2 Kings 7

¹Wtedy Elizeusz powiedział: Słuchajcie słowa Pańskiego. Tak mówi PAN: Jutro o tej porze będzie miara mąki pszennej za sykl i dwie miary jęczmienia za sykl w bramie Samarii.

²Wtedy jeden z dostojników, na którego ramieniu opierał się król, odpowiedział człowiekowi Bożemu i powiedział: Oto, gdyby PAN uczynił okna w niebie, czyż by się to stało? A on powiedział: Oto zobaczysz to własnymi oczami, ale nie będziesz tego jeść.

³A byli czterej trędowaci przy wejściu do bramy, i mówili jeden do drugiego: Czemu tutaj siedzimy, aż do śmierci?

⁴Jeśli powiemy: Wejdziemy do miasta, to w mieście jest głód, i tam umrzemy; a jeśli tutaj siedzimy, to też umrzemy. Przeto chodźcie, poddajmy się obozowi Syryjczyków; jeśli nas utrzymają przy życiu, będziemy żyć; a jeśli nas zabią, to tylko umrzemy.

⁵I powstali o zmroku, aby pójść do obozu Syryjczyków; i gdy przybyli do krańca obozu syryjskiego, oto nie było tam żadnego człowieka.

⁶Albowiem PAN sprawił, że wojsko syryjskie słyszało hałas rydwanów i hałas koni, hałas wielkiego wojska; i mówili jeden do drugiego: Oto król izraelski najął sobie króli Chetytów i króli Egipskich, aby przyszli na nas.

⁷Przeto powstali i uciekli o zmroku, i porzucili namioty swoje i konie swoje i osły, niezamieszkany obóz, i uciekli dla ratowania życia.

⁸A gdy ci trędowaci przybyli do krańca obozu, weszli do jednego namiotu, i jedli i pili, i wzięli stamtąd srebro i złoto i odzież, i poszli, i ukryli to; i powrócili, i weszli do drugiego namiotu, i wzięli stamtąd, i poszli i ukryli to.

⁹Wtedy mówili jeden do drugiego: Nie postępujemy dobrze; dzień ten jest dniem radosnych wiadomości, a my milczymy; jeśli czekać będziemy aż do poranku, spadnie na nas jakaś kara; przeto chodźcie, pójdziemy i donesiemy domowi królewskiemu.

¹⁰I przyszli, i zawołali na wartownika miasta, i opowiedzieli mu, mówiąc: Przyszliśmy do obozu syryjskiego, i oto nie było tam żadnego człowieka, ani głosu człowieka, ale konie związane i osły związane, i namioty takie jak były.

¹¹I zawołał na strażników; i opowiedzieli to domowi królewskiemu.

¹²I wstał król w nocy, i powiedział do sług swoich: Powiem wam teraz, co nam uczynili Syryjczycy. Wiedzą, że głodujemy, przeto opuścili obóz, aby ukryć się na polu, mówiąc: Gdy wyjdą z miasta, złapiemy ich żywych i wejdziemy do miasta.

¹³I jeden z sług jego odpowiedział i powiedział: Niech wezmą, proszę, pięciu koni, które zostały w mieście, które zostały tu, (oto są jak wszystko mnóstwo izraelskie, które zostało tu; oto, powiadam, są jako wszystkie mnóstwo izraelskie, które uległo zagładzie,) i poślijmy, aby się przekonali.

¹⁴Wzięli przeto dwa konie rydwanowe; i król posłał za wojskiem syryjskim, mówiąc: Idźcie i patrzcie.

¹⁵I poszli za nimi aż do Jordanu, i oto cała droga była pełna odzieży i naczyń, które Syryjczycy rzucili w pośpiechu. I posłannicy wrócili, i doniesli królowi.

¹⁶I lud wyszedł i złupił obozy syryjskie. I miara mąki pszennej była za sykl, i dwie miary jęczmienia za sykl, według słowa Pańskiego.

¹⁷I król postanowił dostojnika, na którego ramieniu się opierał, aby czuwał nad bramą; i lud tratował go w bramie, i umarł, jak mówił człowiek Boży, który powiedział, gdy král zszedł do niego.

¹⁸A stało się tak, jak mówił człowiek Boży królowi, mówiąc: Dwie miary jęczmienia za sykl i miara mąki pszennej za sykl będą jutro o tej porze w bramie Samarii.

¹⁹I ten dostojnik odpowiedział człowiekowi Bożemu i powiedział: Oto, gdyby PAN uczynił okna w niebie, czyż by się to stało? A on powiedział: Oto zobaczysz to własnymi oczami, ale nie będziesz tego jeść.

²⁰I stało się mu tak; albowiem lud tratował go w bramie, i umarł.