Acts 25

¹Festus kwam dus in de landstreek aan, en na drie dagen reisde hij van Caesarea naar Jeruzalem.

²Toen brachten de hogepriester en de vooraanstaande mannen der Joden hem tegen Paulus in kennis, en zij smeekten hem,

³om hem een gunst te verlenen tegen hem, namelijk dat hij hem naar Jeruzalem zou ontbieden; stellende een hinderlaag op om hem onderweg te doden.

⁴Doch Festus antwoordde dat Paulus in bewaring zou blijven te Caesarea, en dat hij zelf spoedig derwaarts zou gaan.

⁵"Laat daarom degenen die onder u gezag staan met mij afgaan," zei hij, "en indien er iets verkeerd is aan deze man, laat hen hem beschuldigen."

⁶Toen hij meer dan tien dagen onder hen gebleven was, reisde hij naar Caesarea af, en op de volgende dag ging hij op de rechtersstoel zitten en beval Paulus te brengen.

⁷Toen deze verscheen, stonden de Joden die uit Jeruzalem afgekomen waren rond hem heen, stellende vele en ernstige beschuldigingen tegen hem, die zij niet konden bewijzen,

⁸terwijl hij in zijn verdediging zei: "Ik heb tegen de wet der Joden, noch tegen de tempel, noch tegen Caesar gezondigd."

⁹Maar Festus, verlangend gunst bij de Joden in te winnen, antwoordde Paulus en zei: "Wilt gij naar Jeruzalem gaan en daar door mij over deze zaken berecht worden?"

¹⁰Maar Paulus zei: "Ik sta voor de rechterstoel van Caesar, waar ik berecht dient te worden. Ik heb den Joden geen onrecht aangedaan, gelijk gij zeer wel weet.

¹¹Want indien ik onrecht heb gedaan en iets heb misdaan wat de dood waardig is, weiger ik niet te sterven; maar indien er niets waar is van hetgeen zij mij beschuldigen, kan niemand mij aan hen overleveren. Ik ga in appel naar Caesar!"

¹²Toen Festus met de raad gesproken had, antwoordde hij: "Gij hebt naar Caesar opgeroepen. Naar Caesar zult gij gaan."

¹³Toen enkele dagen voorbij waren gegaan, kwamen koning Agrippa en Bernice te Caesarea aan en begroetten Festus.

¹⁴Terwijl hij daar vele dagen verbleef, droeg Festus Paulus' zaak aan de koning voor, zeggende: "Er is een zekere man achtergelaten als gevangene door Felix;

¹⁵aangaande welke mij, toen ik te Jeruzalem was, de hogepriesten en ouderlingen der Joden kennis gaven, stellende in een vonnis tegen hem.

¹⁶Aan welke ik antwoordde, dat het de gewoonte der Romeinen niet is enig mens ter vernieling over te geven, voordat de beschuldigde de beschuldigers van aangezicht tot aangezicht ontmoet heeft en gelegenheid gekregen heeft zich te verdedigen aangaande het hem verweten wordt.

¹⁷Toen zij derhalve hier waren samengekomen, heb ik geen uitstel gegeven, maar op de volgende dag ben ik op de rechtersstoel gaan zitten en heb bevolen de man te brengen.

¹⁸Aangaande welke, toen de beschuldigers optraden, brachten zij geen beschuldiging van zulke dingen als ik verwachtte;

¹⁹maar hadden slechts bepaalde vragen tegen hem aangaande hun eigen godsdienst en aangaande een zekere Jezus, die dood was, welke Paulus beweert levend te zijn.

²⁰Omdat ik in verlegenheid was hoe naar deze zaken te onderzoeken, vroeg ik of hij bereid was naar Jeruzalem te gaan en daar aangaande deze zaken berecht te worden.

²¹Maar daar Paulus zich tot het oordeel van de keizer had aangeboden, beval ik hem in bewaring te houden totdat ik hem naar Caesar kon zenden."

²²Agrippa zei tot Festus: "Ik zou ook wel dit man graag horen." "Morgen," zei hij, "zult gij hem horen."

²³Dus op de volgende dag, toen Agrippa en Bernice met grote luister gekomen waren en in de gehoorplaats met de bevelhebbers en de vooraanstaande mannen der stad binnengetreden waren, beval Festus Paulus te brengen.

²⁴Festus zei: "Koning Agrippa en alle mannen die hier met ons tegenwoordig zijn, gij ziet deze man, aangaande welke heel de menigte der Joden zich tot mij gewend heeft, zowel te Jeruzalem als hier, roepende dat hij niet langer in leven mag blijven.

²⁵Maar daar ik bevonden heb dat hij niets waardig der dood gedaan heeft, en daar hij zelf tot de keizer opgeroepen heeft, bepaalde ik hem te zenden.

²⁶Van welke ik niets zekers te schrijven heb aan mijn heer. Daarom heb ik hem voor u gebracht, en voornaamelijk voor u, koning Agrippa, opdat ik, na onderzoek, iets te schrijven zou hebben.

²⁷Want het schijnt mij onredelijk, in het zenden van een gevangene, niet ook de beschuldigingen tegen hem op te geven."