Acts 13

¹W Antiochii była w tamtejszym kościele grupa proroków i nauczycieli: Barnaba, Symeon zwany Nigrem, Lucjusz z Cyreny, Manaen, krewny króla Heroda, i Saul.

²Gdy pełnili służbę Pańską i pościli, Duch Święty powiedział: Wydzielcie mi Barnabę i Saula na specjalną pracę, do której ich wyznaczyłem.

³Wtedy po modlitwie i pościeniu włożyli na nich ręce i puścili ich w drogę.

⁴Wysłani przez Ducha Świętego poszli do Seleucji, a stamtąd popłynęli statkiem na Cypr.

⁵W Salaminie głosili słowo Boże w synagogach Żydów, a Jan wspierał ich w tej pracy.

⁶Podróżując przez całą wyspę do Pafos, napotkali pewnego czarownika i fałszywego proroka, Żyda o imieniu Bar-Jezus.

⁷Ten człowiek przebywał przy namieśtniku Sergiuszu Paulusie, mężu roztropnym. Sergiusz Paulus wezwał Barnabę i Saula, pragnąc poznać słowo Boże.

⁸Ale Eliasz, czarownik (bo takie jest znaczenie jego imienia), stawił im opór, starając się odwieść namiestnika od wiary.

⁹A Saul, zwany też Pawłem, pełny Ducha Świętego, spojrzał na niego uważnie i rzekł:

¹⁰O ty pełny wszelkiego oszustwa i całej przewrotności, synu diabła, wrogów wszelkiej sprawiedliwości, czy nie przestaniesz zamieniać proste drogi Pańskie?

¹¹A oto ręka Pańska jest na tobie i będziesz ślepcem, niedowidzący słońca przez pewien czas. I natychmiast ciemność i mrok opadły go, i błąkał się szukając przewodnika.

¹²Gdy namiestnik widział, co się stało, uwierzył, zdziwiony nauką Pańską.

¹³Paweł i jego towarzysze popłynęli statkiem z Pafos i przybyli do Pergi w Pamfilii. Tam Jan opuścił ich i wrócił do Jerozolimy.

¹⁴Oni zaś szli dalej z Pergi i przybyli do Antiochii w Pisidii. W szabat weszli do synagogi i usiedli.

¹⁵Po czytaniu Prawa i Proroków starsi synagogi wysłali do nich wiadomość: Bracia, jeśli macie słowo pociechy dla narodu, mówcie.

¹⁶Paweł wstał, gestem ręki uciszył lud i powiedział: Izraelici i wy, którzy się boisz Boga, słuchajcie.

¹⁷Bóg ludu izraelskiego wybrał naszych ojców, podniósł lud z niewoli w ziemi egipskiej i z mocną ręką wyprowadził go z niej.

¹⁸I przez czterdzieści lat znosił ich postępowanie na pustyni.

¹⁹Zniszczywszy siedem narodów w ziemi kananejskiej, dał im ich ziemię w dziedzictwo przez około czterysta pięćdziesiąt lat.

²⁰Potem dał im sędziów aż do czasu proroka Samuela.

²¹Następnie, gdy o króla prosili, Bóg dał im Saula, syna Kisza, z pokolenia Benjamina, który panował czterdzieści lat.

²²A gdy go usunął, wywyższył Dawida na króla, świadcząc o nim: Znalazłem Dawida, syna Jessego, mężczyznę według mego serca, który wypełni wszystkie moje zamierzenia.

²³Z potomstwa jego Bóg według obietnicy dał Izraelowi Zbawiciela Jezusa.

²⁴A zanim wstąpił, Jan przepowiadał wszystkiemu ludowi izraelskiemu chrzest nawrócenia.

²⁵Gdy zaś Jan dochodził do końca swej posługi, mawiał: Za którego mnie bierzecie? Nie jestem tym, ale oto przybywa po mnie ten, któremu nie jestem godzien rozwiązać sandałów u nóg.

²⁶Bracia, synowie rodziny Abrahama i wszyscy, którzy się boisz Boga, do was posłane jest słowo zbawienia tego.

²⁷Albowiem mieszkańcy Jerozolimy i ich przywódcy, nie poznawszy go ani słów Proroków, które czytają w każdy szabat, wypełnili je sądząc go.

²⁸I choć nie znaleźli w nim żadnej winy godnej śmierci, prosili Piłata, aby go uśmiercił.

²⁹Gdy zaś wypełnili wszystko, co o nim napisane, zdjęli go z krzyża i położyli w grobie.

³⁰Ale Bóg wskrzesił go z martwych.

³¹I przez wiele dni ukazywał się tym, którzy przyszli z nim z Galilei do Jerozolimy; oni są jego świadkami przed ludem.

³²A my zwiastujemy wam dobrą nowinę o obietnicy danej ojcom.

³³Bóg wypełnił ją nam, ich dzieciom, wskrzeszając Jezusa, jak napisane jest w Psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, ja dzisiaj cię zrodziłem.

³⁴A zaś o tym, że go wskrzesił ze śmierci, aby już nie powrócił do zniszczenia, powiedział: Dadzą wam święte i pewne litości Dawida.

³⁵Dlatego mówi również w innym Psalmie: Nie dozwolisz świętemu twojemu ujrzeć rozkładu.

³⁶Albowiem Dawid, gdy wypełnił wolę Bożą w swoim pokoleniu, zasnął i przyłączył się do ojców, i uległ rozkładowi.

³⁷Lecz ten, którego Bóg wskrzesił, nie uległ rozkładowi.

³⁸Będzie wam zatem wiadomo, bracia, że przez niego jest wam zwiastowana odpuszczenie grzechów.

³⁹I wszyscy, którzy wierzą, są usprawiedliwieni przez niego ze wszystkich rzeczy, od których Prawo Mojżeszowe nie mogło was usprawiedliwić.

⁴⁰Patrzycie więc, aby nie przydarzyło się wam, co powiedziane jest u Proroków.

⁴¹Patrzcie, pogardliwe, i zdziwcie się i zginijcie; bo w waszych czasach dzieło czuję takie, które nie uwierzycie, gdy by wam je kto bardzo szczegółowo opowiadał.

⁴²Gdy zaś wychodzili, prosili ich, aby następnego szabatu mówili im o tych rzeczach.

⁴³Po rozwiązaniu zebrania wielu Żydów i pobożnych przelotników, którzy przystąpili do religii żydowskiej, szło za Pawłem i Barnabą; ci zaś rozmawiali z nimi i zachęcali ich, aby trwali w łasce Bożej.

⁴⁴Następnego zaś szabatu prawie całe miasto zebrało się, aby słyszeć słowo Boże.

⁴⁵Ale Żydzi, widząc takie mnóstwo ludu, zapalili się zawiścią i sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł, zniewagą go obmawiając.

⁴⁶Wtedy Paweł i Barnaba z większą odwagą powiedzieli: Trzeba było najpierw wam głosić słowo Boże; ale skoro je odrzucacie i sami siebie nie uważacie za godnych życia wiecznego, oto obracamy się do pogan.

⁴⁷Albowiem Pan nam rozkazał: Dałem ciebie za światło poganom, abyś był dla zbawienia aż na koniec ziemi.

⁴⁸Poganie, słysząc to, radowali się i chwalili słowo Pańskie, i uwierzyli wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego.

⁴⁹A słowo Pańskie rozchodziło się po całym kraju.

⁵⁰Ale Żydzi pobudzili pobożne, wysoko postawione kobiety i przywódców miasta, wzbudzili prześladowanie przeciwko Paulowi i Barnabie, i wypędzili ich z tych stron.

⁵¹Ci zaś, otrzepując kurz z nóg swoich, poszli do Ikonium.

⁵²A uczniowie pełni byli radości i Ducha Świętego.