2 Kings 19

¹En het geschiedde, toen koning Hizkia het hoorde, dat hij zijn klederen verscheurde, en zich in een zakdoek hulde, en ging naar het huis des HEREN.

²En hij zond Eljakim, die over het huisgezin gesteld was, en Sebna, de schrijver, en de ouderlingen der priesters, in zakdoeken gehuldigd, naar de profeet Jesaja, de zoon van Amoz.

³En zij zeiden tot hem: Zo zegt Hizkia: Deze dag is een dag van benauwdheid en van bestraffing en van verwerping; want de kinderen zijn tot de geboorte gekomen, en er is geen kracht om voort te brengen.

⁴Misschien zal de HEER, uw God, alle woorden van den Rabsaké horen, dien de koning van Assyrië, zijn heer, gezonden heeft, om den levenden God te belasteren, en zal Hij de woorden bestraffen, welke de HEER, uw God, gehoord heeft. Verheft dan uw gebed voor het overblijfsel, dat nog aanwezig is.

⁵Zo kwamen de knechten van koning Hizkia tot Jesaja.

⁶En Jesaja zeide tot hen: Gij zult tot uw meester zeggen: Zo zegt de HEER: Vrees niet voor de woorden, die gij gehoord hebt, waarmede de knechten des konings van Assyrië Mij hebben gesmaden.

⁷Zie, Ik zal een geest in hem leggen, en hij zal een gerucht horen, en zal zich naar zijn eigen land begeven; en Ik zal hem door het zwaard in zijn eigen land doen vallen.

⁸En de Rabsaké keerde weder, en vond den koning van Assyrië strijdende tegen Libna; want hij had gehoord, dat hij van Lachis vertrokken was.

⁹En hij hoorde zeggen van Tirhaka, den koning van Ethiopië: Zie, hij is uitgegaan om tegen u te strijden. En hij zond wederom boden tot Hizkia, zeggende:

¹⁰Gij zult tot Hizkia, de koning van Juda, aldus spreken: Laat uw God, op dien gij vertrouwt, u niet bedriegen, zeggende: Jeruzalem zal niet in de hand van den koning van Assyrië gegeven worden.

¹¹Zie, gij hebt gehoord, wat de koningen van Assyrië met al de landen gedaan hebben, door hen gansch te verwoesten; en zult gij verlost worden?

¹²Hebben de goden der volken die mijn vaders verdeligd hebben, hen verlost, te weten Gozan, en Haran, en Rezef, en de kinderen van Eden, die te Telassar waren?

¹³Waar is de koning van Hamat, en de koning van Arpad, en de koning der stad Sefarvajim, van Hena en Ivva?

¹⁴En Hizkia nam de brief uit de hand der boden, en las hem; en Hizkia ging op naar het huis des HEREN, en breidde hem uit voor het aangezicht des HEREN.

¹⁵En Hizkia bad voor het aangezicht des HEREN, en zeide: O HERE, God van Israël, Die op de cherubim gezeten zijt, Gij zijt God, alleen Gij van alle koninkrijken der aarde; Gij hebt de hemel en de aarde gemaakt.

¹⁶Neig Uw oor, HERE, en hoor; open Uw ogen, HERE, en zie; en hoor de woorden van Sanherib, die hij gezonden heeft om de levende God te belasteren.

¹⁷Waarlijk, HERE, de koningen van Assyrië hebben de volken en hun landen verwoest,

¹⁸En hun goden in het vuur geworpen; want zij waren geen goden, maar het werk van mensenhanden, hout en steen; daarom hebben zij hen verdelgd.

¹⁹Nu dan, HERE, onze God, behoud ons, ik bid U, uit zijn hand, opdat alle koninkrijken der aarde weten, dat Gij, HERE, alleen God zijt.

²⁰En Jesaja, de zoon van Amoz, zond tot Hizkia, zeggende: Zo zegt de HERE, de God van Israël: Omdat gij tot Mij gebeden hebt tegen Sanherib, de koning van Assyrië, heb Ik gehoord.

²¹Dit is het woord, dat de HERE over hem uitgesproken heeft: De jonkvrouw, de dochter van Zion, veracht u en belacht u; de dochter van Jeruzalem schudt haar hoofd naar u.

²²Wien hebt gij gesmaden en gebotheid? en tegen wien hebt gij uw stem verheven en uw ogen opgeheven naar de hoogte? tegen de Heilige van Israël.

²³Door uw boden hebt gij den Here gesmaden, en gezegd: Met de menigte mijner wagens ben ik opgeklommen tot de hoogte der bergen, tot de binnenste deelen van Libanon; en ik zal zijn hoge cederen omhakken, en zijn uitgelezen dennebomen; en ik zal tot zijn uiterste logies komen, het woud van zijn vruchtdragend veld.

²⁴Ik heb gegraven en vreemde wateren gedronken; en met de zool van mijn voeten zal ik al de rivieren van Egypte uitdrogen.

²⁵Hebt gij niet gehoord, dat Ik dat van ouds gedaan heb, en van oude tijden gevormd? Nu heb Ik het tot stand gebracht, dat gij versterkte steden in steenhoopen zoudt verwoesten.

²⁶Daarom waren hun ingezetenen kortvallig van kracht, zij waren verschrikt en beschaamd; zij waren als het kruid des velds, en als het groene loof, als het gras op de daken, en als koren, dat verdord, voordat het groeit.

²⁷Maar Ik ken uw zitten, en uw uitgaan, en uw ingaan, en uw woede tegen Mij.

²⁸Omdat uw woede tegen Mij, en uw vermoeidheid tot in Mijn oren opgekomen is, zal Ik Mijn ring in uw neus leggen, en Mijn toom in uw lippen, en Ik zal u doen terugkeren op den weg, dien gij gekomen zijt.

²⁹Dit zal u tot een teken zijn: Gij zult dit jaar dat eten, wat van zelve groeit, en in het tweede jaar dat, wat daaruit voortkomt; en in het derde jaar zaait en oogst, en plant wijngaarden, en eet hun vruchten.

³⁰En het overblijfsel van het huis van Juda zal wederom beneden wortels schieten, en boven vrucht dragen.

³¹Want uit Jeruzalem zal een overblijfsel uitgaan, en uit den berg Zion die, welke ontkomen; de ijver des HEREN zal dit doen.

³²Daarom, zo zegt de HERE aangaande den koning van Assyrië: Hij zal tot deze stad niet komen, noch daar een pijl henen schieten, noch voor haar komen met schild, noch tegen haar een schans opwerpen.

³³Op den weg, waarlangs hij gekomen is, zal hij terugkeren, en deze stad zal hij niet binnentreden, spreekt de HERE.

³⁴Want Ik zal deze stad verdedigen, om haar te behouden, om Mijnentwil, en om Davids, Mijns knechts, wil.

³⁵En het geschiedde dien nacht, dat de Engel des HEREN uitging, en sloeg in het leger der Assyriërs honderd vijf en tachtig duizend; en toen men in den morgen vroeg opstond, zie, dat waren allen dode lichamen.

³⁶Zo vertrok Sanherib, de koning van Assyrië, en ging heen, en keerde weder, en bleef te Nineve.

³⁷En het geschiedde, als hij in het huis van zijn god Nisrok aanbad, dat Adrammelech en Sarezer hem met het zwaard sloegen; en zij ontvluchtten naar het land Ararat. En Esar Haddon, zijn zoon, regeerde in zijn plaats.