Acts 9

¹Lecz Saul, jeszcze dyszczący grożeniem i zabójstwem przeciwko uczniom Pana, udał się do najwyższego kapłana,

²i prosił go o listy do Damaszku do synagog, aby jeśli znalazł by kogokolwiek z Drogi, czy to mężczyzn czy kobiety, mógł ich sprowadzić związanych do Jerozolimy.

³I gdy podróżował, stało się, że zbliżył się do Damaszku: i nagle błysnęło wokół niego światło z nieba:

⁴i upadł na ziemię, i usłyszał głos mówiący do niego: Saule, Saule, dlaczego mnie prześladujesz?

⁵I rzekł: Kimże jesteś, Panie? A On powiedział: Jestem Jezus, którego ty prześladujesz:

⁶ale wstań i wejdź do miasta, i będzie ci powiedziane, co powinieneś czynić.

⁷A mężowie, którzy podróżowali z nim, stali w milczeniu, słysząc głos, lecz nie widząc nikogo.

⁸I Saul powstał z ziemi; a gdy otworzył oczy, nie widział nic; i prowadzili go za rękę i wprowadzili do Damaszku.

⁹I był trzy dni bez wzroku, i ani nie jadł ani nie pił.

¹⁰Był zaś pewien uczeń w Damaszku, imieniem Ananiasz; i Pan powiedział do niego w widzeniu: Ananiaszu. I on powiedział: Oto jestem, Panie.

¹¹A Pan powiedział do niego: Wstań i idź na ulicę zwaną Prostą, i szukaj w domu Judy człowieka imieniem Saul z Tarsu: oto on się modli;

¹²i widział mężczyznę imieniem Ananiasz, który wszedł i położył na nim ręce, aby odzyskał wzrok.

¹³Ale Ananiasz odpowiedział: Panie, słyszałem od wielu o tym mężczyźnie, ile zła wyrządził świętym twoim w Jerozolimie:

¹⁴i tu ma moc od naczelnych kapłanów, aby związać wszystkich, którzy wzywają imienia twojego.

¹⁵Ale Pan powiedział do niego: Idź w swoją drogę: albowiem on jest naczyniem wybranym dla mnie, aby nosił imię moje przed poganami i królami i synami Izraela:

¹⁶albowiem pokażę mu, ile rzeczy musi cierpieć za imię moje.

¹⁷I Ananiasz poszedł i wszedł do domu; i położywszy na nim ręce, powiedział: Bracie Saule, Pan, właśnie Jezus, który ukazał się tobie w drodze, którą szedłeś, posłał mnie, abyś odzyskał wzrok i został napełniony Duchem Świętym.

¹⁸I natychmiast padło z jego oczu coś jak łuski, i odzyskał wzrok; i powstał i został ochrzczony;

¹⁹i spożył pokarm i nabył sił. I był przez kilka dni z uczniami, którzy byli w Damaszku.

²⁰I natychmiast w synagogach głosił Jezusa, że on jest Synem Bożym.

²¹A wszyscy, którzy go słyszeli, byli zdumieni i mówili: Czyż to nie ten, który w Jerozolimie niszczył tych, którzy wzywali tego imienia? i przyszedł tutaj w tym celu, aby sprowadzić ich związanych do naczelnych kapłanów.

²²Lecz Saul coraz bardziej przybywał w sile i wprawiał w zakłopotanie Żydów, którzy mieszkali w Damaszku, dowodząc, że to jest Chrystus.

²³A gdy wiele dni się wypełniło, Żydzi zaradili wspólnie, aby go zabić:

²⁴ale ich zamach stał się znany Saulowi. A oni wypatrywali bram również dniem i nocą, aby go zabić:

²⁵lecz jego uczniowie wziął go w nocy i spuścili przez mur, opuszczając go w koszyku.

²⁶A gdy przybył do Jerozolimy, usiłował przyłączyć się do uczniów: i wszyscy się go bali, nie wierząc, że on jest uczniem.

²⁷Lecz Barnaba wziął go i przyprowadził do apostołów, i opowiedział im, jak widział Pana w drodze, i że do niego mówił, i jak w Damaszku śmiało głosił w imię Jezusa.

²⁸I był z nimi chodząc tu i tam w Jerozolimie,

²⁹głosząc śmiało w imię Pana: i mówił i sprzeczał się przeciwko Żydom greckim; lecz usiłowali go zabić.

³⁰A gdy bracia się o tym dowiedzieli, przyprowadzili go do Cezarei i posłali go do Tarsu.

³¹Kościół zatem przez całą Judeę i Galileę i Samarię miał pokój, sendo zbudowany; i idąc w obawie Pana i w pocieszeniu Ducha Świętego, był rozmnażany.

³²A stało się, że gdy Piotr przechodził wszędzie, przychodził również do świętych, którzy mieszkali w Lyddzie.

³³I tam znalazł pewnego mężczyznę imieniem Eneasz, który leżał osiem lat; albowiem był paraliżowany.

³⁴I Piotr powiedział do niego: Eneaszu, Jezus Chrystus ciebie uzdrawia: wstań i postaw łóżko swoje. I natychmiast powstał.

³⁵A wszyscy, którzy mieszkali w Lyddzie i w Szaronie, zobaczyli go i zwrócili się do Pana.

³⁶W Jaffie zaś była pewna uczennica imieniem Tabita, co się tłumaczy Sarenka: ta kobieta była pełna dobrych dzieł i jałmużny, które czyniła.

³⁷A stało się w tych dniach, że zachorowała i umarła: i gdy ją umyli, położyli ją w gornej izdebni.

³⁸A gdy Lydda była blisko Jaffy, uczniowie, słysząc, że Piotr jest tam, posłali do niego dwóch mężów, prosząc go: Nie zwlekaj przyjść do nas.

³⁹I Piotr powstał i poszedł z nimi. A gdy przybył, wprowadzili go do górnej izdebni: i wszystkie wdowy stały przy nim płacząc i pokazując tuniki i szaty, które Sarenka robiła, gdy była z nimi.

⁴⁰Lecz Piotr wyprowadził ich wszystkich na zewnątrz i uklęknął i się modlił; i zwracając się do ciała, powiedział: Tabito, wstań. I otworzyła oczy; i gdy zobaczyła Piotra, usiadła.

⁴¹I podał jej rękę i podniósł ją; i wezwawszy świętych i wdowy, przedstawił ją żywą.

⁴²I stało się wiadome po całej Jaffie: i wielu uwierzyło w Pana.

⁴³I stało się, że pozostał wiele dni w Jaffie u jednego Szymona garbarza.