2 Samuel 7

¹Otóż gdy król mieszkał w swoim domu, a Pan dał mu spoczynek ze wszystkich stron od wojny;

²Król powiedział do proroka Natana: Oto ja mieszkam w domu cedrowym, a Arka Boga przebywać ma w namiocieu pod zasłonami.

³I Natan powiedział do króla: Idź i czyń wszystko, co jest w twoim sercu; bo Pan jest z tobą.

⁴Tej nocy słowo Pańskie przyszło do Natana mówiące:

⁵Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi Pan: Czy ty masz być budowniczym domu, mieszkania dla mnie?

⁶Bo od dnia, w którym wyprowadziłem synów Izraela z Egiptu, aż do dzisiaj, nie miałem domu, lecz chodziłem z miejsca na miejsce w namiocie.

⁷Na wszystkich miejscach, gdzie chodziłem ze wszystkimi synami Izraela, czy kiedy powiedziałem któremukolwiek z sędziów Izraela, którym powierzyłem lud mój Izrael: Dlaczego nie zbudowaliście mi domu cedrowego?

⁸Powiedz tedy do sługi mojego Dawida słowa te: Tak mówi Pan zastępów: Wziąłem cię z pola, od paścia owiec, abyś był wodzem nad ludem moim, nad Izraelem moim:

⁹I byłem z tobą wszędzie, gdziekolwiek poszedłeś, i wytraciłem przed tobą wszystkich wrogów twoich; i uczynię imię twoje wielkie, jak imię wielkich na ziemi.

¹⁰I wyznaczę miejsce dla ludu mojego, dla Izraela, i zasadzę go tam, aby mieszkał na właściwym sobie miejscu i nie był już przenoszony, ani aby go już nie trapili ludzie nieprawi, jako go trapili na początku,

¹¹Od czasu, gdy postawiłem sędziów nad ludem moim Izraelem; i dam ci spoczynek ode wszystkich nieprzyjaciół twoich. I Pan oznajmia ci, że Pan dom ci wybuduje.

¹²A gdy się skończy dni twoje i pójdziesz do ojców twoich, postawię namiast ciebie nasienie twoje, które będzie z wnętrza twojego, i utwierdzę królestwo jego.

¹³On wybuduje dom imienia mojemu, i utwierdzę tron jego na wieki.

¹⁴Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem: jeśliby uczynił źle, będę go karać rózgą mężów i uderzeniami synów ludzkich;

¹⁵Ale miłosierdzie moje nie będzie odwrócone od niego, jak było odwrócone od niego, który był przed tobą.

¹⁶I dom twój będzie trwały i królestwo twoje na wieki przed obliczem moim, i tron twój będzie utwierdzony na wieki.

¹⁷Natan opowiedział Dawidowi wszystkie słowa te i całą wizję tę.

¹⁸Wtedy króli Dawid wszedł i usiadł przed Panem i powiedział: Kto jam, Panie Boże, i jaki dom mój, że mnie doprowadziłeś aż tutaj?

¹⁹A to było małym tylko dla ciebie, Panie Boże; ale mówisz także o domu sługi twojego na daleki czas, Panie Boże!

²⁰Cóż jeszcze może powiedzieć ci Dawid? Ty przecież znasz sługę swego, Panie Boże.

²¹Ze względu na słowo twoje i według serca twojego uczyniłeś wszystkie te wielkie rzeczy, abyś pokazał je słudze twojemu.

²²Prawdziwie jesteś wielki, Panie Boże: nie ma nikogo podobnego tobie, i nie ma innego Boga oprócz ciebie, według wszystkiego, co słyszeliśmy uszami naszymi.

²³A czyż jest jakiś inny naród na ziemi, podobny do ludu twojego, do Izraela, do którego poszedł Bóg, aby sobie go przywłaszczyć za lud i uczynić sobie imię, i uczynić dla niego wielkie i straszne rzeczy, wypędzając przed obliczem ludu twojego naród i bógi jego?

²⁴Ale ty ugruntowałeś sobie lud twój, Izraela, za lud na wieki; a ty, Panie, stałeś się jego Bogiem.

²⁵A teraz, Panie Boże, potwierdzże na wieki słowo, które powiedziałeś o słudze twoim i o domu jego, i czyń, jak powiedziałeś!

²⁶I niech imię twoje będzie wielkie na wieki, i niechaj mówią: Pan zastępów jest Bogiem nad Izraelem; i dom Dawida, sługi twojego, będzie utwierdzony przed tobą!

²⁷Bo ty, Panie zastępów, Boże Izraela, objawiłeś słudze twojemu mówiąc: Dom ci wybuduję; dlatego śmiałem się przed tobą modlić modlitwą tą.

²⁸A teraz, Panie Boże, ty jesteś Bogiem, i słowa twoje są prawdą, i obieciłeś słudze twojemu dobro to;

²⁹Raczy tedy błogosławić dom sługi twojego, aby trwał na wieki przed tobą; bo ty, Panie Boże, powiedziałeś to, i błogosławieństwem twoim będzie błogosławiony dom sługi twojego na wieki!