Acts 27

¹A gdy postanowiono, że będziemy żeglować do Włoch, wydano Pawła i kilku innych więźniów setnikowi imieniem Juliusz, z kohorty Sebastejskiej,

²I wsiadłszy na okręt z Adramittium, który miał żeglować wzdłuż wybrzeży Azji, wypłynęliśmy, a z nami był Arystarch, Macedończyk z Tesaloniki,

³A następnego dnia przybyliśmy do Sydonu, i Juliusz obchodził się łaskawie z Pawłem, zezwalając mu odwiedzić przyjaciół i otrzymać ich opiekę.

⁴I stamtąd wypłynąwszy, żeglowaliśmy pod Cyprą, bo wiatry były nam przeciwne,

⁵I przepłynąwszy morze przy Cylicji i Pamfilii, przybiliśmy do Myry w Licji,

⁶I tam setnik znalazł okręt aleksandryjski, który żeglował do Włoch, i wsadził nas nań,

⁷I żeglując powoli przez wiele dni, z trudem przybyliśmy naprzeciw Knidos, bo wiatr nam nie pozwalał, żeglowaliśmy pod Kretą, naprzeciw Salmony,

⁸I ledwo minąwszy ją, przybyliśmy do pewnego miejsca zwanego Piękne Przystanie, blisko którego było miasto Lasea,

⁹A skoro upłynęło wiele czasu i żeglugi była teraz niebezpieczna, bo post już minął, Paweł ich napominał,

¹⁰Mówiąc do nich: Panowie, widzę, że żegluga będzie wielkiej szkody i strat, nie tylko ładunku i okrętu, ale i naszych życia,

¹¹Lecz setnik bardziej wierzył pilotowi i właścicielowi okrętu, niż rzeczom mówionym przez Pawła,

¹²A przystań była niezbyt wygodna do zimowania, większość doradała żeglować stąd, ażeby jeśli możliwe, dotrzeć do Fenicji i tam zimować, w przystani Krety, patrzącej na południowy i północny zachód,

¹³A gdy zaczął wiać łagodny wiatr południowy, myśląc, że osiągnęli swój cel, podnieśli kotwicę i żeglowali blisko Krety,

¹⁴A niedługo potem powstał przeciwko nam wiatr burzy, zwany Euroklidon,

¹⁵I okręt został porwany, i nie mogąc oprzeć się wiatrowi, oddaliśmy się,

¹⁶I przybiliśmy do pewnej małej wyspy zwanej Klaudą, ledwo zdołaliśmy opanować łódź,

¹⁷Którą podnieśli, posługując się pomocami, umacniając okręt, i obawiając się, aby nie wpadliśmy na mielizny, spuścili maszt, i tak byliśmy niesieni,

¹⁸A my byliśmy niezwykle szarpani burzą, dnia następnego rozpoczęli czyszczenie okrętu,

¹⁹I trzeciego dnia własnymi rękami wyrzucaliśmy na morze osprzęt okrętu,

²⁰A gdy ani słońce ani gwiazdy nie ukazywały się przez wiele dni, i niebezpieczna burza leżała na nas, wszelka nadzieja na ocalenie nam uchodzić poczęła,

²¹A gdy długo nikt nie jadł, Paweł, stanąwszy pośród nich, mówił: Przystało wam, ludzie, słuchając mnie, nie żeglować z Krety, i uniknąć tej szkody i strat,

²²A teraz napominam was, abyście byli dobrego serca, bo nie będzie śmierci nikogo z was, lecz tylko okrętu,

²³Bowiem stanął mi zanoczcze anioł Boży, którego jestem i któremu służę,

²⁴Mówiąc: Nie bój się, Pawle, przed Cezara trzeba ci stanąć, i oto Bóg darował ci wszystkich tych, którzy żeglują z tobą,

²⁵Dlatego bądźcie dobrego serca, ludzie! Bowiem wierzę Bogu, że będzie tak, jak mówiono mnie,

²⁶I na pewną wyspę musimy być wyrzuceni.

²⁷A gdy noć czternasta przyszła, byliśmy noszeni po Adriatyku, około połowy nocy maryniele myśleli, że zbliża się do nich jakaś ziemia,

²⁸I zmierzyliśmy głębokość, znaleźliśmy dwadzieścia sążni, i odszedłszy trochę dalej, zmierzyliśmy znowu, znaleźliśmy piętnaście sążni,

²⁹I obawiając się, aby nie wpadliśmy na ostre skały, z rufy wyrzucili cztery kotwice i czekali na świt,

³⁰A maryniele szukali ucieczki z okrętu, i spuścili łódź na morze, udając, że będą wyrzucać kotwice z przodu okrętu,

³¹Paweł mówił do setnika i do żołnierzy: Jeśli ci nie pozostaną w okręcie, wy nie możecie być zbawieni,

³²Wtedy żołnierze przecięli liny łodzi i dali jej odpłynąć,

³³A aż do zarania Paweł prosił wszystkich, aby spożywali pokarm, mówiąc: Czternaście dni oczekując, głodujecie bez niczego,

³⁴Dlatego napominam was, abyście spożywali pokarm, bowiem to jest dla waszego bezpieczeństwa, albowiem z was nie spadnie nawet jeden włos z głowy,

³⁵A powiedziawszy to, wziął chleb, podziękował Bogu wobec wszystkich, i łamając go, począł jeść,

³⁶I wszyscy stali się dobrego serca i sami spożywali pokarm,

³⁷(A byliśmy wszystkich dusz w okręcie dwieście siedemdziesiąt sześć),

³⁸A gdy się dosyć najedzą, lekowali okręt, wyrzucając zboże na morze,

³⁹A gdy zaświciło, nie poznali ziemi, lecz dostrzegli zatokę z plażą, do której postanowili, jeśli możliwe, wpędzić okręt,

⁴⁰I podnieśli kotwice, oddali okręt morzu, zarazem rozluźnili pasy steru i podnieśli jedną żaglę do wiatru, zmierzając ku brzegowi,

⁴¹I wpadłszy między dwie strumienia, osadzili okręt na mieliźnie, i przednia część utkwił nieruchomo, lecz tylna część była łamana przez gwałtowność fal,

⁴²A rada żołnierzy była, aby zabili więźniów, aby żaden, przepływając, nie uciekł,

⁴³Lecz setnik, pragnąc zbawić Pawła, powstrzymał ich od tej rady, i rozkazał tym, którzy potrafili pływać, aby się rzucili pierwsi w morze, aby dotrzeć do lądu,

⁴⁴A reszta, jedni na deskach, a drudzy na części okrętu, i tak się stało, że wszyscy bezpiecznie przybyli do lądu.