Ecclesiastes 12

¹Pamiętaj o twoim Stwórcy w dniach młodości twojej, zanim nadejdą dni złe i zbliżą się lata, o których powiesz: nie mam w nich upodobania;

²Zanim się zaciemni słońce, światło, księżyc i gwiazdy, i wzniosą się chmury po deszczu;

³W dniu, gdy będą drżeć strażnicy domu, i pochylą się ludzie mocni, i będą w spoczynku kobiety mielące zboże, bo będzie ich mało, i staną się ślepe te, które spoglądają przez okna;

⁴Gdy będą zamknięte drzwi na ulicy, i ucichnie głos mielenia, i człowiek wstanie na głos ptaka, i cichnąć będą córki śpiewu;

⁵Gdy będzie się człowiek bać wysokości i przerażeń na drodze, i zakwitnie migdał, i obciąży się szarańcza, i zbraknie pożądania, bo idzie człowiek do domu wieczności swojej, a żałobnicy chodzą po ulicy;

⁶Zanim się urwie sznur srebrny, i rozbiję się naczynie złote, i stłucze się dzban u źródła, i połamie się koło u studni;

⁷I wróci proch do ziemi, skąd był, a duch wróci do Boga, który go dał.

⁸Marność marnościach, mówi Kaznodzieja, wszystko jest marność.

⁹A ponieważ Kaznodzieja był mądry, nauczał jeszcze lud wiedzą, i badał, rozmyślał, ułożył wiele przysłów.

¹⁰Kaznodzieja szukał słów przyjemnych, a napisane słowa były uprzeniczne i prawdziwe.

¹¹Słowa mędrców są jak bodce, i jako gwoździe wbite, zebrane są od jednego pasterza.

¹²A poza tym, synu mój, nie ufaj: nie ma końca pisaniu książek, a dużo czytania jest trudem ciała.

¹³Koniec mowy, wszystko usłyszane: Boga się bój i przykazania jego strzeż, bo taka jest cała powinność człowieka.

¹⁴Albowiem każde dzieło Bóg przywiedzie na sąd, każdą tajność, czy dobra czy zła.