2 Samuel 12

¹Pan wysłał Natana do Dawida. Przyszedł do niego i powiedział mu: „Byli dwaj ludzie w jednym mieście; jeden bogaty, a drugi ubogi.

²Bogaty człowiek miał bardzo wiele stad i trzód,

³lecz ubogi człowiek nie miał nic, oprócz jednej małej owcy, którą kupił i wychował. Rosła z nim i z jego dziećmi. Jadła jego chleb, piła z jego kubka, spała w jego łonie i była dla niego jak córka.

⁴Przybył wędrowiec do bogatego człowieka, a on oszczędził wziąć ze swojej stada i trzodu, aby przygotować posiłek dla wędrówca, który do niego przyszedł, ale wziął owcę biednego człowieka i przygotował ją dla człowieka, który do niego przybył".

⁵Gniew Dawida wielce się zapalił przeciwko temu człowiekowi i powiedział do Natana: „Jak żyje Pan, człowiek, który to uczynił, godny jest śmierci!

⁶Owcę zwróci czterokrotnie, ponieważ uczynił to i ponieważ nie miał współczucia!"

⁷Natan powiedział do Dawida: „Ty jesteś tym człowiekiem. Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Namaściłem cię na króla nad Izraelem i wyrwałem cię z ręki Saula.

⁸Dałem ci dom pana twojego i żony pana twojego w twoje łono, i dałem ci dom Izraela i Judy; i gdyby to było za mało, dodałbym ci wiele więcej takich rzeczy.

⁹Dlaczego wzgardziłeś słowem Pana, aby uczynić zło w Jego oczach? Uderzyłeś mieczem Uriasza Chetejczyka i wziąłeś jego żonę za swoją żonę, a zabiłeś go mieczem synów Ammona.

¹⁰Teraz więc miecz nigdy nie odstąpi od twojego domu, bo wzgardziłeś Mną i wziąłeś żonę Uriasza Chetejczyka za swoją żonę".

¹¹Tak mówi Pan: „Oto podniosę nad tobą zło z twojego własnego domu; i wziąłem twoje żony przed twoimi oczami i dałem je twojemu bliźniemu, i będzie leżał z twoimi żonami na oczach tego słońca.

¹²Ty bowiem uczyniłeś to w ukryciu, ale Ja uczynię tę rzecz wobec całego Izraela i wobec słońca".

¹³Dawid powiedział do Natana: „Zgrzeszyłem przeciwko Panu". Natan powiedział do Dawida: „Pan również usunął twój grzech. Nie umrzesz.

¹⁴Jednak dlatego, że przez ten czyn dałeś wielki powód wrogom Pana do bluźnierstwa, dziecko też, które się tobie urodziło, na pewno umrze".

¹⁵Natan odszedł do swojego domu. Pan poranił dziecko, które urodziła żona Uriasza Dawidowi, i było ono bardzo chore.

¹⁶Dawid więc błagał Boga za dziecko; Dawid pościł, wszedł do środka i leżał całą noc na ziemi.

¹⁷Starszyzna jego domu powstała i stanęła przy nim, aby go podnieść z ziemi, ale on nie chciał i nie jadł chleba z nimi.

¹⁸Stało się w siódmym dniu, że dziecko umarło. Słudzy Dawida bali się powiedzieć mu, że dziecko umarło; mówili bowiem: „Oto, gdy dziecko było jeszcze żywe, mówiliśmy do niego, a on nie słuchał naszego głosu: jak tedy będzie się miotać, jeśli powiemy mu, że dziecko umarło!"

¹⁹Ale Dawid widząc, że jego słudzy szepczą między sobą, pojął, że dziecko umarło; i Dawid powiedział do swoich sług: „Czy dziecko umarło?" Odpowiedzieli: „Umarło".

²⁰Wtedy Dawid powstał z ziemi, umył się, namaścił się i przebrał w nowe szaty; wszedł do domu Pana i pokłonił się, potem wszedł do swojego domu i, gdy zażądał, postawili przed nim chleb i jadł.

²¹Wtedy powiedzieli mu jego słudzy: „Co to jest to, co uczyniłeś? Pościłeś i płakałeś za dzieckiem, podczas gdy było żywe, ale gdy dziecko umarło, wstałeś i jadłeś chleb".

²²Powiedział: „Podczas gdy dziecko było jeszcze żywe, pościłem i płakałem, mówię bowiem: Kto wie, czy Pan nie będzie łaskaw dla mnie, aby dziecko żyło?

²³Ale teraz jest martwe, dlaczego miałbym pościć? Czy mogę je przywrócić? Pójdę do niego, ale ono nie powróci do mnie".

²⁴Dawid pocieszyć Batszebę, swoją żonę, wszedł do niej i leżał z nią; i powiła syna i nazwał jego Salomona. Pan go miłował;

²⁵i wysłał go przez rękę proroka Natana; i nazwał go Jedidiaszem, ze względu na Pana.

²⁶Teraz Joab walczył przeciwko Rabbie synów Ammona i zdobył miasto królewskie.

²⁷Joab wysłał posłanców do Dawida i powiedział: „Walczyłem przeciwko Rabbie; i tak, zdobyłem miasto wód".

²⁸Teraz zbierz resztę ludu i obóz przeciwko miastu, i zdobądź je; aby nie ja zdobył miasto i było nazwane moim imieniem".

²⁹Dawid zgromadził cały lud i poszedł do Rabby i walczył przeciwko niej i zdobył ją.

³⁰Wziął koronę ich króla z jego głowy; a jej ciężar wynosił talent złota i w niej były kamienie drogocenne; i była złożona na głowie Dawida. Wynósł on łup miasta, nadzwyczaj wielki.

³¹Wynósł lud, który był w niej, i poddał go piłom i żelaznym grabicom i żelaznym toporom, i przeszedł ich przez piec cegielniczy; tak uczynił wszystkim miastom synów Ammona. Dawid i cały lud powrócili do Jerozolimy.