Deuteronomy 29

¹Oto słowa przymierza, które Pan nakazał Mojżeszowi zawarć z synami Izraela w ziemi Moabu, oprócz przymierza, które zawarł z nimi na Horebie.

²I Mojżesz wezwał całą Izraela i powiedział do nich: Widzieliście wszystko, co Pan uczynił przed oczami waszymi w ziemi egipskiej względem Faraona, względem wszystkich jego sług i względem całej jego ziemi;

³doświadczenia wielkie, które widzieć mogły oczy wasze, znaki i cuda wielkie;

⁴ale Pan nie dał wam serca, aby zrozumieć, i oczu, aby widzieć, i uszu, aby słyszeć, aż do tego dnia.

⁵I prowadziłem was czterdzieści lat na pustyni: odzież waża nie zestarzała się na was, i sandały wasze nie zestarzały się na nogach waszych.

⁶Nie jedliście chleba i nie piliście wina ani napitków odurzających, aby wiedzieć, że Ja jestem Pan, Bóg wasz.

⁷I gdy przyszliście na miejsce to, wyszedł na nas Sichon, król Hesbonu, i Og, król Basanu, do bitwy, i poraziliśmy ich;

⁸i zajęliśmy ich ziemię, i daliśmy ją w dziedzictwo Rubeniytom i Gaditom, i połowie pokolenia Manassytów.

⁹Przestrzegajcie tedy słów przymierza tego i czyńcie je, aby się wam szczęściło we wszystkim, cokolwiek będziecie czynić.

¹⁰Stajecie dziś wszyscy przed Panem, Bogiem waszym: głowni wasi, pokolenia wasze, starszyzna wasza, i przełożeni wasi, wszyscy mężowie Izraela;

¹¹dzieci wasze, żony wasze, i przychodnie twoi, który jest w pośród obozów twoich, od drzewca drewna twojego aż do czerpacza wody twojej;

¹²aby wstąpić w przymierze Pana, Boga twojego, i w przysięgę jego, którą Pan, Bóg twój, zawiera z tobą dziś;

¹³aby cię ustanowić sobie dziś na lud, i aby być dla ciebie Bogiem, jak powiedział tobie, i jak przysiągł ojcom twoim, Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.

¹⁴Nie tylko z wami zawieramy przymierze to i przysięgę tę,

¹⁵ale i z tym, który stoi tu z nami dziś przed Panem, Bogiem naszym, i z tym, który nie jest tu z nami dziś;

¹⁶albowiem wiecie, jak mieszkaliśmy w ziemi egipskiej, i jak przeszliśmy przez pośród narodów, przez które przechodził;

¹⁷i widzieliście obrzydliwości ich i bałwany ich, drewno i kamień, srebro i złoto, które były pośród nich;

¹⁸aby nie było pośród was męża, albo kobiety, albo rodziny, albo pokolenia, którego serce odbiegałoby dziś od Pana, Boga naszego, aby pójść służyć bogom tych narodów; aby nie było pośród was korzenia rodzącego żółć i piołun;

¹⁹i stanie się, gdy usłyszy słowa przekleństwa tego, będzie się błogosławić w sercu swoim mówiąc: Będę miał pokój, choć chodzę w uprawnieniu serca mego, aby znieść spragnienie razem z pragnieniem;

²⁰Pan nie będzie chciał mu przepuścić, ale tedy gniew Pana i zazdrość jego będą płonąć przeciwko temu człowiekowi, i wszelkie przekleństwo napisane w księdze tej spocznie na nim, i Pan wymaże imię jego spod nieba.

²¹I odłoży go Pan na zło ze wszystkich pokoleń Izraela, według wszystkich przekleństw przymierza, które jest napisane w tej księdze prawa.

²²A pokolenie przyszłe, synowie wasi, którzy się urodzą po was, i cudzoziemiec, który przyjdzie z ziemi dalekiej, gdy zobaczą klęski tej ziemi i choroby, którymi Pan ją naznaczył;

²³że cała ziemia jej jest siarką i solą, spalona, nie osiana, nie rodząca, i żadna trawa na niej nie rośnie, jak gdy Pan obalił Sodomę i Gomorę, Admę i Sebojim w gniewie swoim i w zapalczywości swojej;

²⁴i wszystkie narody będą mówić: Czemu tak uczynił Pan tej ziemi? co znaczy wielkość gniewu tego?

²⁵Tedy będą mówić: Dla tego, że porzucili przymierze Pana, Boga ojców swoich, które zawarł z nimi, gdy wyprowadził ich z ziemi egipskiej,

²⁶i szli i służyli bogom cudzym, i kłaniali się im, bogom, którzy im nie byli znani i którzy im nie dali;

²⁷przeto gniew Pana zapłonął przeciwko tej ziemi, aby sprowadzić na nią wszystkie przekleństwa, które są napisane w księdze tej;

²⁸i wyrwał ich Pan z ziemi ich w gniewie, w zapalczywości i w wielkim rozgniewaniu, i rzucił ich w ziemię inną, jak dzieje się tego dnia.

²⁹Tajemne rzeczy należą do Pana, Boga naszego; ale rzeczy objawione należą do nas i do synów naszych na wieki, aby czyniłyśmy wszystkie słowa prawa tego.