2 Samuel 7

¹Gdy król osiadł w swoim pałacu i Pan dał mu odpoczynek od wszystkich wrogów dookoła niego,

²powiedział do proroka Natana: "Oto mieszkam w domu cedrowym, a arka Boga pozostaje w namiocie."

³Natan odpowiedział królowi: "Rób wszystko, co masz w sercu, albowiem Pan jest z tobą."

⁴Ale w nocy słowo Pańskie przyszło do Natana, mówiąc:

⁵"Idź i powiedz słudze mojemu Dawidowi: Tak mówi Pan: Czy ty budujesz Mi dom do mieszkania?

⁶Nie mieszkałem w domu od dnia, w którym wyprowadziłem Izraelitów z Egiptu aż do dnia dzisiejszego. Poruszałem się z namiotem za całym Izraelem.

⁷Gdziekolwiek poruszałem się ze wszystkim Izraelem, czy powiedziałem choć jednemu z wodzów, których poleciłem być pasterzem ludu mojego Izraela: Dlaczego nie zbudowaliście Mi domu cedrowego?"

⁸"Teraz więc powiedz słudze mojemu Dawidowi: Tak mówi Pan Zastępów: Wziąłem cię z pastwiska, spod strzegania owiec, i uczyniłem cię księciem nad ludem moim Izraelem.

⁹Byłem z tobą wszędzie, dokąd się poruszałeś, i wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Teraz uczynię imię twoje wielkim, podobnie jak imiona największych ludzi na ziemi.

¹⁰I przygotowuję miejsce dla ludu mojego Izraela i posadzę go, aby miał dom własny i nie był już niepokojony. Ludzie źli nie będą mu już więcej uciskać, jak to było na początku

¹¹i jak to było od czasu, gdy ustanowiłem wodzów nad ludem moim Izraelem. Daję ci także odpoczynek od wszystkich twoich nieprzyjaciół. Pan oświadcza ci, że sam Pan zbuduje ci dom:

¹²Gdy dni twoje się skończą i spoczywać będziesz ze swoimi przodkami, wzbudzę potomka twojego, który wyjdzie z twojego ciała, i umocnię jego królestwo.

¹³On będzie budować dom dla imienia mojego, a ja umocnię tron jego królestwa na wieki.

¹⁴Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem. Jeśli będzie czynić źle, karać go będę prętem w rękach ludzi i biczowaniem od dzieci ludzkich.

¹⁵Ale miłość moja nie odbiorę mu, jak odebrałem ją Saulowi, którego usunąłem sprzed ciebie.

¹⁶Dom twój i królestwo twoje będą trwać na wieki przede Mną; tron twój będzie utwierdzony na wieki."

¹⁷Natan donósł Dawidowi wszystkie słowa tej całej objawienia.

¹⁸Wtedy poszedł król Dawid i usiadł przed Panem i powiedział: "Kim jestem ja, Panie Boże, i kim jest dom mój, że doprowadziłeś mnie tak daleko?

¹⁹I gdyby tego było mało w oczach Twoich, Panie Boże, jeszcze i o przyszłości domu sługi twojego mówiłeś — a to prawo, Panie Boże, jest dla zwykłego człowieka!

²⁰"Co jeszcze może ci powiedzieć Dawid? Ty znasz sługę twojego, Panie Boże.

²¹Ze względu na słowo Twoje i według woli Twojej uczyniłeś tę wielką rzecz i objawiłeś ją słudze twojemu.

²²"Jak wielki jesteś, Panie Boże! Nie ma nikogo takiego jak Ty, i nie ma Boga oprócz Ciebie, jak słyszeliśmy na własne uszy.

²³I kto jest taki jak lud twój Izrael — jeden naród na ziemi, który Bóg poszukał, aby go sobie odkupić za lud, i aby uczynić sobie imię, oraz dokonać wielkich i straszliwych cudów, wypędzając narody i bogów ich sprzed ludu twojego, który odkupiłeś z Egiptu?

²⁴Utwierdziłeś lud twój Izrael sobie na zawsze za własny, a Ty, Panie, stałeś się ich Bogiem.

²⁵"I teraz, Panie Boże, zachowaj na wieki przyrzeczenie, które uczyniłeś, dotyczące sługi twojego i domu jego. Uczyń, jak obiecałeś,

²⁶aby imię Twoje było wielkie na wieki. Wtedy będą mówić: Pan Zastępów jest Bogiem nad Izraelem! A dom sługi twojego Dawida będzie utwierdzony przed Tobą.

²⁷"Panie Zastępów, Boże Izraela, objawił mi to słudze twojemu, mówiąc: Zbuduję dom dla ciebie. Dlatego sługa twój znalazł odrwę, aby się modlić tą modlitwą do Ciebie.

²⁸Panie Boże, Ty jesteś Bogiem! Przymierze Twoje jest godne zaufania i obiecałeś te dobra słudze twojemu.

²⁹Teraz racz błogosławić dom sługi twojego, aby trwał na wieki przed Tobą; albowiem Ty, Panie Boże, wyrzekłeś to, i błogosławieństwem Twoim będzie błogosławiony dom sługi twojego na wieki."