2 Samuel 18

¹En David liet het volk dat bij hem was tellen, en hij stelde over hen bevelhebbers van duizenden en bevelhebbers van honderde.

²En David zond het volk uit, een derde onder het bevel van Joab, en een derde onder het bevel van Abishai, zoon van Zeruja, de broer van Joab, en een derde onder Ittai, de Gattiet. En de koning zei tot het volk: Ook ik zal gewis met u uitgaan.

³Maar het volk zeide: Gij zult niet uitgaan; want als wij op de vlucht slaan, zullen zij geen acht op ons slaan, en al zouden de helft van ons sterven, zij zullen zich daar niet aan gelegen laten; maar gij zijt ons meer waard dan tienduizend van ons: daarom is het beter, dat gij gereed zijt, ons uit deze stad te hulp te snellen.

⁴En de koning zeide tot hen: Ik zal doen, wat u goed dunkt. En de koning ging staan aan de ingang der stad, en al het volk toog uit bij honderde en bij duizende.

⁵En de koning gebood aan Joab en aan Abishai en aan Ittai, zeggende: Voor mij, wees voorzichtig met den jongeling Absalom. En dit bevel over Absalom werd gegeven in het gehoor van al het volk.

⁶En het volk toog uit het veld in tegen Israël, en het gevecht geschiedde in het woud van Efraïm.

⁷En het volk van Israël werd aldaar door de knechten van David verslagen, en daar was die dag een groot verderf, en twintigduizend mannen werden door het zwaard omgebracht.

⁸En het gevecht verbreidde zich over het ganse aangezicht des lands; en het woud verslond van het volk meer dan het zwaard.

⁹En Absalom kwam voor enkele mannen van David. En Absalom reed op een muilezel, en de muilezel kwam onder de dikke takken van een groote boom, en zijn hoofd bleef in de boom hangen, en hij zweefdde tusschen hemel en aarde, terwijl de muilezel, waarop hij reed, verder ging.

¹⁰En een zekere man zag het, en zeide tot Joab: Zie, ik zag Absalom aan een boom hangen.

¹¹En Joab zeide tot den man, die het hem berichtte: Zie, gij hebt het gezien, waarom hebt gij hem dan niet ter plaatse met uw zwaard doorgestoken? Dan zou ik u tien zilverstukken en een gordel hebben gegeven.

¹²En de man zeide tot Joab: Al gaf gij mij duizend zilverstukken, toch zou ik mijn hand niet tegen des konings zoon uitstrekken; want voor onze ooren gebood de koning u en Abishai en Ittai, zeggende: Wacht u, dat niemand den jongeling Absalom aanraakt.

¹³En zou ik tegen zijn leven gezondigd hebben (en voor den koning kan niets verborgen blijven), dan zou gij zich tegen mij keeren.

¹⁴Toen zeide Joab: Ik zal niet aldus met u blijven treuzelen. En hij nam drie spiesen in zijn hand, en stootte die door het hart van Absalom, terwijl hij nog leefde in het midden der boom.

¹⁵En tien jongemannen, dienaren van Joab, omringden Absalom en sloegen hem dood.

¹⁶En Joab liet de bazuin steken, en het volk hield op met Israël achterna te gaan; want Joab hield het volk tegen.

¹⁷En zij namen het lijk van Absalom en wierpen het in een groot gat in het woud, en stapelden er een zeer groote steenhoop over: en al Israël vluchtte, elk naar zijn tent.

¹⁸Nu had Absalom zich, terwijl hij nog leefde, een gedenkteeken opgericht in het dal des konings, en hij noemde het naar zijn naam; want hij zeide: Ik heb geen zoon, om mijn naam in gedachtenis te bewaren; en tot op dezen dag heet het Absaloms gedenkteeken.

¹⁹Toen zeide Ahimaäz, de zoon van Zadok: Laat mij henen loopen, en den koning boodschap geven, dat de Here hem recht heeft gedaan tegen al zijn vijanden.

²⁰En Joab zeide tot hem: Gij zult niet boodschapper zijn op dezen dag; gij zult op een ander dag boodschap geven, maar gij zult niet boodschapper zijn op dezen dag, want des konings zoon is dood.

²¹Toen zeide Joab tot den Kusiet: Ga henen en boodschapp aan den koning, wat gij gezien hebt. En de Kusiet maakte een buiging voor Joab en liep henen.

²²Toen zeide Ahimaäz, de zoon van Zadok, weder tot Joab: Laat mij toch ook loopen achter den Kusiet. En Joab zeide: Waarom wilt gij loopen, mijn zoon, daar gij toch geene loon voor uw boodschap zult hebben?

²³Doch gij zegt: Laat mij loopen. Toen zeide hij: Ga henen. En Ahimaäz liep henen langs den lagevlakte, en voorbij den Kusiet.

²⁴Nu zat David tusschen de twee deuren; en de wachter ging op het dak der poort, op de muur, en hief zijn oogen op en zag een man alleen loopen.

²⁵En de wachter riep het den koning toe. En de koning zeide: Loopt hij alleen, dan brengt hij boodschap. En de man kwam in voortgang nader.

²⁶Toen zag de wachter nog een ander man loopen; en de wachter riep tot de poortier en zeide: Zie, nog een man loopt alleen. En de koning zeide: Ook deze brengt boodschap.

²⁷En de wachter zeide: Mij dunkt, de loop van den eerste is gelijk de loop van Ahimaäz, den zoon van Zadok. En de koning zeide: Het is een goed man, en hij brengt goede boodschap.

²⁸En Ahimaäz riep den koning toe en zeide: Vrede! En hij boog zich neder voor den koning met zijn aangezicht ter aarde, en zeide: Geloofd zij de Here, uw God, die de mannen, die hun hand tegen mijn heer, den koning, hebben opgeheven, heeft overgegeven.

²⁹En de koning zeide: Is het wel met den jongeling Absalom? En Ahimaäz antwoordde: Toen Joab uw knecht zond, zag ik een groot tumult, doch ik wist niet, wat het was.

³⁰En de koning zeide: Wend u om en sta hier. En hij wendde zich om en stond stil.

³¹En zie, de Kusiet kwam aan; en de Kusiet zeide: Blijde tijding voor mijn heer, den koning! want de Here heeft u recht gedaan tegen al degenen, die zich tegen u hadden opgeheven.

³²En de koning zeide tot den Kusiet: Is het wel met den jongeling Absalom? En de Kusiet antwoordde: Mogen al de vijanden van mijn heer, den koning, en al, die kwaad tegen u opstaan, gelijk dien jongeling zijn!

³³Toen werd de koning zeer ontroerd, en hij ging op naar de bovenkamer der poort en weende, en sprak aldus: Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! O dat mijn leven voor het uwe gegeven was, Absalom, mijn zoon, mijn zoon!