2 Kings 6

¹Zbór proroków powiedział do Elizeusza: „Oto miejsce, w którym się z tobą spotykamy, jest dla nas za małe.

²Pójdźmy do Jordanu, gdzie każdy z nas weźmie sobie tyczkę, a my wybudujemy tam miejsce do naszego pobytu". I odpowiedział: „Idźcie".

³Wtedy jeden z nich powiedział: „Czy nie chciałbyś przyjść ze swoimi sługami?" Elizeusz odpowiedział: „Pójdę".

⁴I poszedł z nimi. Poszli do Jordanu i zaczęli ścinać drewno.

⁵Kiedy jeden z nich ścinał drzewo, żelazna głownia spadła do wody. „Ach, panie mój!" zawołał. „Przecież była pożyczona!"

⁶Mąż Boży zapytał: „Gdzie spadła?" Gdy mu wskazał miejsce, Elizeusz odetął patyk i rzucił go tam, a żelazna głownia wypłynęła na powierzchnię.

⁷"Podnieś ją", powiedział. Wtedy człowiek wyciągnął rękę i ją podniósł.

⁸Król Syrii był w wojnie z Izraelem. Po naradzie ze swoimi dowódcami powiedział: „Założę obóz w takim a takim miejscu".

⁹Mąż Boży wysłał wiadomość do króla Izraela: „Strzeż się, aby nie przechodzić przez to miejsce, bo Syryjczycy tam schodzą".

¹⁰Król Izraela wysyłał ludzi do miejsca, które wskazywał mąż Boży. Wiele razy Elizeusz ostrzegał króla, aby tam czuwał.

¹¹Serce króla Syrii bardzo się tym zaniepokoiło. Powołał swoich dowódców i powiedział do nich: „Nie powiesz mi, kto z nas jest po stronie króla Izraela?"

¹²Jeden z jego dowódców powiedział: „Nikt, panie mój, królu, lecz Elizeusz, prorok w Izraelu, donosi królowi Izraela wszystkie słowa, które mówisz w swojej sypialni".

¹³Powiedział: „Idźcie, dowiedzcie się, gdzie on jest, abym wysłał ludzi i go schwytał". Doniesiono mu: „Oto jest w Dotanie".

¹⁴Wysłał tam konie, wozy i silną gwardię. Przyszli nocą i otoczyli miasto.

¹⁵Gdy sługa męża Bożego rano wstał i wyszedł, już armia z końmi i wozami otaczała miasto. „Ach, panie mój! Co nam robić?" zapytał sługa.

¹⁶Prorok odpowiedział: „Nie bój się, bo więcej jest z nami niż z nimi".

¹⁷Elizeusz modlił się: „Panie, otwórz mu oczy, aby widział". Pan otworzył oczy słudze, i widział: oto góry pełne były koni i wozów ognistych wokoło Elizeusza.

¹⁸Gdy nieprzyjaciel schodził ku niemu, Elizeusz modlił się do Pana: „Udarz to wojsko ślepotą". I Bóg je uderzył ślepotą, jak prosił Elizeusz.

¹⁹Elizeusz powiedział do nich: „To nie jest droga i to nie jest miasto. Idźcie za mną, a ja was poprowadzę do człowieka, którego szukacie". I poprowadził ich do Samarii.

²⁰Gdy weszli do miasta, Elizeusz powiedział: „Panie, otwórz oczy tym mężom, aby widzieli". Pan otworzył im oczy, i spojrzeli wokoło, a byli w Samarii.

²¹Gdy ich zobaczył król Izraela, powiedział do Elizeusza: „Ojcze, czy ich zabiję? Czy ich zabiję?"

²²Odpowiedział: „Nie zabijaj ich. Czy zabiłbyś tych, których wziąłeś mieczem lub łukiem? Połóż przed nimi chleb i wodę, niech jedzą i piją, a potem niech idą do swojego pana".

²³Król przygotował dla nich wielką ucztę. Gdy się posilili i napili, posłał ich, i wrócili do swojego pana. Odtąd bandy syryjskie nie wpadały więcej na terytorium Izraela.

²⁴Po pewnym czasie Ben-Hadad, król Syrii, zmobilizował całą swoją armię i wyruszył, aby oblegać Samarię.

²⁵Był wielki głód w mieście; oblężenie trwało tak długo, że głowa osła kosztowała osiemdziesiąt syklów srebra, a czwarta część kaba nasion drzewa chlebowego kosztowała pięć syklów.

²⁶Gdy król Izraela przechodził po murze, kobieta krzyknęła do niego: „Ratuj mnie, panie mój, królu!"

²⁷Odpowiedział: „Jeśli Pan cię nie uratuje, skąd ja miałbym cię uratować? Z podłogi młócenia czy z kadzi do wina?"

²⁸Następnie zapytał ją: „Co ci się stało?" Ona odpowiedziała: „Ta kobieta powiedziała mi: 'Daj mi swojego syna, żebyśmy go dzisiaj zjedli, a jutro zjemy mojego syna'.

²⁹Gotowałyśmy więc mojego syna i go zjedłyśmy. Nazajutrz powiedziałam jej: 'Daj mi swojego syna, żebyśmy go zjedli', ale ona ukryła swojego syna".

³⁰Gdy król usłyszał słowa kobiety, rozdarł swoją szatę. A gdy szedł po murze, ludzie widzieli, że pod jego szatą miał wołos na ciele.

³¹Powiedział: „Niechaj mi Bóg poczyni to i jeszcze więcej, jeśli głowa Elizeusza, syna Szafata, zostanie na jego ramionach dziś!"

³²Elizeusz zaś siedział w swoim domu, a starsi siedział z nim. Król wysłał posłańca naprzód, ale zanim przybył, Elizeusz powiedział do starszych: „Czy widzicie, jak ten zabójca wysyła kogoś, aby mi ścią głowę? Patrzcie, gdy przyjdzie posłaniec, zamknijcie drzwi i trzymajcie je zamknięte przed nim. Czy nie słyszycie kroków jego pana za nim?"

³³Gdy jeszcze do nich mówił, posłaniec przybył do niego. Król powiedział: „Oto to zło od Pana! Czemu miałbym jeszcze czekać na Pana?"