Acts 2

¹En toen de dag van Pinksterfeest gekomen was, waren zij allen bijeen op één plaats.

²En plotseling kwam uit de hemel een geluid als van een heftige wind, en het vulde het gehele huis waar zij zaten.

³En zij zagen tongen als vuurvlammen, die zich op ieder hunner neerzetten.

⁴En zij werden allen vervuld van de Heilige Geest, en begonnen in verschillende talen te spreken, naar gelang de Geest hun uitsprakende gaf.

⁵En te Jeruzalem waren wonende Joden, vrome mannen uit alle volkeren onder de hemel.

⁶En toen dit geluid ontstond, kwam de menigte samen en waren zij ontsteld, omdat ieder hen in zijn eigen taal hoorde spreken.

⁷En zij waren allen verbaasd en zeiden: Zijn deze niet allen Galileërs?

⁸En hoe hooren wij dan elk in onze eigene taal, waarin wij geboren zijn?

⁹Parthiërs en Meden en Elamieten, en zij die te Mesopotamië en Judea en Cappadocië en Pontus en Azië wonen,

¹⁰Phrygië en Pamphylië, Egypte en de streken van Libië bij Cyrene, en zij die uit Rome gekomen zijn, beide Joden en proselieten,

¹¹Kretenziërs en Arabieren, wij hooren hen in onze talen de grote daden Gods spreken.

¹²En zij waren allen ontsteld en verkeerden in bestorting, zeggende tot elkander: Wat wil dit zeggen?

¹³Anderen spotten en zeiden: Zij zijn vol van zoete wijn.

¹⁴Maar Petrus stond op met de elf en hief zijn stem op en sprak tot hen: Gij mannen uit Judea en gij allen die te Jeruzalem woont, dit zij u bekend en uw oren hooren mijn woorden.

¹⁵Want deze mannen zijn niet dronken, gelijk gij meent, want het is de derde uur des daags;

¹⁶Maar dit is, wat gezegd is door den profeet Joël:

¹⁷En het zal gebeuren in de laatsten dagen, zegt God, dat Ik mijn Geest zal uitgieten over al vlees; en uw zonen en uw dochters zullen profeteren, en uw jongelingen zullen gezichten zien, en uw ouden mannen zullen dromen dromen:

¹⁸En ook over mijn knechten en over mijn maagden zal Ik in die dagen mijn Geest uitgieten, en zij zullen profeteren.

¹⁹En Ik zal wonderen geven aan den hemel, en tekenen op de aarde, bloed en vuur en rookdampen:

²⁰De zon zal zich in duisternis veranderen en de maan in bloed, voordat de grote en geheven dag des Heren komt:

²¹En het zal geschieden, dat een ieder, die den naam des Heren aanroept, zalig zal worden.

²²Mannen van Israël, hoort deze woorden: Jesus de Nazarener, een man die door God in het midden van u geopenbaard is met krachten en wonderen en tekenen, welke God door hem in het midden van u gedaan heeft, gelijk gij zelf weet;

²³Deze, door bepaald raadsbesluit en voorkennis van God uitgeleverd zijnde, hebt gij door handen der ongerechtvaardigden aan het kruis geslagen en gedood:

²⁴Welken God opgewekt heeft, oplossende de banden des doods, naar dien het onmogelijk was, dat Hij door dezen zou gehouden worden.

²⁵Want David zegt van Hem: Ik heb den Heer altijd voor mij gesteld; want Hij is aan mijn rechterhand, opdat ik niet wankel.

²⁶Daarom heeft mijn hart zich verblijd en mijn tong juicht van vreugde; ja, ook mijn vlees zal in hoop rusten:

²⁷Want Gij zult mijn ziel niet in het dodenrijk achterlaten, ook zult Gij niet toelaten, dat uw Heilige verrotting ziet.

²⁸Gij hebt mij bekendgemaakt de wegen des levens; Gij zult mij vervullen met vreugde voor uw aangezicht.

²⁹Broeders, laat mij vrijmoedig tot u spreken van den patriarch David, dat hij beiden gestorven is en begraven, en zijn graf is bij ons tot op dezen dag.

³⁰Dewijl hij nu een profeet was en wist, dat God hem onder een eed had gezworen, dat uit de vrucht zijner lenden een volgens het vlees zou voorkomen, die zijn troon innemen zou:

³¹Daar hij dit vooruit ziende van de opstanding des Christus sprak, zeggende, dat zijn ziel niet in het dodenrijk achtergelaten is, en zijn vlees niet verrotting gezien heeft.

³²Deze Jesus heeft God opgewekt, waarvan wij allen getuigen zijn.

³³Verheven dan aan de rechterhand van God, en het beloofde van den Vader ontvangen hebbende, de Heilige Geest, heeft Hij uitgestort, hetgeen gij nu ziet en hoort.

³⁴Want David is niet ten hemel opgestegen, maar hij zelf zegt: De Heer heeft tot mijn Heer gezegd: Zit aan mijn rechterhand,

³⁵Totdat Ik uw vijanden zum krukje voor uw voeten stelde.

³⁶Laat dan het ganse huis Israël gewislijk weten, dat God dezen Jesus, dien gij gekruisigd hebt, tot Heer en Christus gemaakt heeft.

³⁷En toen zij dit hoorden, werden zij aan het hart getroffen, en zeiden tot Petrus en tot de overige apostelen: Mannen, broeders, wat zullen wij doen?

³⁸En Petrus zeide tot hen: Doet boetvaardigheid en een ieder van u worde gedoopt in den naam van Jesus Christus ter vergeving uwer zonden, en gij zult de gave van den Heiligen Geest ontvangen.

³⁹Want de belofte is voor u en voor uw kinderen en voor allen, die van verre zijn, zovelen als de Heer, onze God, tot zich roepen zal.

⁴⁰En met vele andere woorden getuigde hij en vermaande hen, zeggende: Laat u redden uit dit verdorven geslacht.

⁴¹Dan zij, die zijn woord gaarne aanhoorden, werden gedoopt; en ongeveer drieduizend zielen werden dien dag bijgedaan.

⁴²En zij volhardden in de leer der apostelen en in de gemeenschap en in het breken des broods en in de gebeden.

⁴³En vrees kwam over alle zielen; en vele wonderen en tekenen geschiedden door de apostelen.

⁴⁴En allen, die gloofden, waren tezamen en hadden alle dingen gemeen;

⁴⁵En zij verkochten hun bezittingen en goederen en deelden ze aan allen naar, naar gelang iemand behoefte had.

⁴⁶En dagelijks volhardden zij eensgezind in de tempel en braken het brood van huis tot huis, en nuttigen hun voedsel met blije en oprechte hart,

⁴⁷Prijzende God en aangename zijnde bij het hele volk; en de Heer deed dagelijks degenen bijkomen, die zalig werden.