2 Kings 14

¹W drugim roku panowania Joasza, syna Jehoachaza, króla Izraela, zaczął królować Amazja, syn Joasza, króla Judy.

²Miał dwadzieścia pięć lat, gdy zaczął królować, i panował dwadzieścia dziewięć lat w Jerozolimie. Jego matka nosiła imię Jehoaddan z Jerozolimy.

³I czynił to, co słuszne w oczach Pana, jednak nie podobnie jak jego ojciec Dawid: według wszystkiego postępował jak jego ojciec Joasz.

⁴Jednak wyżyny nie były zniesione: lud jeszcze składał ofiary i palił kadzidło na wyszynach.

⁵I stało się, gdy tylko królestwo utwierdziło się w jego ręku, że zabił sługi, którzy zabili jego ojca, króla.

⁶Lecz dzieci morderców nie zabił: według tego, co napisane jest w księdze prawa Mojżesza, w której Pan rozkazał, mówiąc: Ojcowie nie będą uśmierceni za dzieci, ani dzieci będą uśmierceni za ojców, lecz każdy będzie uśmiercony za swój własny grzech.

⁷Zabił z Edomu w dolinie soli dziesięć tysięcy, i zdobył Selę na wojnie, i nazwał ją Jokteelem aż do dnia dzisiejszego.

⁸Wówczas Amazja posłał posłów do Jehoasza, syna Jehoachaza, syna Jehu, króla Izraela, mówiąc: Chodź, spojrzmy sobie w twarz.

⁹I Jehoasz, król Izraela, posłał do Amazji, króla Judy, mówiąc: Oset, który był w Libanie, posłał do cedru, który był w Libanie, mówiąc: Daj swoją córkę mojemu synowi za żonę: i przechodził dzikie zwierzę, które było w Libanie, i podeptało oset.

¹⁰Zaiste uderzyłeś Edomu, i twoje serce się wyniosło: chwał się tym i zostań w domu; bo dlaczego miałbyś się mieszać w szkodę sobie, abyś upadł ty i Juda z tobą?

¹¹Lecz Amazja nie chciał słuchać. Dlatego Jehoasz, król Izraela, wyruszył; i on i Amazja, król Judy, spojrzeli sobie w twarz w Bet-Szemesze, które należy do Judy.

¹²I Juda został pokonany przez Izraela; i każdy uciekł do swoich namiotów.

¹³I Jehoasz, król Izraela, wziął Amazję, króla Judy, syna Joasza, syna Achazjasza, w Bet-Szemesze, i przyszedł do Jerozolimy, i zburzył mur Jerozolimy od bramy Efraima aż do bramy narożnej, cztery sta łokci.

¹⁴I wziął całe złoto i srebro, i wszystkie naczynia, które znaleziono w domu Pana, i w skarbcach domu królewskiego, i zakładników, i powrócił do Samarii.

¹⁵A pozostałe czyny Jehoasza, które uczynił, i jego moc, i jak walczył z Amazją, królem Judy, czyż nie są one napisane w księdze dziejów królów Izraela?

¹⁶I Jehoasz zasnął ze swoimi ojcami, i był pogrzebany w Samarii z królami Izraela; i jego syn Jeroboam panował zamiast niego.

¹⁷I Amazja, syn Joasza, króla Judy, żył przez piętnaście lat po śmierci Jehoasza, syna Jehoachaza, króla Izraela.

¹⁸A pozostałe czyny Amazji, czyż nie są one napisane w księdze dziejów królów Judy?

¹⁹Teraz zawiązali przeciwko niemu spiskę w Jerozolimie: i uciekł do Lachisz; ale posłali za nim do Lachisz, i zabili go tam.

²⁰I przynieśli go na koniach: i był pogrzebany w Jerozolimie u swoich ojców w mieście Dawida.

²¹I cały lud Judy wziął Azariasza, który miał szesnaście lat, i uczynił go królem zamiast swojego ojca Amazji.

²²On zbudował Elat, i przywrócił ją Judzie, po tym jak król zasnął ze swoimi ojcami.

²³W piętnastym roku panowania Amazji, syna Joasza, króla Judy, Jeroboam, syn Joasza, króla Izraela, zaczął królować w Samarii, i panował czterdzieści jeden lat.

²⁴I czynił to, co złe w oczach Pana: nie odstąpił od wszystkich grzechów Jeroboama, syna Nebata, który spowodował, że Izrael grzeszył.

²⁵On przywrócił granicę Izraela od wejścia do Chamat aż do morza równiny, według słowa Pana, Boga Izraela, które wypowiedział przez swojego sługę Jonaszę, syna Amittaja, proroka, który pochodził z Gat-Chefer.

²⁶Albowiem Pan widział uciemiężenie Izraela, że było bardzo gorycze: bo nie było nikogo zamkniętego, ani nikogo wolnego, ani nikogo pomagającego Izraelowi.

²⁷I Pan nie powiedział, że wymaże imię Izraela spod nieba: ale zbawił ich przez rękę Jeroboama, syna Joasza.

²⁸A pozostałe czyny Jeroboama, i wszystko, co uczynił, i jego moc, jak walczył, i jak odbył Damaszek i Chamat, które należały do Judy, dla Izraela, czyż nie są one napisane w księdze dziejów królów Izraela?

²⁹I Jeroboam zasnął ze swoimi ojcami, razem z królami Izraela; i jego syn Zachariasz panował zamiast niego.