2 Kings 6

¹En de zonen der profeten zeiden tot Elisa: Zie, de plaats waar wij voor uw aangezicht wonen, is voor ons te nauw.

²Laat ons, ik bid u, naar de Jordaan gaan, en iedere man een balk van daar halen, en ons daar een plaats maken, waar wij wonen kunnen. En hij antwoordde: Gaat heen.

³En een zei: Wees alstublieft bereid met uw knechten te gaan. En hij antwoordde: Ik zal gaan.

⁴Dus ging hij met hen. En toen zij aan de Jordaan kwamen, hakten zij hout.

⁵Maar terwijl een man een balk omhieuw, viel het ijzer in het water; en hij riep en zeide: Ach, mijn heer! want het was geleend.

⁶En de man Gods zeide: Waar is het gevallen? En hij toonde hem de plaats. En hij sneed een stok af, en wierp hem daar in, en deed het ijzer drijven.

⁷En hij zeide: Neem het voor u op. En hij stak zijn hand uit, en nam het.

⁸Nu oorlogde de koning van Syrië tegen Israël; en hij hield raad met zijn knechten, zeggende: Hier en hier zal mijn legerkamp zijn.

⁹En de man Gods zond tot de koning van Israël, zeggende: Ziet u, gaat niet voorbij aan zulk een plaats; want daar komen de Syriërs af.

¹⁰En de koning van Israël zond naar de plaats, welke de man Gods hem had gezegd en waarvan hij hem gewaarschuwd had; en hij bewaarde zich daar, niet eenmaal noch tweemaal.

¹¹En het hart van de koning van Syrië werd zeer ontsteld over deze zaak; en hij riep zijn knechten, en zeide tot hen: Zult gijlieden mij niet te kennen geven, wie van ons voor de koning van Israël is?

¹²En een van zijn knechten zeide: Neen, mijn heer, O koning! maar Elisa, de profeet, die in Israël is, zegt de koning van Israël de woorden, die gij in uw slaapkamer spreekt.

¹³En hij zeide: Gaat en ziet, waar hij is, opdat ik zend en hem haal. En men berichtte hem, zeggende: Zie, hij is in Dotan.

¹⁴Daarom zond hij daarheen paarden en wagens, en een groot heir; en zij kwamen des nachts, en omsingelden de stad.

¹⁵En toen de knecht van de man Gods zich vroeg opmaakte en naar buiten ging, zie, toen was een heir met paarden en wagens rondom de stad. En zijn knecht zeide tot hem: Ach, mijn heer! hoe zullen wij doen?

¹⁶En hij antwoordde: Vrees niet; want die bij ons zijn, zijn meer dan die bij hen zijn.

¹⁷En Elisa bad, en zeide: HERE, ik bid u, open zijn ogen, opdat hij zie. En de HERE opende de ogen van de jongeman; en hij zag: en zie, het gebergte was vol paarden en wagens van vuur, rondom Elisa.

¹⁸En toen zij tot hem afkwamen, bad Elisa tot de HERE, en zeide: Sla dit volk, ik bid u, met blindheid. En Hij sloeg hen met blindheid naar het woord van Elisa.

¹⁹En Elisa zeide tot hen: Dit is niet de weg, noch is dit de stad; volgt mij, en ik zal u tot de man, dien gij zoekt, brengen. En hij leidde hen naar Samaria.

²⁰En het geschiedde, toen zij in Samaria gekomen waren, dat Elisa zeide: HERE, open de ogen van deze mannen, opdat zij zien. En de HERE opende hun ogen, en zij zagen; en zie, zij waren in het midden van Samaria.

²¹En de koning van Israël zeide tot Elisa, toen hij hen zag: Mijn vader, zal ik hen slaan? zal ik hen slaan?

²²En hij antwoordde: Gij zult hen niet slaan; zoudt gij dezen, dien gij met uw zwaard en met uw boog gevangen hebt genomen, slaan? Zet brood en water voor hen, opdat zij eten en drinken, en naar hun heer gaan.

²³En hij bereide hun een grote maaltijd; en toen zij gegeten en gedronken hadden, zond hij hen weg, en zij gingen naar hun heer. En de bendes der Syriërs kwamen niet meer in het land van Israël.

²⁴En het geschiedde daarna, dat Benhadad, de koning van Syrië, al zijn heir verzamelde, en optoog, en belegerde Samaria.

²⁵En er was een grote hongersnood in Samaria; en zie, zij belegerde het, totdat een ezelinshoofd voor tachtig zilverstukken verkocht werd, en het vierde deel van een kab duivepoep voor vijf zilverstukken.

²⁶En toen de koning van Israël langs de muur voorbijging, riep een vrouw tot hem, zeggende: Help, mijn heer, O koning!

²⁷En hij zeide: Indien de HERE u niet helpt, waarvandaan zal ik u helpen? uit de dorsvloer, of uit de wijnpers?

²⁸En de koning zeide tot haar: Wat is u? En zij antwoordde: Deze vrouw zeide tot mij: Geef uw zoon, dat wij hem heden eten, en morgen zullen wij mijn zoon eten.

²⁹Dus hebben wij mijn zoon gekookt, en gegeten; en ik zeide tot haar op den volgende dag: Geef uw zoon, dat wij hem eten; en zij heeft haar zoon verborgen.

³⁰En het geschiedde, toen de koning de woorden der vrouw hoorde, dat hij zijn klederen verscheurde (nu voorbijgaande langs de muur); en het volk zag, en zie, hij had een zakdoek onder op zijn vlees.

³¹Toen zeide hij: God doe mij dit en nog meer, indien het hoofd van Elisa, de zoon van Safat, deze dag op hem staat.

³²Doch Elisa zat in zijn huis, en de ouderlingen zaten bij hem; en de koning zond een man van vóór zijn aangezicht; maar eer de bode tot hem kwam, zeide hij tot de ouderlingen: Ziet gij, hoe deze zoon eens moordenaars zond om mijn hoofd af te nemen? Ziet, wanneer de bode komt, sluit de deur toe, en houdt de deur tegen hem toe: is niet het geluid der voeten van zijn heer achter hem?

³³En terwijl hij nog met hen sprak, zie, toen kwam de bode tot hem af; en hij zeide: Zie, dit kwaad is van de HERE; wat zal ik nog langer op de HERE wachten?