2 Kings 17

¹W dwunastym roku panowania Achaza, króla Judy, Ozeasza, syn Eli, został królem Izraela w Samaryi i panował przez dziewięć lat.

²Czynił on zło w oczach Pana, lecz nie tak, jak królowie Izraela, którzy go poprzedzali.

³Salmanasar, król Asyrii, wyruszył przeciwko Ozeaszowi, który był wasalem Salmanasiara i płacił mu daninę.

⁴Lecz król Asyrii odkrył, że Ozeasza jest zdrajcą, albowiem wysłał posłów do So, króla Egiptu, i przestał płacić daninę królowi Asyrii, tak jak czynił to co roku. Dlatego Salmanasar pojmał go i wsadził do więzienia.

⁵Król Asyrii najechał całą ziemię, wyruszył przeciwko Samaryi i oblężał ją przez trzy lata.

⁶W dziewiątym roku panowania Ozeaszowego król Asyrii zdobył Samarię i deportował Izraelitów do Asyrii. Osadził ich w Chalachu, w Gozan nad rzeką Habor i w miastach Medów.

⁷Wszystko to wydarzyło się dlatego, że Izraelici zgrzeszyli przeciwko Panu, Bogu swojemu, który ich wyprowadził z Egiptu spod władzy faraona, króla Egiptu. Czcili innych bogów.

⁸I postępowali według zwyczajów narodów, które Pan wypędził przed nimi, a także według zwyczajów, które wprowadzili królowie Izraela.

⁹Izraelici w tajemnicy czynili rzeczy przeciwko Panu, Bogu swojemu, które były niegodne. Od wieży strażniczej aż do miasta warownego budowali sobie wyżyny na wszystkich swoich terytoriach.

¹⁰Stawiali sobie posągi i słupy Aszery na każdym wzniesieniu i pod każdym bujnym drzewem.

¹¹Na każdej wyżynie palili kadzidło, tak jak czyniły to narody, które Pan wypędził przed nimi. Czyniły rzeczy złe, które rozgniewały Pana.

¹²Czcili bożki, chociaż Pan powiedział: Nie będziecie tego czynić.

¹³Pan przestrzegał Izraela i Judę przez wszystkich swoich proroków i widzących, mówiąc: Odwróćcie się od waszych złych dróg. Przestrzegajcie moich przykazań i moich ustaw, zgodnie z całym Prawem, które rozkazałem waszym przodkom przestrzegać i które przekazałem wam przez moich sług proroków.

¹⁴Lecz oni nie chcieli słuchać i byli zawzięci jak ich przodkowie, którzy nie ufali Panu, Bogu swojemu.

¹⁵Odrzucili jego ustawy i przymierze, które zawarł z ich przodkami, oraz statuty, które ich ostrzegał, aby przestrzegali. Poszli za marnym bożkami i sami stali się marni. Naśladowali narody wokół siebie, chociaż Pan im rozkazał: Nie czyńcie, jak oni czynią.

¹⁶Porzucili wszystkie przykazania Pana, Boga swojego, i sporządzili sobie dwa posągi wylane w kształcie cielców oraz słup Aszery. Pokłaniali się wszystkim wojskom niebieskim i czcili Baala.

¹⁷Ofiarowywali swoich synów i córki w ogniu. Uprawiali wróżbę i poszukiwali znaków oraz sprzedawali się, aby czynić zło w oczach Pana, rozgniewając go.

¹⁸Dlatego Pan bardzo rozgniewał się na Izraela i usunął go sprzed swojej twarzy. Pozostała tylko pokolenie Judy.

¹⁹Lecz i Juda nie przestrzegała przykazań Pana, Boga swojego. Postępowała według zwyczajów, które wprowadził Izrael.

²⁰Dlatego Pan odrzucił cały lud Izraela; udręczył go i oddał go w ręce złupców, aż go usunął sprzed swojej twarzy.

²¹Gdy Pan oddzielił Izraela od domu Dawida, uczynili królem Jeroboama, syna Nebata. Jeroboam skłonił Izraela do odejścia od Pana i sprawił, że popełnił wielki grzech.

²²Izraelici trwali w całym grzechu Jeroboama i nie odstąpili od niego.

²³Aż Pan usunął ich sprzed swojej twarzy, tak jak przestrzegał przez wszystkich swoich sług proroków. Tak lud Izraela został wygnany z swojej ziemi do niewoli w Asyrii, gdzie pozostaje do tego dnia.

²⁴Król Asyrii przywołał ludzi z Babilonu, z Kuty, z Awwy, z Hamacie i Sefarwajim, i osadził ich w miastach Samarii zamiast Izraelitów. Przejęli Samarię i zamieszkali w jej miastach.

²⁵Na początku, gdy tam przebywali, nie czcili Pana; dlatego Pan posłał na nich lwy i one zabiły niektórych z nich.

²⁶Doniesiono królowi Asyrii: Ludy, których deportowałeś i osadziliśmy w miastach Samarii, nie znają, czego wymaga bóg tej ziemi. Posłał na nich lwy, które ich zabijają, ponieważ nie znają, czego on wymaga.

²⁷Wówczas król Asyrii wydał rozkaz: Niech jeden z kapłanów, których wzięliście w niewolę z Samarii, pójdzie i zamieszka tam, aby nauczył lud, czego wymaga bóg tej ziemi.

²⁸Tak jeden z kapłanów, którzy byli wygnani z Samarii, przybył do Betel i nauczał ich, jak czcić Pana.

²⁹Lecz każdy naród sporządził sobie bogów w miastach, w których się osiedlił, i ustanowili je w kaplicach na wyżynach, które wybudowali Samarytanie.

³⁰Ludy z Babilonu czynili Sukkot-Benot, ludy z Kuty czynili Nergala, a ludy z Hamatu czynili Aszimę.

³¹Awwitowie czynili Nibhaza i Tartaka, a Sefaryci spalali swoje dzieci w ogniu jako ofiary Adramelechowi i Anamelechowi, bogom Sefarwajim.

³²Czcili Pana, lecz także ustanawiali ze swoich ludzi kapłanów dla wyżyn w kaplicach.

³³Czcili Pana, ale także służyli swoim bogom według zwyczajów narodów, z których ich sprowadzono.

³⁴Do tego dnia trwają w swoich poprzednich zwyczajach. Ani nie czczą Pana, ani nie przestrzegają jego dekretów i przepisów, praw i przykazań, które Pan dał potomstwu Jakuba, któremu nadał imię Izrael.

³⁵Gdy Pan zawarł przymierze z Izraelitami, rozkazał im: Nie będziecie czcić żadnych innych bogów i nie będziecie się im pokłaniać, służyć im ani ofiarowywać im ofiar.

³⁶Lecz Panu, który wyprowadził was z Egiptu wielką mocą i wyciągniętym ramieniem, jemu będziecie służyć. Jemu się pokłaniać będziecie i jemu ofiarowywać będziecie ofiary.

³⁷Zawsze pilnie przestrzegać będziecie dekretów i przepisów, praw i przykazań, które dla was napisał. Żadnych innych bogów czcić nie będziecie.

³⁸Nie zapomniecie przymierza, które zawarłem z wami, i żadnych innych bogów czcić nie będziecie.

³⁹Lecz Panu, Bogu swojemu, służyć będziecie; on was wyzwoli z ręki wszystkich waszych nieprzyjaciół.

⁴⁰Lecz oni nie chcieli słuchać, ale trwali w swoich poprzednich zwyczajach.

⁴¹Ci ludy czcili Pana, lecz także służyli swoim bożkom. Do tego dnia ich dzieci i wnukami czynią tak, jak czynili ich przodkowie.