2 Kings 19

¹En het geschiedde, toen koning Hizkia het hoorde, dat hij zijn klederen scheurde, en zich in een zakdoek hulde, en ging in het huis des HEREN.

²En hij zond Eljakim, die over het huisgezin gesteld was, en Sebna de schriftgeleerde, en de oudsten der priesters, in zakdoeken gehuldigd, naar Jesaja den profeet, de zoon van Amoz.

³En zij zeiden tot hem: Zo zegt Hizkia: Deze dag is een dag van benauwdheid, en van berisping, en van lastering; want de kinderen zijn gekomen tot de geboorte, en er is geen kracht om voort te brengen.

⁴Mogelijk zal de HERE uw God alle woorden van Rabsakes horen, dien de koning van Assur, zijn meester, gezonden heeft, om de levende God te honen; en zal Hij de woorden bestraffen, die de HERE uw God gehoord heeft; daarom verhef uw gebed voor het overblijfsel, dat nog over is.

⁵Zo kwamen de knechten van koning Hizkia tot Jesaja.

⁶En Jesaja zeide tot hen: Zo zult gij tot uw meester zeggen: Zo zegt de HERE: Vrees niet voor de woorden, die gij gehoord hebt, waarmede de knechten van de koning van Assur Mij hebben gelaasterd.

⁷Zie, Ik zal een geest in hem geven, en hij zal een gericht horen, en zal zich naar zijn eigen land wenden; en Ik zal hem doen vallen door het zwaard in zijn eigen land.

⁸En Rabsakes keerde terug, en vond de koning van Assur strijdende tegen Libna; want hij had gehoord, dat hij van Lachis was vertrokken.

⁹En toen hij hoorde zeggen van Tirhaka, de koning van Ethiopië: Zie, hij is uitgekomen, om tegen u te strijden; zo zond hij boden wederom tot Hizkia, zeggende:

¹⁰Zo zult gij tot Hizkia, de koning van Juda, spreken, zeggende: Laat uw God, op welken gij vertrouwt, u niet bedriegen, zeggende: Jeruzalem zal niet in de hand van de koning van Assur gegeven worden.

¹¹Zie, gij hebt gehoord, wat de koningen van Assur aan alle landen gedaan hebben, door hen geheel te vernielen; en zult gij dan verlost worden?

¹²Hebben de goden der heidenen hen verlost, die mijn vaderen verdelgd hebben; als Gozaan, en Charan, en Rezef, en de kinderen van Eden, die in Thelassar waren?

¹³Waar is de koning van Hamat, en de koning van Arpad, en de koning van de stad Sepharwaim, van Hena en Iva?

¹⁴En Hizkia nam de brief uit de hand der boden, en las dien; en Hizkia ging op in het huis des HEREN, en spreidde dien uit voor het aangezicht des HEREN.

¹⁵En Hizkia bad voor het aangezicht des HEREN, en zeide: O HERE, God Israëls, die op de cherubim woont, Gij zijt de God, ja Gij alleen, van alle koninkrijken der aarde; Gij hebt de hemel en de aarde gemaakt.

¹⁶HERE, neig uw oor, en hoor; open, HERE, uw ogen, en zie; en hoor de woorden van Sanherib, die hem gezonden heeft, om de levende God te honen.

¹⁷Waarlijk, HERE, de koningen van Assur hebben de volkeren en hun landen verdelgd,

¹⁸En hun goden in het vuur geworpen; want zij waren geen goden, maar het werk van mensenhanden, hout en steen; daarom hebben zij hen verdelgd.

¹⁹Nu dan, HERE, onze God, verlos ons toch uit zijn hand, opdat alle koninkrijken der aarde weten, dat Gij de HERE zijt, God alleen.

²⁰Toen zond Jesaja, de zoon van Amoz, tot Hizkia, zeggende: Zo zegt de HERE, God Israëls: Dit, dat gij tot Mij gebeden hebt aangaande Sanherib, de koning van Assur, heb Ik gehoord.

²¹Dit is het woord, dat de HERE over hem gesproken heeft: De maagd, de dochter van Sion, veracht u, en lacht u uit; de dochter van Jeruzalem schudt het hoofd na u.

²²Wie hebt gij gehoond en gelaasterd? en tegen wie hebt gij uw stem verheven, en uw ogen omhoog geheven? tegen de Heilige Israëls.

²³Door uw boden hebt gij de HERE gehoond, en hebt gezegd: Met de menigte mijner wagenen ben Ik opgeklommen tot de hoogte der bergen, tot de zijden van Libanon, en zal de hooge ceders daarvan omhouwen, en de uitgelezen cypressen daarvan; en Ik zal ingaan in de verste hoeken zijner grens, en in het woud van zijn Karmel.

²⁴Ik heb gegraven en vreemde wateren gedronken, en met de zool mijner voeten heb Ik alle rivieren der belegerde plaatsen droog gemaakt.

²⁵Hebt gij niet van ouds af gehoord, dat Ik het gedaan heb, en van oude dagen af, dat Ik het gemaakt heb? nu heb Ik het plaats doen grijpen, dat gij sterke steden tot ruïneuze hopen verleggen zoudt.

²⁶Daarom waren hun inwoners van gering vermogen, zij waren ontzet en beschaamd; zij waren als het kruid des velds, en als het groene gewas, als het gras op de daken, en als koren, dat verdord is, voordat het opgroeit.

²⁷Maar Ik ken uw woning, en uw uitgaan, en uw ingaan, en uw toorn tegen Mij.

²⁸Omdat uw toorn tegen Mij en uw vermoeidheid tot in Mijn oren opgekomen is, zo zal Ik een ring in uw neus leggen, en een toom in uw lippen, en Ik zal u terugvoeren op de weg, langs welken gij gekomen zijt.

²⁹En dit zal u een teken zijn: Gij zult dit jaar eten, wat van zelf groeit, en in het tweede jaar, wat daaruit voortkomt; en in het derde jaar zaait, en oogstet, en plant wijngaarden, en eet de vruchten daarvan.

³⁰En het overblijfsel, dat ontkomen is van het huis van Juda, zal wederom wortel schieten naar beneden, en vrucht voortbrengen naar boven.

³¹Want uit Jeruzalem zal een overblijfsel uitgaan, en ontsnapten van de berg Sion; de ijver des HEREN der heirscharen zal dit doen.

³²Daarom, zo zegt de HERE, aangaande de koning van Assur: Hij zal in deze stad niet ingaan, noch een pijl daarheen schieten, noch zich daarvoor met schilden voordoen, noch er een wal tegen opwerpen.

³³Op de weg, langs welken hij gekomen is, langs dezelfde zal hij terugkeren, en zal in deze stad niet ingaan, zegt de HERE.

³⁴Want Ik zal deze stad verdedigen, om haar te behouden, om Mijnentwil, en om Davids, Mijns knechts, wil.

³⁵En het geschiedde in diezelfde nacht, dat de Engel des HEREN uittoog, en sloeg in het leger der Assyriers honderd vijf en tachtig duizend; en toen zij zich des morgens vroeg opmaakten, zie, zij waren allen dode lijken.

³⁶Zo toog Sanherib, de koning van Assur, heen, en keerde zich om, en bleef te Nineve wonen.

³⁷En het geschiedde, als hij in het huis van Nisrok, zijn god, zich nederboog, dat Adrammelech en Sarezer, zijn zonen, hem met het zwaard sloegen; en zij ontvluchtten zich in het land van Armenië. En Esar-Haddon, zijn zoon, werd koning in zijn plaats.