Acts 10

¹Był pewien człowiek w Cezarei, imieniem Korneliusz, setnik tzw. Pułku Italskiego,

²człowiek pobożny i bojaźliwy Boga razem z całym swym domem, który rozdawał jałmużnę wspaniałomyślnie ludowi i zawsze się modlił do Boga.

³O godzinie dziewiątej dnia ujrzał jasno w widzeniu anioła Bożego przychodzącego do niego i mówiącego do niego: «Korneliuszu!»

⁴On zaś, wpatrując się w niego i przeraża się, rzekł: «Co to jest, Panie?» A on mu powiedział: «Twoje modlitwy i twoje jałmużny wstąpiły w pamiątkę przed Bogiem.

⁵Teraz zaś poślij ludzi do Jaffy i sprowadź Szymona, który zwany jest Piotrem.

⁶On przebywał u Szymona garbarza, którego dom jest nad morzem.»

⁷Gdy anioł, który do niego mówił, odszedł, Korneliusz wezwał dwóch ze swoich służących i pobożnego żołnierza spośród tych, którzy mu stale służyli.

⁸Wszystko im wyjaśniwszy, posłał ich do Jaffy.

⁹Nazajutrz zaś, gdy oni szli w podróży i zbliżali się do miasta, Piotr wstąpił na dach domu, aby się modlić, koło godziny południa.

¹⁰Odczuł głód i pragnął jeść, a gdy przygotowywali posiłek, wpadł w stan uniesienia.

¹¹I ujrzał niebo otwarte i pewne naczynie zstępujące do niego, podobne do wielkiego płótna spuszczonego za cztery narożniki na ziemię,

¹²w którym były wszelkiego rodzaju czworonożne zwierzęta ziemi, dzikie zwierzęta, gady i ptaki niebieskie.

¹³I głos przyszedł do niego: «Powstań, Piotrze, zabij i jedz!»

¹⁴Lecz Piotr powiedział: «Wcale nie, Panie; bo nigdy nie zjadłem niczego zwykłego ani nieczystego.»

¹⁵I głos przyszedł do niego drugi raz: «Co Bóg oczyścił, nie nazywaj nieczystym.»

¹⁶To się stało trzy razy, i natychmiast naczynie zostało wzięte do nieba.

¹⁷Gdy zaś Piotr głęboko się zastanawiał sam ze sobą, co mogłoby oznaczać widzenie, które ujrzał, oto ludzie posłani przez Korneliusza, pytając się o dom Szymona, stanęli przed bramą,

¹⁸i zawołali pytając, czy Szymon zwany Piotrem przebywa tam.

¹⁹A gdy Piotr rozmyślał nad widzeniem, Duch mu powiedział: «Oto trzej ludzie cię szukają.

²⁰Ale powstań, zstąp i idź z nimi, niczego się nie wątpiąc; bo Ja ich posłałem.»

²¹Piotr zaś zstąpił do tych ludzi i powiedział: «Oto ja jestem, którego szukacie. Dlaczego przyszliście?»

²²Oni zaś powiedzieli: «Korneliusz, setnik, człowiek sprawiedliwy i bojaźliwy Boga, dobrze słynący u całego narodu żydowskiego, został pouczony przez świętego anioła, aby cię zapraszał do swego domu i wysłuchał tego, co powiesz.»

²³Wtedy wezwał ich do środka i dał im gościnę. Nazajutrz zaś Piotr powstał i wyszedł z nimi, a niektórzy z braci z Jaffy poszli z nim.

²⁴A nazajutrz weszli do Cezarei. Korneliusz zaś czekał na nich, mając wezwanych swoich krewnych i bliskich przyjaciół.

²⁵Gdy się stało, że Piotr wszedł, Korneliusz wyszedł mu naprzeciw, padł mu do nóg i oddał mu pokłon.

²⁶Ale Piotr go podniósł, mówiąc: «Powstań; ja sam jestem także człowiekiem.»

²⁷A rozmawiając z nim, wszedł i zastał wielu zgromadzonych.

²⁸I powiedział im: «Wiecie sami, jak rzeczą niedozwoloną jest dla człowieka żydowskiego łączyć się albo przychodzić do człowieka innego narodu; ale Bóg mi ukazał, żebym nie nazywał żadnego człowieka nieczystym ani zwykłym.

²⁹Przeto też przyszedłem bez sprzeciwu, gdy mnie wezwano. Pytam się zatem, dlaczego mnie wezwaliście?»

³⁰Korneliusz zaś powiedział: «Cztery dni temu aż do tej godziny pościłem i o godzinie dziewiątej modliłem się w moim domu, i oto stanął przede mną człowiek w szacie błyszczące,

³¹i powiedział: "Korneluszu, twoja modlitwa została wysłuchana i twoje jałmużny są wspominane przed Bogiem.

³²Poślij tedy do Jaffy i sprowadź Szymona zwanego Piotrem. On przebywa w domu Szymona garbarza nad morzem; gdy przyjdzie, do ciebie będzie mówić."

³³Zatem posłałem do ciebie natychmiast, a tobie dziękuję, że przyszedłeś. Teraz tedy wszyscy my tu stoimy przed obliczem Boga, aby wysłuchać wszystkiego, co ci zostało przykazane przez Boga.»

³⁴Piotr zaś otworzył usta i powiedział: «Wprawdzie poznaję, że Bóg nie patrzy na osobę,

³⁵lecz w każdym narodzie ten, który się Go boi i sprawiedliwość spełnia, jest dla Niego miły.

³⁶Słowo, które posłał synom Izraela, zwiastując pokój przez Jezusa Chrystusa—On jest Panem wszystkich—

³⁷ono słowo, które znacie, rozpowszechnione przez całą Judeję, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan;

³⁸Jezusa z Nazaretu, jak Go Bóg namazał Duchem Świętym i mocą; On chodził dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, których uciskał diabeł, bo Bóg był z Nim.

³⁹My jesteśmy świadkami wszystkiego, co czynił w kraju Żydów i w Jeruzalemie; którego też uśmiercili, zawieszając na drewnie.

⁴⁰Bóg Go wskrzesił trzeciego dnia i uczynił Go jawnym,

⁴¹nie dla całego ludu, lecz dla świadków, którzy zostali przedtem wybranii przez Boga, dla nas, którzy jedliśmy i piliśmy z Nim po Jego zmartwychwstaniu.

⁴²I przykazał nam głosić ludowi i świadczyć, że On jest wyznaczonym przez Boga Sędzią żywych i umarłych.

⁴³O Nim świadczą wszyscy prorocy, że przez Jego imię każdy, który w Niego wierzy, otrzyma odpuszczenie grzechów.»

⁴⁴Gdy Piotr jeszcze mówił te słowa, Duch Święty padł na wszystkich, którzy słuchali słowa.

⁴⁵I przerażeni zostali obrzezani wierzący, którzy przyszli z Piotrem, ponieważ dar Ducha Świętego wylany został i na poganie.

⁴⁶Albowiem słyszeli ich mówiących językami i wysławiających Boga. Wówczas odpowiedział Piotr:

⁴⁷«Czyż kto może zabraniać wodę, żeby ci nie byli ochrzczeni, którzy otrzymali Ducha Świętego tak jak my?»

⁴⁸I przykazał im ochrzcić się w imię Jezusa Chrystusa. Wówczas prosili go, aby u nich pozostał kilka dni.