2 Samuel 15

¹I stało się po tym, że Absalom przygotował sobie rydwan i konie, i pięćdziesięciu mężczyzn biegających przed nim.

²Absalom wstawał wcześnie i stanął przy drodze przy bramie: i było tak, że gdy przychodzić miał jakiś człowiek ze sprawą do króla na sąd, wówczas Absalom wołał do niego i mówił: Z którego miasta jesteś ty? I tamten mówił: Sługa twój jest z jednego z pokoleń Izraela.

³I mówił do niego Absalom: Oto, twoje sprawy są dobre i słuszne; ale nie ma człowieka, wyznaczonego przez króla, aby cię słuchał.

⁴I mówił dalej Absalom: O, gdybym ja był sędzią w ziemi! Wtedy każdy człowiek, który miałby jakąś sprawę lub pozew, mógłby przyjść do mnie, i uczyniłbym mu sprawiedliwość!

⁵I bywało, że gdy przychodzić miał jakiś człowiek, aby mu oddać pokłon, on wyciągał swoją rękę i ujmował go, i całował go.

⁶I w ten sposób Absalom postępował ze wszystkim Izraelem, który przychodzić miał do króla na sąd: i tak Absalom ukradł serca mężczyzn izraelskich.

⁷I stało się po czterdziestu latach, że Absalom mówił do króla: Proszę, pozwól mi pójść i zapłacić moje śluby, które złożyłem Panu w Hebronie.

⁸Bo sługa twój złożył śluby, gdy mieszkałem w Geszurze w Syrii, mówiąc: Jeśli Pan rzeczywiście zawróci mnie do Jerozolimy, wtedy będę służył Panu.

⁹I mówił do niego król: Idź w pokoju. I wstał i poszedł do Hebronu.

¹⁰Lecz Absalom wysłał szpiegów po wszystkich pokoleniach izraelskich, mówiąc: Gdy usłyszycie głos trąby, wtedy powiedzcie: Absalom jest królem w Hebronie.

¹¹Z Absalomem szło dwustów mężczyzn z Jerozolimy, którzy byli zaproszeni, i szli w swojej naiwności; i nic o tym nie wiedzieli.

¹²Absalom wysłał po Achitofela Gilonczyka, doradcę Dawida, z jego miasta, z Gilo, podczas gdy składał ofiary. I spiskowanie było silne; bo lud nieustannie przybywał do Absaloma.

¹³I przybiegł posłaniec do Dawida, mówiąc: Serca mężczyzn izraelskich склonione są ku Absalomowi.

¹⁴I mówił Dawid do wszystkich swoich sług, którzy byli z nim w Jerozolimie: Powstańcie i uciekajmy; bo inaczej nikt z nas nie uniknie Absaloma: śpieszcie się do wyjścia, żeby nas nie wyprzedził i nie ściągnął nieszczęścia na nas, i nie uderzył miasta ostrzem miecza.

¹⁵I mówili do króla jego słudzy: Oto, słudzy twoi są gotowi czynić wszystko, cokolwiek pan nasz, król, rozkażze.

¹⁶I wyszedł król i wszystko jego gospodarstwo za nim. I zostawił króla dziesięciu kobiet, które były jego nałożnicami, aby strzegły domu.

¹⁷I wyszedł król i wszystek lud za nim; i zatrzymali się w Beth Merhak.

¹⁸I wszyscy jego słudzy przechodzili przed nim; i wszyscy Kerethowie, i wszyscy Peletowie, i wszyscy Gittowie, sześćset mężczyzn, którzy przyszli za nim z Gat, przechodzili przed królem.

¹⁹Wtedy mówił król do Ittaia Gittczyka: Czemu idasz ty również z nami? Zawróć i pozostań u króla; bo ty jesteś cudzoziemcem i také wygnańcem; powróć do swojego miejsca.

²⁰Wczoraj przyszedłeś ty, i czy dziś miałbym cię brać, aby chodzić z nami, gdy ja idę dokądkolwiek? Zawróć i zabierz z sobą twoich braci; miłość i wierność niech będą z tobą.

²¹I odpowiedział Ittai królowi, mówiąc: Jak żyje Pan, i jak żyje pan mój, król, na pewno na miejscu, gdzie będzie pan mój, król, bądź to na śmierć, bądź to na życie, tam również będzie sługa twój.

²²I mówił Dawid do Ittaia: Idź i przejdź. I przeszedł Ittai Gittczyk i wszyscy jego mężczyźni, i wszystkie małe dzieci, które były z nim.

²³I wszyscy ci z kraju płakali głośnym głosem, i wszystek lud przechodzili: oraz sam król przechodzili przez potok Kidron, a wszystek lud przechodzili na drodze pustyni.

²⁴I oto, Sadok również [przyszedł], i wszyscy Lewici z nim, niosąc arkę przymierza Boga; i postawili arkę Boga; i Abiathar wszedł w górę, aż wszystek lud skończył wychodzić z miasta.

²⁵I mówił król do Sadoka: Zawróć arkę Boga do miasta; jeśli znajdę łaskę w oczach Pana, to On zawróci mnie i pokaże mi zarówno ją, jak i jego siedzizbę:

²⁶ale jeśli tak powie: Nie mam w tobie upodobania; oto jestem tutaj, niech uczyni mi, co się Jemu spodoba.

²⁷I mówił również król do Sadoka, kapłana: Czyż ty nie jesteś widzącym? Zawróć do miasta w pokoju, i dwaj twoi synowie z tobą, Achimacz, syn twój, i Jonathan, syn Abiatara.

²⁸Oto, ja będę czekał u brodów pustyni, aż przyjdzie do mnie wiadomość od was, aby mnie zawiadomić.

²⁹Sadok więc i Abiathar zawrócili arkę Boga do Jerozolimy; i pozostali tam.

³⁰Dawid wszedł na wzgórze [Góry] Oliwnej i płakał wchodząc; i miał swoją głowę przykrytą i szedł boso: i wszyscy ludzie, którzy byli z nim, przykrywali każdy swoją głowę, i szli w górę, płacząc gdy szli w górę.

³¹I powiedział komuś Dawid: Oto, Achitofal jest między spiskowcami z Absalomem. I mówił Dawid: Panie, błagam cię, zmień radę Achitofala na głupotę.

³²I stało się, że gdy przyszedł Dawid na szczyt [wzgórza], gdzie Bóg był czczony, oto przyszedł do spotkania mu Husaj Archita, z jego szatą rozdartoną i ziemią na jego głowie.

³³I mówił do niego Dawid: Jeśli pójdziesz ze mną, będziesz dla mnie ciężarem:

³⁴ale jeśli zawrócisz do miasta i powiesz Absalomowi: Będę sługą twoim, królu; jako byłem sługą ojca twojego niegdyś, tak będę teraz sługą twoim; wtedy pokonasz dla mnie radę Achitofala.

³⁵Czyż nie masz tam u siebie Sadoka i Abiatara, kapłanów? Przeto będzie tak, że wszystko, cokolwiek usłyszysz z domu króla, powiadomiści Sadoka i Abiatara, kapłanów.

³⁶Oto, mają tam u siebie swoich dwóch synów, Achimacza, syna Sadoka, i Jonathana, syna Abiatara; i przez nich posyłać mi będziesz wszystko, cokolwiek usłyszysz.

³⁷Tak więc Husaj, przyjaciel Dawida, wszedł do miasta; i Absalom wszedł do Jerozolimy.