Acts 5

¹Nu was daar een man genaamd Ananias, samen met zijn vrouw Saffira, die ook een stuk grond verkochten.

²Met volledige medeweten van zijn vrouw hield hij een deel van het geld voor zichzelf achter, maar bracht de rest en legde het aan de voeten van de apostelen.

³Toen zei Petrus: "Ananias, waarom heeft Satan uw hart zo vervuld dat u tegen de Heilige Geest hebt gelogen en een deel van het geld dat u voor het land hebt ontvangen voor jezelf hebt achtergehouden?

⁴Behoorde het land niet aan u, voordat het werd verkocht? En nadat het was verkocht, was het geld toch voor u beschikbaar? Hoe bent u ertoe gekomen om zoiets te doen? U hebt niet slechts tegen mensen gelogen, maar tegen God."

⁵Toen Ananias dit hoorde, viel hij neer en stierf. En grote vrees kwam over allen die hoorden wat er was gebeurd.

⁶Toen kwamen enkele jonge mannen naar voren, wikkelden zijn lichaam in en droegen het weg en begroeven hem.

⁷Ongeveer drie uur later kwam zijn vrouw naar binnen, zonder te weten wat er was gebeurd.

⁸Petrus vroeg haar: "Zeg mij, is dit de prijs die u en Ananias voor het land hebben ontvangen?" "Ja," zei zij, "dat is de prijs."

⁹Petrus zei tegen haar: "Hoe kon u samenzweren om de Geest des Heren te beproeven? Luister! De voeten van de mannen die uw man hebben begraven, staan aan de deur, en zij zullen u ook wegdragen."

¹⁰Op dat moment viel zij aan zijn voeten en stierf. Toen kwamen de jonge mannen naar binnen en, stellende vast dat zij dood was, droegen zij haar weg en begroeven haar naast haar man.

¹¹Grote vrees kwam over de ganse gemeente en allen die van deze gebeurenissen hoorden.

¹²De apostelen deden veel wonderen en tekenen onder het volk. En al de gelovigen plachten tezamen te vergaderen in de galerij van Salomo.

¹³Niemand anders durfde zich bij hen aan te sluiten, hoewel zij in groot aanzien bij het volk stonden.

¹⁴Evenwel geloofden meer en meer mannen en vrouwen in de Heer en werden tot hun aantal toegevoegd.

¹⁵Gevolg hiervan was dat men de zieken in de straten bracht en hen op bedden en matten legde, opdat althans de schaduw van Petrus op sommigen van hen zou vallen wanneer hij voorbijging.

¹⁶Ook kwamen de menigten samen uit de steden rond Jerusalem, brengende hun zieken en degenen die door onreine geesten werden gekweld, en zij werden allen genezen.

¹⁷Toen werden de hogepriester en al zijn medewerkers, die tot de partij der Sadduceeën behoorden, vervuld van naijver.

¹⁸Zij arresteerden de apostelen en zetten hen in de openbare gevangenis.

¹⁹Maar in de nacht deed een engel des Heren de deuren van de gevangenis open en bracht hen naar buiten.

²⁰"Gaat heen, stelt u in de tempelvoorhoven," zei hij, "en verkondigt aan het volk al deze woorden van dit nieuwe leven."

²¹En bij aanbreking van de dag gingen zij in de tempelvoorhoven in, zoals hun bevolen was, en begonnen het volk te onderwijzen. Toen de hogepriester en zijn medewerkers kwamen, riepen zij de Sanhedrin bijeen—de volledige vergadering der oudsten van Israël—en zonden naar de gevangenis naar de apostelen.

²²Maar toen de bodes op de gevangenis kwamen, vonden zij hen daar niet. Zij keerden dus terug en berichtten:

²³"Wij vonden de gevangenis gesloten en wel beveiligd, met de wachters aan de deuren staande; maar toen wij die openden, vonden wij niemand daarbinnen."

²⁴Toen zij dit bericht hoorden, waren de commandant van de tempelwacht en de hogepriesten in verlegenheid en vroegen zich af wat dit zou betekenen.

²⁵Toen kwam iemand en zei: "Zie, de mannen die gij in de gevangenis hebt gezet, staan in de tempelvoorhoven en onderwijzen het volk."

²⁶Daarop ging de commandant met zijn bodes heen en bracht de apostelen. Zij gebruikten echter geen geweld, omdat zij vreesden door het volk gestenigd te worden.

²⁷De apostelen werden binnengebracht en voor de Sanhedrin gesteld, opdat zij door de hogepriester ondervraagd zouden worden.

²⁸"Wij hebben u streng bevolen niet in deze naam te onderwijzen," zei hij. "En gij hebt Jerusalem met uw onderwijs vervuld en zijt vastbesloten ons schuldig te maken van het bloed van deze man."

²⁹Petrus en de andere apostelen antwoordden: "Men moet God gehoorzamen eerder dan de mensen!

³⁰De God onzer vaderen heeft Jezus opgewekt—wien gij ter dood hebt gebracht door hem aan het kruis op te hangen.

³¹God heeft Hem tot Zijn eigen rechterhand verheven als Vorst en Verlosser, opdat Hij aan Israël bekering en vergeving der zonden zou schenken.

³²Wij zijn getuigen van deze dingen, en eveneens de Heilige Geest, die God gegeven heeft aan degenen die Hem gehoorzamen."

³³Toen zij dit hoorden, werden zij woedend en wilden hen ter dood brengen.

³⁴Maar een Farizeeër genaamd Gamaliel, een wetgeleerde, door al het volk geëerd, stond op in de Sanhedrin en beval de mannen voor korte tijd naar buiten te brengen.

³⁵Toen sprak hij tot de Sanhedrin: "Mannen van Israël, weegt goed in wat gij deze mannen wilt aandoen.

³⁶Enige tijd geleden verscheen Theudas, stellende dat hij iemand was, en ongeveer vierhonderd mannen schaarden zich rond hem. Hij werd gedood, al zijn volgelingen werden verstrooid, en het liep op niets uit.

³⁷Na hem verscheen Judas de Galileen in de dagen van de volkstelling en bracht een menigte mensen in opstand. Ook hij werd gedood, en al zijn volgelingen werden verstrooid.

³⁸Daarom zeg ik u in deze zaak: Houdt u van deze mannen af! Laat hen gaan! Want indien hun voornemen of hun werk uit mensen voorkomt, zal het uit elkaar gaan.

³⁹Maar indien het uit God is, zult gij deze mannen niet kunnen bestrijden; anders zou gij bevonden kunnen worden tegen God te strijden."

⁴⁰Door zijn redevoering werden zij overtuigd. Zij riepen de apostelen en lieten hen geselen. Toen bevalen zij hun niet in de naam van Jezus te spreken en lieten hen gaan.

⁴¹De apostelen gingen uit de Sanhedrin weg, zich verblij dende dat zij waardig geacht waren schande te lijden om de Naam.

⁴²En dag na dag, in de tempelvoorhoven en van huis tot huis, stelden zij niet op met te onderwijzen en het blijde bericht te verkondigen dat Jezus de Messias is.