Acts 7

¹En de hogepriester zeide: Zijn deze dingen alzo?

²En hij zeide: Gij mannen, broeders en vaders, hoort: De God der heerlijkheid verscheen aan onze vader Abraham, toen hij in Mesopotamië was, voordat hij in Haran woonde,

³en zeide tot hem: Ga uit uw land en uit uw geslacht, en kom in het land, hetwelk Ik u zal wijzen.

⁴Toen ging hij uit het land der Chaldeeën, en woonde in Haran; en van daar, nadat zijn vader gestorven was, verplaatste God hem in dit land, waarin gij nu woont:

⁵en Hij gaf hem geen erfdeel daarin, neen, niet zoveel, dat hij er zijn voet op kon zetten; en Hij beloofde, dat Hij het hem in bezit zou geven, en zijn zaad na hem, hoewel hij nog geen kind had.

⁶En God sprak aldus, dat zijn zaad in een vreemd land zou opgehoeden worden, en dat men hem zou onderdrukken en kwaad zou doen, vierhonderd jaren.

⁷En het volk, waaronder zij in dienstbaarheid zullen zijn, zal Ik richten, zeide God; en daarna zullen zij uitgaan, en Mij dienen op deze plaats.

⁸En Hij gaf hem het verbond der besnijdenis; en aldus verwekte Abraham Izaäk, en besneed hem op de achtste dag; en Izaäk verwekte Jakob, en Jakob de twaalf aartsvaders.

⁹En de aartsvaders, door naijver tegen Jozef ontstoken, verkochten hem aan Egypte; maar God was met hem,

¹⁰en verloste hem uit al zijn benauwdheden, en gaf hem genade en wijsheid voor Farao, koning van Egypte; en hij maakte hem tot overste over Egypte en over zijn ganse huis.

¹¹En er kwam hongersnood over heel Egypte en Kanaän, en grote ellende; en onze vaders vonden geen voedsel.

¹²Maar als Jakob hoorde, dat er koren in Egypte was, zond hij onze vaders het eerste maal uit.

¹³En het tweede maal maakte Jozef zich aan zijn broeders bekend; en het geslacht van Jozef werd aan Farao openbaar.

¹⁴En Jozef zond uit, en riep zijn vader Jakob tot zich, en al zijn geslacht, vijf en zeventig zielen.

¹⁵En Jakob daalde af naar Egypte, en stierf, hij en onze vaders;

¹⁶en zij werden overgebracht naar Sichem, en gelegd in het graf, hetwelk Abraham voor zilver gekocht had van de zonen van Hemor te Sichem.

¹⁷Maar als de tijd van de belofte nabij kwam, die God aan Abraham gezworen had, groeide het volk en vermenigvuldigde zich in Egypte,

¹⁸totdat een andere koning over Egypte opkwam, die Jozef niet kende.

¹⁹Deze handelde listig tegen ons geslacht, en deed onze vaders kwaad, zodat zij hun kinderen uit moesten zetten, opdat zij niet in leven zouden blijven.

²⁰In welke tijd Mozes geboren werd, en zeer schoon was; en hij werd drie maanden in het huis zijns vaders groot gemaakt.

²¹En als hij uit zou gezet worden, nam hem Farao's dochter aan, en voedde hem voor zich tot een zoon.

²²En Mozes werd onderwezen in alle wijsheid der Egyptenaren; en hij was machtig in woorden en werken.

²³Maar als hij omstreeks veertig jaren oud was, kwam het hem in het hart, zijn broeders, de kinderen Israëls, te bezoeken.

²⁴En ziende een van hen benadeeld worden, verdedigde hij hem, en wreekte hem, die onderdruckt werd, door de Egyptenaar te slaan:

²⁵en hij meende, dat zijn broeders zouden verstaan, dat God hun door zijn hand verlossing gaf; maar zij verstonden het niet.

²⁶En de volgende dag verscheen hij hun, als zij twist hadden, en trachtte hen tot vrede te brengen, zeggende: Mannen, gij zijt broeders; waarom doet gij malkander onrecht?

²⁷Maar die zijn naaste onrecht deed, stootte hem weg, zeggende: Wie heeft u tot een vorst en rechter over ons gesteld?

²⁸Wilt gij mij doden, gelijk gij gisteren den Egyptenaar gedood hebt?

²⁹En Mozes vluchtte op dit woord, en werd een vreemdeling in het land Midian, alwaar hij twee zonen verwekte.

³⁰En als veertig jaren vervuld waren, verscheen hem een engel in de woestijn van de berg Sinai, in een vlam van vuur in een struik.

³¹En als Mozes dat zag, verwonderde hij zich over het gezicht; en als hij naderbij kwam, om aan te schouwen, gebeurde het, dat een stem van den Heere tot hem sprak:

³²Ik ben de God uwer vaders, de God van Abraham, en van Izaäk, en van Jakob. En Mozes beefde, en durfde niet aanzien.

³³En de Heere zeide tot hem: Trek uw schoenen uit uw voeten; want de plaats, waarop gij staat, is heilige grond.

³⁴Ik heb waarlijk gezien de ellende van mijn volk, dat in Egypte is, en heb hun kreunen gehoord, en ben afgedaald, om hen uit te redden; en nu, kom, Ik zal u naar Egypte zenden.

³⁵Deze Mozes, dien zij weigerden, zeggende: Wie heeft u tot een vorst en rechter gesteld? deze zond God beide tot vorst en bevrijder aan, door de hand van den engel, die hem in de struik verscheen.

³⁶Deze leidde hen uit, nadat hij wonderen en tekenen in Egypte, en aan de Rode Zee, en in de woestijn gedurende veertig jaren gedaan had.

³⁷Deze is de Mozes, die tot de kinderen Israëls zeide: Een profeet zal u God uit uw broeders als mij doen opstaan.

³⁸Deze is hij, die in de gemeente in de woestijn was met den engel, die tot hem sprak op de berg Sinai, en met onze vaders; die levende spreuken ontving, om ze aan ons te geven:

³⁹wien onze vaders niet wilden gehoorzamen, maar stoten hem af, en keerden zich om in hun harten naar Egypte,

⁴⁰zeggende tot Aaron: Maak ons goden, die voor ons uit gaan; want deze Mozes, die ons uit het land Egypte geleid heeft, weten wij niet, wat met hem geschied is.

⁴¹En zij maakten een kalf in die dagen, en brachten een offer aan het afgodisch beeld, en verheugden zich in de werken hunner handen.

⁴²Maar God keerde zich af, en gaf hen over, opdat zij het hemelsch heir zouden dienen; gelijk geschreven is in het boek der profeten: Bracht gij Mij gedoode dieren en slachtoffers dar, veertig jaren in de woestijn, o huis Israëls?

⁴³En gij droegen de tabernakel van Moloch, en de ster van uw god Refan, de beelden, die gij gemaakt hebt, om voor hen aan te bidden; en Ik zal u weggevoerd doen worden tot voorbij Babylon.

⁴⁴Onze vaders hadden de tabernakel van het getuigenis in de woestijn, gelijk Die sprak, die Mozes bevolen had, dat hij deze naar het aanschijn, dat hij gezien had, zou maken.

⁴⁵Welke ook onze vaders in hun beurt hebben ingebracht met Jozua, bij het inbezitneming van de heidenen, die God verdreef voor het aangezicht onzer vaders, totdat de dagen van David:

⁴⁶die genade vond voor het aangezicht Gods, en bad, een woning voor de God van Jakob te mogen vinden.

⁴⁷Doch Salomo bouwde hem een huis.

⁴⁸Evenwel de Allerhoogste woont niet in tempelen, die met handen gemaakt zijn; gelijk de profeet zegt:

⁴⁹De hemel is mijn troon, en de aarde een voetbank mijner voeten; wat voor een huis zult gij Mij bouwen? zegt de Heere; of wat is de plaats mijner rust?

⁵⁰Hebben mijn handen niet al deze dingen gemaakt?

⁵¹Gij stijfnakkigen en onbesnedenen in hart en oren, gij wederstaat altijd den Heiligen Geest; gelijk uw vaders gedaan hebben, alzo gij ook.

⁵²Welke der profeten hebben uw vaders niet vervolgd? en zij hebben die vooraf de komst van de Rechtvaardige gepredikt, gedood; van welke gij nu verraders en moordenaars geworden zijt;

⁵³die de wet ontvangen hebt onder de bevelen der engelen, en haar niet onderhouden hebt.

⁵⁴En toen zij dit hoorden, werden zij gramstoetig in hun harten, en knarsten met hun tanden tegen hem.

⁵⁵Maar hij, vol zijnde van den Heiligen Geest, sloeg vast de ogen op naar de hemel, en zag de heerlijkheid Gods, en Jezus aan de rechterhand Gods staan,

⁵⁶en zeide: Ziet, ik zie de hemelen geopend, en de Zoon des Menschen aan de rechterhand Gods staan.

⁵⁷Doch zij riepen met grote stem, en stuitten hun oren toe, en voerden met één akkoord op hem aan;

⁵⁸en zij dreven hem buiten de stad uit, en stenigen hem; en de getuigen legden hun klederen af aan de voeten eens jongmans, genaamd Saulus.

⁵⁹En zij stenigden Stefanus, die aanriep, zeggende: Heere Jezus, ontvang mijn geest.

⁶⁰En hij knielde neer, en riep met grote stem: Heere, reken hun deze zonde niet toe. En als hij dit gezegd had, ontsliep hij.