Deuteronomy 9

¹Hoort, Israël: gij zult heden over de Jordaan gaan, om in te gaan en in bezit te nemen volkeren, groter en machtiger dan gijzelf, steden groot en tot de hemel toe verschanst,

²Een volk groot en lang van gestalte, de kinderen der Anakieten, welke gij kent, en van welke gij gehoord hebt zeggen: Wie zal voor de kinderen van Anak kunnen bestaan!

³Verstaat dan heden, dat de HEERE uw God Hij is, die voor u over gaat; als een verterend vuur zal Hij hen verdelgen, en Hij zal hen voor uw aangezicht vernietigen; zo zult gij hen uitdrijven en hen haastelijk verdelgen, gelijk de HEERE u gezegd heeft.

⁴Spreek niet in uw hart, nadat de HEERE uw God hen voor uw aangezicht uitgeworpen heeft, zeggende: Om mijn gerechtigheid heeft de HEERE mij in dit land gebracht, om het in bezit te nemen; maar om de goddeloosheid dezer volkeren drijft de HEERE hen voor uw aangezicht uit.

⁵Niet om uw gerechtigheid, noch om de oprechtheid van uw hart gaat gij in, om hun land in bezit te nemen; maar om de goddeloosheid dezer volkeren drijft de HEERE uw God hen voor uw aangezicht uit, en opdat Hij het woord gestand doe, hetwelk de HEERE uw vaderen Abraham, Izak en Jakob gezworen heeft.

⁶Verstaat dan, dat de HEERE uw God u dit goed land niet om uw gerechtigheid geeft, om het in bezit te nemen; want gij zijt een hardnekking volk.

⁷Gedenkt en vergeet niet, hoe gij de HEERE uw God in de woestijn tot toorn hebt geprikkeld; van de dag af, dat gij uit Egypteland vertrokken zijt, totdat gij aan deze plaats zijt gekomen, zijt gij tegen de HEERE rebellen geweest.

⁸Ook te Horeb hebt gij de HEERE tot toorn geprikkeld, zodat de HEERE tegen u zeer toornig was, u te willen verdelgen.

⁹Toen ik op den berg was geklommen, om de stenen tafelen in ontvangst te nemen, namelijk de tafelen des verbonds, die de HEERE met u gemaakt had, zo bleef ik op den berg veertig dagen en veertig nachten; brood at ik niet, noch dronk ik water.

¹⁰En de HEERE gaf mij twee stenen tafelen, geschreven met Gods vinger; en daarop waren geschreven al de woorden, die de HEERE met u op den berg uit het midden des vuurs gesproken had, op de dag der vergadering.

¹¹En het geschiedde, na het verloop van veertig dagen en veertig nachten, dat de HEERE mij de twee stenen tafelen, namelijk de tafelen des verbonds, gaf.

¹²En de HEERE zeide tot mij: Sta op, ga haastelijk van hier af naar beneden; want uw volk, hetwelk gij uit Egypteland voortgebracht hebt, heeft zich verdorven; zij zijn haastelijk afgeweken van den weg, dien Ik hun geboden heb; zij hebben zich een gegoten afgodsbeeld gemaakt.

¹³Verder sprak de HEERE tot mij, zeggende: Ik heb dit volk aanschouwd, en zie, het is een hardnekking volk.

¹⁴Laat Mij alleen, opdat Ik hen verdelge en hun naam uitwisse onder den hemel; en Ik zal van u een volk maken, machtiger en groter dan zij.

¹⁵Toen wendde ik mij en kwam van den berg af; en de berg brandde met vuur; en de twee tafelen des verbonds waren in beide mijn handen.

¹⁶En ik zag, en zie, gij haddet tegen de HEERE uw God gezondigd, en gijlieden haddet u een gegoten kalf gemaakt; gij zijt haastelijk afgeweken van den weg, dien de HEERE u geboden had.

¹⁷En ik nam de twee tafelen en wierp ze uit beide mijn handen, en brak ze voor uw ogen.

¹⁸En ik viel neder voor de HEERE, gelijk het eerste maal, veertig dagen en veertig nachten; brood at ik niet, noch dronk ik water; vanwege al uw zonden, die gij gezondigd hebt, het kwade doende in de ogen des HEEREN, om Hem tot toorn te prikkelen.

¹⁹Want ik vreesde het toornige aangezicht en de grimmige vertoornheid, waarmede de HEERE tegen u vertoornend was, u te willen verdelgen; maar de HEERE verhoorde mij ook ditmaal.

²⁰En de HEERE was zeer toornig op Aäron, hem te willen verdelgen; en ik bad voor Aäron ook op datzelfde tijd.

²¹En uw zonde, het kalf, hetwelk gij gemaakt hebt, nam ik, en verbrandde het met vuur, en stampte het fijn, totdat het zeer klein was, ja, totdat het stof was; en ik wierp het stof daarvan in de beek, die van den berg afvloeide.

²²Ook te Taberah, en te Massa, en te Kibroth-Hattaäwa hebt gij de HEERE tot toorn geprikkeld.

²³Evenso, toen de HEERE u van Kades-Barnea zond, zeggende: Trekt op en bezit het land, hetwelk Ik u gegeven heb; toen hebt gij tegen het gebod der HEERE uw God gerebelleerd, en gij hebt Hem niet geloofd, noch naar Zijn stem gehoord.

²⁴Gij zijt van de dag af, die ik u gekend heb, rebellen tegen de HEERE geweest.

²⁵Alzo lag ik voor de HEERE neer veertig dagen en veertig nachten, gelijk ik het eerste maal lag neder; omdat de HEERE gezegd had, u te willen verdelgen.

²⁶En ik bad tot de HEERE en zeide: O Heere, HEERE, verdelg Uw volk en Uw erfenis niet, die Gij door Uw grootheid verlost hebt, en die Gij uit Egypteland voortgebracht hebt met sterke hand.

²⁷Gedenkt aan Uw knechten Abraham, Izak en Jakob; zie niet op de hardnekkigheid dezes volks, noch op zijn goddeloosheid, noch op zijn zonde.

²⁸Opdat het land, waaruit Gij ons voortgebracht hebt, niet zegge: Omdat de HEERE niet mocht zij, hen in het land in te brengen, hetwelk Hij hun beloofd had, en omdat Hij hen haatte, heeft Hij hen uitgevoerd, om hen in de woestijn om te brengen.

²⁹En zij zijn Uw volk en Uw erfenis, die Gij voortgebracht hebt door Uw grote kracht en door Uw uitgestrekte arm.