Acts 12

¹W tym czasie Herod, król, wyciągnął ręce, aby uciskać niektórych z zgromadzenia.

²Zabił Jakuba, brata Jana, mieczem.

³Widząc, że to się podobało Żydom, przystąpił do aresztowania Piotra. Było to w dniach chleba przaśnego.

⁴Gdy go aresztował, wrzucił go do więzienia i oddał go czterem czterem żołnierzom, aby go strzegli, zamieniając wydać go ludowi po Święcie Paschy.

⁵Piotr więc był przetrzymywany w więzieniu, ale zgromadzenie nieustannie modliło się do Boga za niego.

⁶Tej samej nocy, gdy Herod miał go wydać, Piotr spał między dwoma żołnierzami, związany dwoma łańcuchami. Strażnicy przed bramą strzegli więzienia.

⁷A oto stanął przy nim anioł Pański, i światło zaświeciło się w celi. Uderzył Piotra w bok i obudził go, mówiąc: „Wstań szybko!" I łańcuchy spadły mu z rąk.

⁸Anioł rzekł do niego: „Ubiórz się i załóż swoje sandały." Tak uczynił. Rzekł do niego: „Włóż swój płaszcz i chodź za mną."

⁹I wyszedł, podążając za nim. Nie wiedział, że to, co czyni anioł, jest rzeczywiste, ale myślał, że widzi widzenie.

¹⁰Gdy minęli pierwszą i drugą straż, przybyli do żelaznej bramy prowadzącej do miasta, która otworzyła się przed nimi sama. Wyszli i poszli ulicą, a zaraz anioł odstąpił od niego.

¹¹Gdy Piotr powrócił do siebie, powiedział: „Teraz naprawdę wiem, że Pan wysłał swojego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z wszystkiego, czego oczekiwał lud żydowski."

¹²Rozważając to, przyszedł do domu Marii, matki Jana, zwanego też Markiem, gdzie wielu się zgromadzało i się modliło.

¹³Gdy Piotr zapukał do bramy, wyszła służąca imieniem Roda, aby odpowiedzieć.

¹⁴Poznawszy głos Piotra, nie otworzyła bramy z radości, ale wbiegła do środka i oznajmiła, że Piotr stoi przed bramą.

¹⁵Rzekli do niej: „Oszalałaś!" Ale ona uparcie twierdził, że tak jest. Mówili: „To jego anioł."

¹⁶Lecz Piotr dalej pukał. Gdy otworzyli, zobaczyli go i byli zdumieni.

¹⁷On zaś, gestem ręki nakazując im milczenie, opowiedział im, jak Pan wyprowadził go z więzienia. Powiedział: „Powiedzcie o tym Jakubowi i braciom." Następnie wyszedł i poszedł na inne miejsce.

¹⁸Gdy zaś nadszedł dzień, nie było małego zamieszania między żołnierzami o to, co się stało z Piotrem.

¹⁹Gdy Herod szukał go i nie znalazł, przesłuchiwał strażników i rozkazał ich stracić. Następnie poszedł z Judei do Cezarei i tam pozostał.

²⁰Herod był bardzo rozsierdzony na ludzi z Tyru i Sydonu. Oni jednomyślnie przyszli do niego i, uczyniwszy przyjacielem Blastussa, komornika króla, prosili o pokój, ponieważ ich kraj zależał od kraju króla w zaopatrzeniu w żywność.

²¹W dniu wyznaczonym Herod ubrał się w szaty królewskie, usiadł na tronie i wygłosił do nich mowę.

²²Lud krzyknął: „Głos boga, a nie człowieka!"

²³Zaraz anioł Pański uderzył go, ponieważ nie oddał chwały Bogu, i był pożerany przez robaki i zmarł.

²⁴Lecz słowo Boże rosło i mnożyło się.

²⁵Barnaba i Saul powrócili do Jerozolimy, gdy dopełnili swego posługiwania, zabierając ze sobą również Jana, zwanego też Markiem.