Acts 28

¹A gdy się uratowaliśmy, wtedy poznaliśmy, że wyspa zwała się Malta.

²A mieszkańcy tamtejsi okazali nam niezwykłą życzliwość; rozpalili bowiem ogień i przyjęli nas, ponieważ padał deszcz i było zimno.

³Gdy zaś Paweł zebrał kilka gałązek i włożył je do ognia, wąż, wypędzony przez ciepło, wylazł i przyczepił się do jego ręki.

⁴A gdy mieszkańcy zobaczyli zwierzę zwisające z jego ręki, mówili do siebie: Bez wątpienia ten człowiek jest mordercą, gdyż choć uszedł morzu, sprawiedliwość nie pozwala mu żyć.

⁵Ale on strząsnął zwierzę w ogień i nie doznał żadnej szkody.

⁶Oni natomiast oczekiwali, że będzie się rozpuchlać lub nagle padnie martwy; ale gdy przez długi czas nic się nie stało, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem.

⁷W pobliżu tego miejsca były posiadłości pierwszego człowieka wyspy, o imieniu Publiusz, który z wielką uprzejmością przyjął nas do swego domu jako gości na trzy dni.

⁸Ojciec Publiusza leżał chory, cierpiąc na gorączkę i biegunkę; Paweł wszedł do niego, modlił się i kładąc na nim ręce, uzdrowił go.

⁹Kiedy się to stało, wszyscy chorzy na wyspie przychodzili i byli uzdrawiani.

¹⁰Okazali nam wiele czci, a gdy wyjeżdżaliśmy, dostarczyli nam wszystkiego, czego potrzebowaliśmy.

¹¹Po trzech miesiącach wypłynęliśmy na okręcie aleksandryjskim, który zimował na wyspie, pod znakiem Dioskorów.

¹²Przybywszy do Syrakuz, czekaliśmy tam trzy dni.

¹³Stąd, omijając wyspę, przybyliśmy do Regium; a po jednym dniu, gdy wiatr południowy się podniósł, drugiego dnia dotarliśmy do Puteol.

¹⁴Tam znaleźliśmy braci, którzy prosili nas, aby u nich pozostali siedem dni; i tak dotarliśmy do Rzymu.

¹⁵A bracia, usłyszawszy o nas, wyszli nam na spotkanie aż do Forum Appiego i do Trzech Taberny; Paweł, zobaczywszy ich, podziękował Bogu i dodał sobie otuchy.

¹⁶Gdy weszliśmy do Rzymu, pozwolono Pawłowi mieszkać w prywatnym domu z żołnierzem, który nad nim czuwał.

¹⁷Po trzech dniach zwołał on głównych przywódców Żydów; a gdy się zgromadzili, powiedział do nich: Bracia, chociaż nic nie uczyniłem przeciwko ludowi ani przeciwko zwyczajom ojców, został mi przywiedziony w więzach z Jeruzalem do rąk Rzymian.

¹⁸Oni przesłuchali mnie i chcieli mnie uwolnić, bo nie było we mnie żadnej przyczyny do skazania.

¹⁹Ale gdy Żydzi temu się sprzeciwiali, zmusiłem się oddać sprawę w ręce Cezara; nie dlatego jednak, że mam coś do powiedzenia przeciwko mojemu narodowi.

²⁰Z tego powodu wezwałem was, aby się widzieć i rozmawiać z wami; albowiem z powodu nadziei Izraela jestem w tych kajdanach.

²¹Oni zaś odpowiedzieli mu: My nie otrzymaliśmy żadnych listów z Judei o tobie, i żaden z braci, który by tu przybył, nie opowiadał o tobie złego.

²²Ale chcemy usłyszeć od ciebie, co myślisz; albowiem wiemy, że wszędzie, gdzie się to nauczanie pojawia, spotyka się sprzeciw.

²³Wyznaczyliwszy mu dzień, przybyli do niego liczniej; i on, wyjaśniając im wielokrotnie, dawał im świadectwo o Królestwie Bożym, przekonując ich nauką Mojżesza i proroków, od rana aż do wieczora.

²⁴Jedni przychodzili do wiary, a inni nie wierzyli.

²⁵A gdy się nie zgodzili między sobą, odeszli, gdyż Paweł powiedział to jedno zdanie: Dobrze powiedział Duch Święty przez proroka Izajasza do naszych ojców:

²⁶Powiadając: Idź do ludu tego i powiedz: Słuchać będziecie, ale nie rozumiecie; widział będziecie, ale nie poznacie.

²⁷Albowiem serce ludu tego otępiało, i uszami słabo słyszą, i oczy swoje zamknęli; aby nie widzieli oczyma, i nie słyszeli uszami, i nie rozumieli sercem, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił.

²⁸Niech wam będzie wiadomo, że zbawienie Boże zostało posłane poganom, i oni je przyjmą.

²⁹[]

³⁰I mieszkał Paweł przez dwa pełne lata w wynajętym domu, i przyjmował wszystkich, którzy przychodzili do niego.

³¹Głosił Królestwo Boże i nauczał o Panu Jezusie Chrystusie z całą śmiałością i bez żadnych przeszkód.