Izraelowi wybawcę, tak że wyszli spod ręki Syryjczyków, i mieszkali synowie Izraela w namiotach swoich, jako przed tem.

⁶Lecz nie odstąpili od grzechów domu Jeroboama, który wprowadził Izrael w grzech, ale chodzili w nich; i pozostała również gaja w Samaryi.)

⁷Nie został Jehuaczowi z ludu nic więcej niż pięćdziesiąt jeźdźców i dziesięć wozów, i dziesięć tysięcy pieszych, albowiem zniszczył ich król Syrii i uczynił ich jak pył przy młóceniu.

⁸Pozostałe zaś czyny Jehuachaza i wszystko, co czynił, i jego moc, czyż nie są napisane w księdze dziejów królów Izraela?

⁹I zasnął Jehuachaz ze swoimi ojcami, i pogrzebali go w Samaryi; a Joasz, syn jego, zamiast niego panował.

¹⁰W trzydziestym siódmym roku Joasza, króla Judy, począł Jehoasz, syn Jehuachaza, królować nad Izraelem w Samaryi i panował szesnaście lat.

¹¹I czynił to, co złe w oczach Pana; nie odstąpił od wszystkich grzechów Jeroboama, syna Nebata, który wprowadził Izrael w grzech; ale chodził w nich.

¹²Pozostałe zaś czyny Joasza i wszystko, co czynił, i jego moc, którą wykazał w wojnie przeciwko Amazjaszowi, królowi Judy, czyż nie są napisane w księdze dziejów królów Izraela?

¹³I zasnął Joasz ze swoimi ojcami, a Jeroboam usiadł na stolicy jego; a Joasz pogrzebany został w Samaryi z królami Izraela.

¹⁴Elizeusz zaś był chory na chorobę, na którą umarł. A Joasz, król Izraela, zszedł do niego i płakał nad twarzą jego, mówiąc: Ojcze mój, ojcze mój! Rydwanie Izraela i jego jeźdźcy!

¹⁵I rzekł do niego Elizeusz: Weź łuk i strzały. I wziął sobie łuk i strzały.

¹⁶I rzekł do króla Izraela: Połóż rękę na łuk. I położył rękę na nim; i Elizeusz położył ręce swe na ręce króla.

¹⁷I rzekł: Otwórz okno ku wschodowi. I otworzył je. Potem Elizeusz rzekł: Strzelaj. I strzelił. I rzekł: Strzała wybawienia od Pana, strzała wybawienia od Syrii; bo zabijesz Syryjczyków w Afek aż do ich wyniszczenia.

¹⁸I rzekł: Weź strzały. I wziął je. I rzekł do króla Izraela: Uderzaj o ziemię. I uderzył trzy razy i przestał.

¹⁹I rozgniewał się człowiek Boży na niego i rzekł: Powinieś był uderzyć pięć lub sześć razy; wówczas byś zabiła Syrię aż do wyniszczenia; a teraz zabijesz Syrię tylko trzy razy.

²⁰I umarł Elizeusz i pochowali go. A drapieżniki Moabitu weszli w kraj w początkach roku.

²¹I stało się, gdy opuszczali człowieka, oto ujrzeli oddział ludzi; i wrzucili człowieka do grobu Elizeusza; i gdy się człowiek osunął i dotknął kości Elizeusza, ożył i wstał na nogi swe.

²²A Chazael, król Syrii, uciskał Izraela przez wszystkie dni Jehuachaza.

²³A Pan był miłościwy dla nich i miał nad nimi litość, i zwracał na nich wzrok ze względu na przymierze swe z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, i nie chciał ich zniszczyć ani odrzucić ich z oblicza swego, aż dotąd.

²⁴I umarł Chazael, król Syrii, a Benadad, syn jego, panował zamiast niego.

²⁵I odebrał Jehoasz, syn Jehuachaza, z ręki Benadada, syna Chazaela, miasta, które tenże odbył z ręki Jehuachaza, ojca jego, w wojnie. Trzy razy pobił go Joasz i odzyskał miasta Izraela.